Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’

astro_lambro_den_me_odigei-part-b

[Μη σε πιάνει φούρια! Διάβασε το Α’ Μέρος, εδώ.]

Το ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και… πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με, ακαθόριστης προέλευσης, ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’»

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’

astro_lambro_den_me_odigei

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην Αρτίστα του Βωβού που δεν πρόλαβε να διαβάσει τ’ άστρα!

«Μα καλά, είσαι σοβαρή, αγάπη μου; Πήγες να κάνεις νέα σύνδεση με Ερμή ανάδρομο;!»

— «Δεν έπρεπε, ε;» ρώτησα χαζά, καθώς άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής τη Λουκία να πληκτρολογεί (στο γραφείο ήταν…) και να φυσάει−ξεφυσάει (για ‘μένα αυτό).

— «Εμ, δεν έπρεπε, αγάπη μου, δεν έπρεπε! Ορίστε τώρα, είδες τι τραβάς, τόσους μήνες μετά;»

— «Επειδή ήταν ο Ερμής ανάδρομος πέρσι το Δεκέμβρη που έκανα τη νέα σύνδεση, γι’ αυτό δεν ξεκουνάω τον κώλο μου να πάω να διακόψω την παλιά; Φταίει, δηλαδή, ο πλανήτης… κι όχι που, παιδιόθεν, είμαι αμελής τύπος;», ξαναρώτησα ακόμη πιο ηλίθια αφού, το… περιορισμένο –κατά τη Λουκία– μυαλό μου, αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές, πλανητικές ισορροπίες που, με ενέργειες σαν τη συγκεκριμένη δική μου, διαταράσσονται –με ασύλληπτες συνέπειες για τη συμπαντική νομοτέλεια!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’»

Έγινε ο κόσμος μια σταλιά!

egine-o-kosmos-mia-stalia_maf

Μικραίνει ο άνθρωπος, μικραίνει κι ο κόσμος· συρρικνώνεται, μέρα με τη μέρα. Ζούμε σε μια κοινωνία εντόμων. Κανένα μεγάλο ανάστημα. Κάποιες «μονάδες» που τις πνίγει ένα βρώμικο μαντήλι· που τις καταπίνει λαίμαργα, αμάσητες –με μεγάλη ποσότητα αίματος− ένα μαύρο, αδηφάγο στόμα.

Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες.
— Μανώλης Αναγνωστάκης, Στόχος (1970) | Από τα Ποιήματα 1941–1971

Continue reading «Έγινε ο κόσμος μια σταλιά!»

Βίος ανθόσπαρτος άνευ εμποδίων

wed-of-the-year

Έτσι είναι ο βίος κάποιων ανθρώπων, είτε αναφερόμαστε σε αυτό καθεαυτό το «μυστήριο» είτε γενικώς και άνευ περαιτέρω ερμηνείας και επεξήγησης. Έτσι ήταν και ο βίος που εσπάρετο και ερράνθη άλλη μια φορά, ἅμα τῇ εὐκαιρίᾳ του γάμου τους, των πολύτεκνων νιόπαντρων.

Continue reading «Βίος ανθόσπαρτος άνευ εμποδίων»

Live and let die*

parait_01

*Απαραίτητη διευκρίνιση: Ο τίτλος του παρόντος κειμένου είναι απλή… συνωνυμία με την ομώνυμη τζεϊμσμποντική ταινία, να εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα! Οι χαρακτήρες και οι διάλογοι, φανταστικοί.

— «Έλα, αγάπη μου, ήσουν στη συγκέντρωση, χθες; Δεν σε πήρε το μάτι μου…»
— «Δεν με πήρε, διότι δεν κατέβηκα. Βαριόμουν, να σου πω, είχαμε και το κοκτέιλ πάρτι στης Μουτσοπούλου, ε, καταλαβαίνεις… Νύχια, μαλλιά, σπα, μακιγιάζ, πού να βρω χρόνο, χρυσό μου;
»Για λέγε, πώς ήταν;»
— «Έχασες, αγάπη μου, έχασες! Αν και μεταξύ μας, δεν είναι της κλάσεώς μας αυτές οι καταστάσεις. Οι διαδηλώσεις αποτελούν ναρχοκομμουνιστικά κατάλοιπα, κακόγουστα και très passé, αν θέλεις τη γνώμη μου. Ο δεξιός, δεν είναι γαλουχημένος να βγαίνει στο δρόμο.»

Continue reading «Live and let die*»