Δελτίον θυέλλης #4

deltion_thyellis_3_cvr

Αδέρφια, νενικήκαμεν! Να δεις, πώς το λένε εις την νεοελληνικήν; Α, ναι! Κερδάμε, κερδάμε!
Δεν ήξερα πώς κι από πού να το πιάσω το σημερινό το γραφτό, καθόσον πολλά και διάφορα τα γεγονότα, αλλά τη βρήκα την άκρη.

Θυμάσαι τα νταούλια; «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια κι αυτοί θα χορεύουν!», είχε εξαγγείλει, μεταξύ (πολλών) άλλων, προεκλογικά, ο πρωθυπουργός. Εννοούσε, βεβαίως, τις αγορές. Και, μπορεί οι αγορές να μη χόρεψαν ακριβώς, χορέψαμε όμως εμείς –στο ταψί–, το ίδιο κάνει!
Βλέπεις, οι αγορές δεν είναι εξοικειωμένες με τα νταούλια, ήθελαν κάτι άλλο, πιο φινετσάτο, ίσως ένα Marche Funèbre (Saül, Oratorio HWV 53), του Georg Friedrich Händel ή, πιθανώς, το  Götterdämmerung του Richard Wagner, που όπως και να το κάνεις, είναι πιο ταιριαστά στην περίπτωσή μας ως χώρα. Δεν ξέρω, λέω.

Continue reading «Δελτίον θυέλλης #4»

Advertisements

Γελάς, Ελλάς της αποφοράς;

gelas_ellas

Δελτίον Θυέλλης #3

Δεν είναι ότι θέλω ν’ αγιάσω. Διότι, αν αγιάσω, θα εκτίθενται από λιτανεία σε λιτανεία οι σαγιονάρες μου, το αγαπημένο μου πόντσο (το οποίο έχει ξηλωθεί, βαριέμαι να το μαντάρω κι αφήνει… μαύρο μίλι πίσω, την κλωστή!) και ίσως (ίσως) δυο αυγά που ‘χα βράσει πριν το Πάσχα και ξέμειναν στο ψυγείο.
Ε, όχι!
Πες, όμως, ότι ήθελα. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, με πάθη κι αδυναμίες, ποτέ δεν ξέρει κανείς αν και πότε θα καβαλήσει καλάμι. Ε, δεν μ’ αφήνουν! Αυτό, είναι άτιμο πράγμα. Να θέλεις και να μπορείς (λέμε, τώρα) και να μη σ’ αφήνουν (οι) άλλοι.

Γράφεις (σαν άνθρωπος, πάντα) μιαν ανάρτηση, και σου ‘ρχεται η επικαιρότητα και σου κάνει το πρόγραμμα τουβλάκια της Jenga!

Continue reading «Γελάς, Ελλάς της αποφοράς;»

Επίδομα σίτισης και μάσησης σανού

epidoma_sanou_01
Δελτίον Θυέλλης #2

Το πρόβλημα με το χιούμορ είναι ότι συνήθως έχει στόχο κάποιον που είναι σε κακή διάθεση.
 — Lou Holtz

Ή που δεν έχει καθόλου την αίσθηση του χιούμορ. Ή που δεν έχει «αναγκαία και ικανή» ευφυία να ξεχωρίσει τη σάτιρα από το πραγματικό γεγονός. Ή που συνδυάζει όλα τα παραπάνω.

Παρεμπιπτόντως, η ετυμολογία της λέξης «σάτιρα» είναι η εξής:

σάτιρα < (ιταλική) satira < (λατινική) satira < (λατινική) επιθ. satur-satura-saturum < (λατινική) επιρρ. satis (=αρκετά)

Πρόκειται για είδος της Λατινικής Ποίησης με ποικίλο (satur), αρχικά δραματικό και εν συνεχεία διδακτικό και συνήθως σκωπτικό ή χλευαστικό, περιεχόμενο [σάτιρα].
Ουδεμία σχέση έχει δε, με το σατυρικό δράμα, το οποίο είναι είδος Δραματικής Ποίησης αποκλειστικά ελληνικό που δημιουργήθηκε αλλά και καλλιεργήθηκε παράλληλα με τα άλλα δύο είδη του δράματος, την Τραγωδία και την Κωμωδία.

Όχι, μάνα μ’, μη μου ανησυχείς, δεν θα κάνουμε μάθημαॱ ευκαιρίας δοθείσης έγινε η διευκρίνιση, διότι κάτι παθαίνουν τα –ευαίσθητα– νεύρα μου όταν βλέπω γραμμένο (και σε «έγκυρους», υποτίθεται, ιστότοπους) ότι «μα, επρόκειτο για σάτυρα», «ένα σατυρικό κείμενο…» κ.ο.κ.

Αντιθέτως, θα γελάσουμε (;) πολύ! Μα, πάρα πολύ!

Continue reading «Επίδομα σίτισης και μάσησης σανού»

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’

astro_lambro_den_me_odigei-part-b

[Μη σε πιάνει φούρια! Διάβασε το Α’ Μέρος, εδώ.]

Το ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και… πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με, ακαθόριστης προέλευσης, ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’»