Κυριακή στο Ζάππειο

kyriaki-sto-zappeio

Άνοιξη ήταν. Σίγουρα. Ναι, ναι! Κατ’ αρχάς, φορούσε εκείνη την ωραία πιε-ντε-πουλ ζακέτα που της είχε χαρίσει η ξαδέρφη της η Στέλλα… κι ετούτη η ζακέτα, μπορεί να ‘ταν χοντρουλή κι αρκετά μακριά –σαν ημίπαλτο, πες– αλλά δε βαστούσε καθόλου το κρύο. Δεν το ‘κανε μια φορά το λάθος και ξεγελάστηκε με τον ήλιο τον χειμωνιάτικο και βγήκε έξω μ’ αυτή τη ζακέτα κι έπεσε μετά δυο βδομάδες με πνευμονία βαριά στο κρεβάτι; Τότε που μερόνυχτα πάνω απ’ το προσκεφάλι της ήταν η Φροσούλα –καλή της ώρα, τι να γινόταν; Χάθηκαν από τότε που παντρεύτηκε και μετακόμισε σε διαμέρισμα, τεσσάρι, παρακαλώ…

Αλλά άσε τη Φροσούλα τώρα, θα ‘ρθει κι η σειρά της, όλα στην ώρα τους –κι από τότε, από τότε, λέω, με την πνευμονία, η ζακέτα έμπαινε στην ντουλάπα μετά του Άη-Δημήτρη κι έβγαινε ξανά του Ευαγγελισμού. (Στη ντουλάπα κρεμούσε σε μια γωνιά τα ντεμί-σεζόν, να τα ‘χει πάντα εύκαιραॱ αυτά, δεν έμπαιναν στις ναφθαλίνες μαζί με τα καλοκαιρινά ή τα χειμωνιάτικα, αναλόγως, όταν ήταν η ώρα να γίνει αυτή η δουλειά).

Continue reading «Κυριακή στο Ζάππειο»

Advertisements

Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη

chdim_cvr

Ανάμικτο το σημερινό κείμενο, μια που το μεγαλύτερο μέρος του είναι η αναδημοσίευση του (πιο «πολυδιαβασμένου», τελικά, στο παλιό μου ιστολόγιο Roula the Cat • C’est la vie!) άρθρου: «Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα! (…Έρχεται η Σταματίνα!)».
Ούτως ή άλλως –με αφορμή το φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας»– είχα σκοπό, κάποια στιγμή –νωρίτερα, μέσα στον Αύγουστο– να το αναδημοσιεύσω. Προέκυψε, όμως, επιτακτική ανάγκη, λόγω των γεγονότων του «καυτού» Αυγούστου, να δοθεί προτεραιτότητα στα Δελτία Θυέλλης.

[Φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας» (το):  φέτος ειδικά, απέκτησε διαστάσεις επιδημίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα βιβλίο, πλάι στο (ντιζανιάρικο και «επώνυμο») γυαλί ηλίου, στο αντηλιακό και σε μια υποψία ηλιοψημένου μηρού.]

Σου έχω, επίσης, ξαναγράψει ότι δεν θέλω ν’ αγιάσω… αλλά ακόμη κι αν το επιθυμούσα, δεν μου το επιτρέπουν οι περιστάσεις  (και ο έκλυτος βίος μου, αλλά αυτό είναι αδιάφορο.)

Continue reading «Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη»

Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα

ena-psari-pou-den-to-elegan-wanda

Τα ψάρια τ’ αγαπούσα πάντα. Θυμάμαι με νοσταλγία τις κυριακάτικες βόλτες στον Κήπο (στον Εθνικό Κήπο, ντε!), να κρατάω σφιχτά το χέρι του πατέρα μου και να κολλάω ώρα πολλή στις λιμνούλες με τα χρυσόψαρα και τους γυρίνους (κάποιοι, πάντως, έλεγαν πως ήταν βδέλλες).

Για να μου πάρουν ψάρι, ούτε λόγος. Δεν συγκινούνταν ούτε όταν ακκιζόμουν, άδοντας «Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Μου ‘μεινε, λοιπόν, ένας καημός που με τον καιρό πήγε και κρύφτηκε σε μιαν άκρη. Αποκοιμήθηκε, ξεχάστηκε…

Continue reading «Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα»

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’

astro_lambro_den_me_odigei-part-b

[Μη σε πιάνει φούρια! Διάβασε το Α’ Μέρος, εδώ.]

Το ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και… πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με, ακαθόριστης προέλευσης, ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’»