Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’

astro_lambro_den_me_odigei-part-b

[Μη σε πιάνει φούρια! Διάβασε το Α’ Μέρος, εδώ.]

Το ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και… πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με, ακαθόριστης προέλευσης, ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί − Μέρος Β’»

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’

astro_lambro_den_me_odigei

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην Αρτίστα του Βωβού που δεν πρόλαβε να διαβάσει τ’ άστρα!

«Μα καλά, είσαι σοβαρή, αγάπη μου; Πήγες να κάνεις νέα σύνδεση με Ερμή ανάδρομο;!»

— «Δεν έπρεπε, ε;» ρώτησα χαζά, καθώς άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής τη Λουκία να πληκτρολογεί (στο γραφείο ήταν…) και να φυσάει−ξεφυσάει (για ‘μένα αυτό).

— «Εμ, δεν έπρεπε, αγάπη μου, δεν έπρεπε! Ορίστε τώρα, είδες τι τραβάς, τόσους μήνες μετά;»

— «Επειδή ήταν ο Ερμής ανάδρομος πέρσι το Δεκέμβρη που έκανα τη νέα σύνδεση, γι’ αυτό δεν ξεκουνάω τον κώλο μου να πάω να διακόψω την παλιά; Φταίει, δηλαδή, ο πλανήτης… κι όχι που, παιδιόθεν, είμαι αμελής τύπος;», ξαναρώτησα ακόμη πιο ηλίθια αφού, το… περιορισμένο –κατά τη Λουκία– μυαλό μου, αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές, πλανητικές ισορροπίες που, με ενέργειες σαν τη συγκεκριμένη δική μου, διαταράσσονται –με ασύλληπτες συνέπειες για τη συμπαντική νομοτέλεια!

Continue reading «Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’»

Σώμα σου!

soma_sou_01
Με αφορμή το θάνατο της Νανάς Καραγιάννη από νευρική ανορεξία, πρόθεσή μου ήταν να κάνω ένα αφιέρωμα στην ασθένεια. Με απόψεις ειδικών, με ιστορίες ανθρώπων που, όπως η Νανά, έχασαν τη μάχη με το «θηρίo» και άλλων, που επέστρεψαν, ένα βήμα πριν περάσουν στην άλλη όχθη.
Αντ’ αυτού, τελικά, προτίμησα να αναδημοσιεύσω ένα δικό μου κείμενο, από παλιό μου ιστολόγιο που, πλέον, δεν είναι ενεργό.
(Σημ. Όσοι με ξέρετε ήδη, από εκεί, δεν θα ξαφνιαστείτε όπου βλέπετε «γάτα» και «Roula»!)

Continue reading «Σώμα σου!»