Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη

chdim_cvr

Ανάμικτο το σημερινό κείμενο, μια που το μεγαλύτερο μέρος του είναι η αναδημοσίευση του (πιο «πολυδιαβασμένου», τελικά, στο παλιό μου ιστολόγιο Roula the Cat • C’est la vie!) άρθρου: «Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα! (…Έρχεται η Σταματίνα!)».
Ούτως ή άλλως –με αφορμή το φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας»– είχα σκοπό, κάποια στιγμή –νωρίτερα, μέσα στον Αύγουστο– να το αναδημοσιεύσω. Προέκυψε, όμως, επιτακτική ανάγκη, λόγω των γεγονότων του «καυτού» Αυγούστου, να δοθεί προτεραιτότητα στα Δελτία Θυέλλης.

[Φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας» (το):  φέτος ειδικά, απέκτησε διαστάσεις επιδημίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα βιβλίο, πλάι στο (ντιζανιάρικο και «επώνυμο») γυαλί ηλίου, στο αντηλιακό και σε μια υποψία ηλιοψημένου μηρού.]

Σου έχω, επίσης, ξαναγράψει ότι δεν θέλω ν’ αγιάσω… αλλά ακόμη κι αν το επιθυμούσα, δεν μου το επιτρέπουν οι περιστάσεις  (και ο έκλυτος βίος μου, αλλά αυτό είναι αδιάφορο.)

Continue reading «Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη»

Advertisements

Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα

ena-psari-pou-den-to-elegan-wanda

Τα ψάρια τ’ αγαπούσα πάντα. Θυμάμαι με νοσταλγία τις κυριακάτικες βόλτες στον Κήπο (στον Εθνικό Κήπο, ντε!), να κρατάω σφιχτά το χέρι του πατέρα μου και να κολλάω ώρα πολλή στις λιμνούλες με τα χρυσόψαρα και τους γυρίνους (κάποιοι, πάντως, έλεγαν πως ήταν βδέλλες).

Για να μου πάρουν ψάρι, ούτε λόγος. Δεν συγκινούνταν ούτε όταν ακκιζόμουν, άδοντας «Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Μου ‘μεινε, λοιπόν, ένας καημός που με τον καιρό πήγε και κρύφτηκε σε μιαν άκρη. Αποκοιμήθηκε, ξεχάστηκε…

Continue reading «Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα»