Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη

chdim_cvr

Ανάμικτο το σημερινό κείμενο, μια που το μεγαλύτερο μέρος του είναι η αναδημοσίευση του (πιο «πολυδιαβασμένου», τελικά, στο παλιό μου ιστολόγιο Roula the Cat • C’est la vie!) άρθρου: «Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα! (…Έρχεται η Σταματίνα!)».
Ούτως ή άλλως –με αφορμή το φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας»– είχα σκοπό, κάποια στιγμή –νωρίτερα, μέσα στον Αύγουστο– να το αναδημοσιεύσω. Προέκυψε, όμως, επιτακτική ανάγκη, λόγω των γεγονότων του «καυτού» Αυγούστου, να δοθεί προτεραιτότητα στα Δελτία Θυέλλης.

[Φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας» (το):  φέτος ειδικά, απέκτησε διαστάσεις επιδημίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα βιβλίο, πλάι στο (ντιζανιάρικο και «επώνυμο») γυαλί ηλίου, στο αντηλιακό και σε μια υποψία ηλιοψημένου μηρού.]

Σου έχω, επίσης, ξαναγράψει ότι δεν θέλω ν’ αγιάσω… αλλά ακόμη κι αν το επιθυμούσα, δεν μου το επιτρέπουν οι περιστάσεις  (και ο έκλυτος βίος μου, αλλά αυτό είναι αδιάφορο.)

Continue reading «Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη»

Advertisements

Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα

ena-psari-pou-den-to-elegan-wanda

Τα ψάρια τ’ αγαπούσα πάντα. Θυμάμαι με νοσταλγία τις κυριακάτικες βόλτες στον Κήπο (στον Εθνικό Κήπο, ντε!), να κρατάω σφιχτά το χέρι του πατέρα μου και να κολλάω ώρα πολλή στις λιμνούλες με τα χρυσόψαρα και τους γυρίνους (κάποιοι, πάντως, έλεγαν πως ήταν βδέλλες).

Για να μου πάρουν ψάρι, ούτε λόγος. Δεν συγκινούνταν ούτε όταν ακκιζόμουν, άδοντας «Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Μου ‘μεινε, λοιπόν, ένας καημός που με τον καιρό πήγε και κρύφτηκε σε μιαν άκρη. Αποκοιμήθηκε, ξεχάστηκε…

Continue reading «Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα»

Το κοτόπουλο της τεμπέλας

cooking_01_cvr

Αύγουστος μπήκε (επιτέλους! …Κι από Αύγουστο χειμώνα), κάποιος κόσμος διακοπεύει, κάποιος άλλος κόσμος μένει εντός και το παλεύει με τις ενδοαστικές επιλογές, «η λύση είναι μία, πάμε παραλία» άδει ηδυπαθώς, μέσω ραδιοφώνου, η αοιδός Φρουτιέρα, στο Nammos ακόμη μετρούν τα 10χίλιαρα που εισέπραξαν από την κοινή εμφάνιση Ramazzotti − Ρέμου (κάνε καμιά βόλτα κι από τη σελίδα μας στο facebook να ενημερώνεσαι για κάτι τέτοια κελεπούρια!) και το παρόν ιστολόγιο, σε σύμπραξη με τη γράφουσα, θα αλαφρύνουμε –κι άλλο!– το όποιο «ύφος» μας και θα σου μάθουμε να μαγειρεύεις, εύκολα και γρήγορα, κοτοπουλάκι υγιεινό και νόστιμο. (Κι όμως, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει, μπήκε η πρώτη τελεία του κειμένου!)

Η γράφουσα, δεν σου έχει ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές και τα ταλέντα της (ένα εξ αυτών, η νοικοκυροσύνη της!), για να μην τρομάξεις και την κάμεις μ’ ελαφρά, αγαπητή αναγνώστρια (κι αγαπητέ αναγνώστη, αν υπάρχεις ως είδος!) Θα τα μάθεις σύν τῷ χρόνῳ, δεν είναι της παρούσης.

Continue reading «Το κοτόπουλο της τεμπέλας»

Μία ιστορία της οθόνης

mia_istoria_tis_othonis

Ο Αντώνης καμάρωνε την ομορφιά του στον καθρέφτη του μπάνιου. Κόντευε να πιάσει τα σαράντα, αλλά ένοιωθε πολύ νεότερος –έμοιαζε πολύ νεότερος, σωστά;
«Σωστά, αγόρι μου!», είπε στον εαυτό του και χαμογέλασε στο είδωλό του.

Από τότε που χώρισε, το μόνο που τον στενοχωρούσε πότε−πότε ήταν που δεν είχε τον Πάρη του κοντά, όταν γύριζε απ’ το γραφείο. Όταν δεν άκουγε τη φωνούλα του να παραπονιέται για τη δασκάλα στο σχολείο κι αυτός να του λέει «με σε νοιάζει, άρχοντα! Θα καθαρίσει ο πατέρας σου!» –και καθάριζεॱ με τον τρόπο του!

Περνούσε απ’ το σχολείο, έριχνε δυο τρία γλοιώδη κομπλιμέντα στη δασκάλα –άει μωρή πατσαβούρα, από μέσα του– κι αυτό ήταν: είχε κάνει το καθήκον του.

Κατά τ’άλλα, πολύ, μα πολύ καλύτερα ήταν τώρα! Σιγά, τη Σοφία!

Continue reading «Μία ιστορία της οθόνης»