Α ν α κ ο ί ν ω σ η

announcement

Μπορεί να αγανακτήσεις. Μπορεί να με βρίσεις. Μπορεί να σκεφτείς οτιδήποτε (και με το δίκιο σου).
Αλλά, επειδή το παρόν ιστολόγιο δεν (θα) περιορίζεται, τελικά «στο γελοίον του θέματος»… μετακόμισε!

Μετακόμισε ακριβώς όπως είναι, (κείμενα, σχόλια, διάταξη –τα πάντα, όλα–) εδώ:

Μολύβι και χαρτί
https://molyvikaixarti.wordpress.com

Δεν μετακόμισαν μαζί, ωστόσο, οι ακόλουθοι (followers), επομένως, εάν θέλεις να συνεχίσεις να (με) παρακολουθείς, θα πρέπει να πατήσεις το κουμπάκι «Ακολούθησέ το» στο νέο ιστολόγιο. (Θα το βρεις στη δεξιά –πλευρική– στήλη, κάτω από τα εικονίδια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης).

Εντός της ημέρας, ελπίζω να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στη σελίδα, στο Facebook και συν τω χρόνω και οι απαραίτητες διορθώσεις στο νέο ιστολόγιο.

Όλα τα σχόλια για την «Κυριακή στο Ζάππειο» θα απαντηθούν εκεί.

Σε φιλώ και σε περιμένω!
Αναστασία

Advertisements

Κυριακή στο Ζάππειο

kyriaki-sto-zappeio

Άνοιξη ήταν. Σίγουρα. Ναι, ναι! Κατ’ αρχάς, φορούσε εκείνη την ωραία πιε-ντε-πουλ ζακέτα που της είχε χαρίσει η ξαδέρφη της η Στέλλα… κι ετούτη η ζακέτα, μπορεί να ‘ταν χοντρουλή κι αρκετά μακριά –σαν ημίπαλτο, πες– αλλά δε βαστούσε καθόλου το κρύο. Δεν το ‘κανε μια φορά το λάθος και ξεγελάστηκε με τον ήλιο τον χειμωνιάτικο και βγήκε έξω μ’ αυτή τη ζακέτα κι έπεσε μετά δυο βδομάδες με πνευμονία βαριά στο κρεβάτι; Τότε που μερόνυχτα πάνω απ’ το προσκεφάλι της ήταν η Φροσούλα –καλή της ώρα, τι να γινόταν; Χάθηκαν από τότε που παντρεύτηκε και μετακόμισε σε διαμέρισμα, τεσσάρι, παρακαλώ…

Αλλά άσε τη Φροσούλα τώρα, θα ‘ρθει κι η σειρά της, όλα στην ώρα τους –κι από τότε, από τότε, λέω, με την πνευμονία, η ζακέτα έμπαινε στην ντουλάπα μετά του Άη-Δημήτρη κι έβγαινε ξανά του Ευαγγελισμού. (Στη ντουλάπα κρεμούσε σε μια γωνιά τα ντεμί-σεζόν, να τα ‘χει πάντα εύκαιραॱ αυτά, δεν έμπαιναν στις ναφθαλίνες μαζί με τα καλοκαιρινά ή τα χειμωνιάτικα, αναλόγως, όταν ήταν η ώρα να γίνει αυτή η δουλειά).

Continue reading «Κυριακή στο Ζάππειο»

Memorial, λέμε!

memorial

Σου ‘χω θέμα ν’ ανοίξει η καρδιά σου! Είναι, βλέπεις, μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα τραβάει μόνος του ο άνθρωπος, διότι όσο τα σκέφτεται παραμιλά, τον βλέπουν στο δρόμο οι περαστικοί κι αλλάζουν πεζοδρόμιο –κι άντε να βρει το δίκιο του, μετά.

Εάν έκανες μιαν, έστω γρήγορη, ανάγνωση στα σχόλια του «Δελτίου Θυέλλης #6» (εκεί που η Αρτίστα άνοιξε το πρώτο μπουκάλι!) ίσως είδες ότι την Κυριακή που πέρασε, η γράφουσα είχε πάει σε μνημόσυνο και τσάκισε το κονιακάκι (της παρηγοριάς).

Άντε, εβίβα βρε, και ξεκινώ!

Continue reading «Memorial, λέμε!»

Δελτίον Θυέλλης #6

deltion-thyellis-6

Άσε με κι είμαι να σκάσω! Δεν μου έφτανε που καθυστέρησα να ξεκινήσω το 6º Δελτίο Θυέλλης (και θα υποστείς και τον κατιμά, κάτι περσινά ξινά σταφύλια), με μπλόκαρε στο τουίτερ κι η Καϊλή (την οποία δεν ακολουθούσα καν!) Όχι, πες μου! Είναι ή δεν είναι πλήγμα για την αυτοπεποίθησή μου, αυτό; Να σε μπλοκάρει άλλη μία σημαντική προσωπικότης (η πρώτη και καλύτερη ήτο ο κύριος Μπάμπης, ξεύρετε… Ο οποίος κύριος Μπάμπης τυγχάνει πολύ γραμματιζούμενος −άριστος γαρ− και μου προσφέρει απλόχερα άφθονο υλικό, της μπλοκαρισμένης!)

Κάτι σε ποτ−πουρί το «δελτίον», καθότι αν αναλύσουμε καταλεπτώς το συγκεντρωμένο stuff (πού πήγε το μυαλό σου;!) θα κλείσουμε με ευχές διά το νέον έτος.

Continue reading «Δελτίον Θυέλλης #6»