Πανελλήνιες μαμάδες

panel_mamades

Πώς το λέει το κλισέ; «Έπεσε η αυλαία» των Πανελληνίων 2017 – πλήρες σετ: εξετάσεις, βαθμολογίες, στατιστικά, βάσεις.
Το μπαρουτοκαπνισμένο του Καλάμου (= η κόρη μου) τερμάτισε τις διακοπές της μια μέρα νωρίτερα απ’ ό,τι είχε προγραμματίσει, στη μπλογκ–o–γειτονιά είχαμε γεννητούρια¹, οι παραθεριστές μαζεύουν κεφάλια (ομπρέλες, ξαπλώστρες, μαγιό, τυρί–ρύζι–καφέ–γάλα–Καμπά), τα σχολεία ανοίγουν στις 11 του Σεπτέμβρη κι η ζωή επιστρέφει σιγά σιγά στους ρυθμούς που εκείνη ξέρει κι εμείς ακολουθούμε.

Σαν νερό (κλισέ, ξανά) κύλησε ο καιρός από τότε που ξυπνούσαμε, άγρια χαράματα, για να είμαστε συνεπείς (η γράφουσα δεν το συνηθίζει, παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες) στο 1º ΓΕΛ Χολαργού (εξεταστικό κέντρο) για το πρώτο –επίσημο– «ραντεβού με την –προσωπική της– ιστορία», της μέχρι–πρότινος–μπουκίτσας θυγατέρας μου! Κι ήταν ένα ραντεβού ζόρικο, απ’ αυτά που το σύμπαν συνωμοτεί, θα ‘λεγε κανείς, ώστε να μην πραγματοποιηθεί επιτυχώς. Δυο θανατικά με διαφορά δυόμιση μηνών στο (πολύ) στενό οικογενειακό περιβάλλον, προβλήματα υγείας, οικονομικά σκαμπανεβάσματα («απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα»), καταστάσεις πρωτόγνωρες, δύσκολα διαχειρίσιμες ακόμη κι από ενήλικα–«παλιά καραβάνα» στη ζωή.
Το μικρό πάλεψε, έδωσε τον αγώνα του, καρυδότσουφλο στο κύμα (να ‘το, πάλι, το κλισέ) και τα κατάφερε, έχοντας δηλώσει ελάχιστα ΑΕΙ και μόνο στην Αθήνα (για οικονομικούς λόγους).

Δεν είναι του χαρακτήρα μου να κάνω κοινωνούς στα προσωπικά και οικογενειακά μου, τους ανθρώπους στον περίγυρό μου, κι ήταν η πρώτη φορά που «τάγκαρα» (sic) την κόρη μου στα –μίδια, μόνο και μόνο για να τη συγχαρώ. Γιατί, τόσο η προετοιμασία όσο και ο αγώνας αλλά και η έκβασή του, ήταν έργα δικά της. Όπως είναι του κάθε παιδιού, είτε «πέτυχε» είτε όχι.

Με συγκίνηση, είδα κι άκουσα παιδιά που δεν τα κατάφεραν πέρσι ή πρόπερσι να μην το βάζουν κάτω, είτε περνώντας ξανά την (πραγματικά, απάνθρωπη) διαδικασία των Πανελληνίων είτε κάνοντας χρήση του 10%. Παρακινημένα από τον εαυτό τους και μόνο.

• • •

Τις τέσσερις ημέρες των Πανελληνίων, γνώρισα γονείς (τις συστάσεις με τους οποίους είχα, επιτυχώς, αποφύγει τα προηγούμενα χρόνια) που θεωρούσαν προσωπική τους «μάχη» τις εξετάσεις.

Μανούλες αεράτες, με το ρούχο τους το ακριβό, το μαλλί από το κομμωτήριο, το μακιγιάζ άψογο (πού πας, μαντάμ, 7 η ώρα το πρωί με τη βλεφαρίδα – μπαλκόνι με θέα τον Παγασητικό;!) και μια χούφτα «καραμέλες»: «πάμε για θρίαμβο!», «εάν δεν γράψουμε κι εμείς, με τόση προετοιμασία, τότε ποιος;», «κουραστήκαμε, και θ’ ανταμειφθούμε».

Μανούλες ξερόλες, με άποψη για τα θέματα όλων των μαθημάτων, όλων των κατευθύνσεων, «τα δικά μας ήταν πολύ δύσκολα, τα δικά σας βατά!»

Μανούλα–εικοσάρι. Ειδική κατηγορία. Καθ’ όλη τη διάρκεια των σχολικών χρόνων, περιφερόταν με τον έλεγχο προόδου του παιδιού της σαν πλακάτ σε διαδήλωση. Για να τον δουν όλοι οι υπόλοιποι γονείς και να νιώσουν την υπεροχή της Αριστείας!
Λυπήθηκα ειλικρινά για το παιδί που ποντάριζε στη ΣΣΑΣ (δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό ήθελε πραγματικά) και πέρασε σε (απαιτητικό, πάντως) Α–ΤΕΙ. Αξιέπαινο, για ‘μένα. Η μανούλα–εικοσάρι, όμως, δεν το άφηνε καν να δημοσιεύσει τη σχολή του, μέχρι τα μεσάνυχτα της ημέρας των αποτελεσμάτων· «να αποφύγουμε τη ντροπή!».

Πατέρας–χαρισματικού παιδιού. Κατηγορία μόνος του. Μαθηματικός, ο ίδιος, μάθαινε στο μικρό ταυτότητες από τη Γ’ Δημοτικού! Ανάσα δεν πήρε το παιδί, δώδεκα χρόνια. Ιδιαίτερα, δραστηριότητες, μουσική, αθλητισμός, μαθηματικοί διαγωνισμοί… Κόποι που εξαργυρώθηκαν με υψηλές βαθμολογίες (και τη σημαία).
Όραμα: «πρώτη των πρώτων».
Αποτέλεσμα: επίτευξη στόχου (σχολή προτίμησης) μεν, αλλά με βαθμολογία κάτω των 18000 μορίων.
Πατέρας σε απόγνωση!

Ήμασταν κι εμείς, οι μερικοί άλλοι. Λιγότερο θορυβώδεις κι εμφανείς, αγωνιώντας για τον αγώνα στην αρένα, αλλά με συναίσθηση και σεβασμό στην προσπάθεια των παιδιών μας. Έτοιμοι για τη νίκη αλλά και την ήττα. (Ξέραμε οι Ιθάκες τι σημαίνουν).

Κοντά στα παιδιά, κάθε μέρα δοκιμασίας, η λυκειάρχης. Κρεμασμένη στα κάγκελα, όλα τα παιδιά «παιδιά της». Εμψυχώνοντας και παρηγορώντας τα. Κοντά κι άλλοι καθηγητές, όλοι μαζί προσπαθώντας να συνετίσουν όσο και όπως μπορούσαν, τους γονείς που είχαν πέσει σε… κατάθλιψη, επειδή τα πουλέν τους δεν είχαν επιτύχει το δεκαεννέα ή το είκοσι!

• • •

Μέσα σ’ όλα, έσκασαν ξανά μύτη οι θρηνωδοί!
Αυτοί που την πέφτουν στα παιδάκια με την –έτερη γνωστή– καραμέλα: «όσα πτυχία και να ‘χεις, άνεργος θα μείνεις / σουβλάκια θα τυλίγεις / μπετά θα κουβαλάς / ντελιβεράς θα γίνεις.»
Εκείνοι που απαξιώνουν τα ελληνικά ΑΕΙ, Α–ΤΕΙ κι οτιδήποτε ελληνικό.
Οι άλλοι που τραβάνε «χι» στα… «τούβλα που απέτυχαν!»
Είμαστε κι εμείς που τραβάμε «χι» σ’ όλους τους παραπάνω.

• • •

panel_mamades2

Να μην το ξεχάσω! Κάποια στιγμή, ετούτο το παραμυθάκι πρέπει να σταματήσει. Κατανοώ ότι κάποια παιδιά γαλουχούνται μ’ αυτό, με σκοπό ν’ αποδείξουν –οι γονείς, πρωτευόντως και οι κλώνοι τους εν συνεχεία– ότι υπάρχει περίσσεια ευφυίας, ακυρώνοντας, έτσι, το μεγαλείο του μόχθου και του αγώνα.
Αλίμονο αν δεν υπάρχει πρόγραμμα! Μα, αλίμονο αν δεν υπάρχει και κόπος. Όσο ταλέντο και να διαθέτει κανείς (στα αθλήματα, στη μουσική, στο χορό) δεν μπορεί να επιτύχει τους στόχους του εάν δεν «ματώσει». Όσο ευφυής κι αν είναι κάποιος, η γνώση δεν είναι έμφυτη. Τεράστιος ο όγκος της εξεταστέας ύλης, τέτοιος ώστε, όποιος θέλει να κατέβει με αξιώσεις στον «τελικό», είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να αφιερώσει αμέτρητες ώρες ποιοτικής μελέτης.

Δεν είναι της παρούσης να σχολιάσω το σύστημα των Πανελληνίων. Είναι σκληρό και απάνθρωπο.
Η επιτυχία είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων (προετοιμασία, μελέτη, ψυχολογία, ψυχραιμία, για να αναφέρω κάποιους) ενώ η «αποτυχία» δεν σημαίνει πάντα ήσσονα προσπάθεια –για την ακρίβεια, σχεδόν ποτέ. (Προφανώς, δεν μιλώ για μαθητές που, κατά βάθος, δεν πολυενδιαφέρονται, αλλά αναγκάζονται να περάσουν τη δοκιμασία επειδή τους ζορίζουν οι γονείς.)
[Επιτυχία και αποτυχία είναι, τελικά, έννοιες πολύ σχετικές και καθένας τις αντιλαμβάνεται με τα δικά του κριτήρια, πέρα από τα λεγόμενα αντικειμενικά.]

Προσωπικά, μόνο συγχαρητήρια έχω να δώσω στους 104.965 που αντιμετώπισαν, φέτος, το «θηρίο», ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Οι δε γονείς, ας αρκεστούμε στα συγχαρητήρια για τα παιδιά μας. Είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση!


¹ Γεννητούρια στη μπλογκ–ο–γειτονιά: Σε παραπέμπω απευθείας στο σχόλιο της Αρτίστας! Εκεί, θα μάθεις τις πρώτες λεπτομέρειες για τα παιδιά του Σήφη (της γνωστής οικογενείας)! Το Δελτίον Θυέλλης #6 έμεινε πίσω, λόγω αποτελεσμάτων Πανελληνίων και λοιπόν… πανηγυρισμών, συνεπώς δεν μπόρεσα να αφιερώσω το κειμενάκι που ήθελα στον αξιολάτρευτο πατέρα! Αναμένω εναγωνίως, μαζί σου, πλήρες ρεπορτάζ (με φωτογραφικό υλικό) από την Αρτίστα!

Advertisements

22 thoughts on “Πανελλήνιες μαμάδες

  1. Να είσαι υπερήφανη για την κοράκλα σου Νατάσα μου κι εκείνη για σένα. Λίγες μαμάδες διαθέτουν τέτοια σκέψη και αντέχουν την αφόρητη πίεση των πανελληνίων. Γιατί οι εξετάσεις αυτές και έτσι όπως γίνονται, αφορά κατ’ αρχάς εμάς τους γονείς. Εμείς αναμετριόμαστε με τις φοβίες και τις προσδοκίες που φορτώνουμε τα παιδιά μας. Κι εμείς είμαστε αυτοί, που πολλές φορές φαινόμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε την αποτυχία. Τα παιδιά θα βρουν το δρόμο τους, άσχετα απ’ το ποια σχολή πέρασαν. Και παιδιά σαν την κόρη σου που παλεύουν όλο αυτό το άθλιο σύστημα, δεν τα φοβάμαι. Έχουν νικήσει ήδη την πιο σημαντική μάχη στη ζωή τους. Μπράβο της και μπράβο σου! Καλό ξεκίνημα στη νέα της φοιτητική ζωή!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καθ’ όλη τη διάρκεια των σχολικών χρόνων της, προσπάθησα ν’ αφουγκράζομαι τα «θέλω» της και μόνο. Ήταν ένα ενδιαφέρον αλλά και αρκετά ριψοκίνδυνο «πείραμα» η απουσία οποιασδήποτε πίεσης, από πλευράς μου. Σ΄ ένα−δυο πράγματα ήμουν πολύ συγκεκριμένη και απόλυτη: να μην κάνει ποτέ σκονάκι για να «πιάσει» το 20άρι/19άρι. Κάθε «βαθμός» (όποιος βαθμός: 10, 12, 8, 20) να είναι δικός της γιατί μόνον έτσι θα έχει μετρήσει πραγματικά τις δυνάμεις της. Δεν είναι κάτι που εύκολα το διαχειρίζεται ένα παιδί, ειδικά όταν βλέπει το αποτέλεσμα ως αδικία.
      Με το χρόνο συνειδητοποίησε πόσο καλό της είχε κάνει.
      Δεν της υπέδειξα ποτέ να πάει να διαβάσει. Το έκανε μόνη της. Ακόμη κι όταν πίστευα ότι ο χρόνος που είχε διαθέσει ήταν λίγος, πάλι δεν της έλεγα τίποτα. Ούτε κι όταν, κάποιες φορές, ήθελε να παίξει. Την προέτρεπα να το κάνει.
      Ήθελα να ζήσει / να νιώσει τα παιδικά της χρόνια, σαν παιδί. Αυτά και η εφηβεία, είναι οι μόνες περίοδοι στη ζωή μας που δεν μπορούμε να τις βιώσουμε (έστω και με… παραλλαγές) ποτέ ξανά.
      Συζητούσαμε και συζητάμε, κυριολεκτικά «τα πάντα». Ποτέ απαντήσεις του στυλ «δεν είναι για την ηλικία σου αυτά». (Κάθε φορά, ωστόσο, προσπαθούσα να είμαι περιεκτική και σαφής ώστε η απάντηση να είναι καθαρή και κατανοητή για την ηλικία της).
      Δεν είμαι η τέλεια μαμά. Δεν είμαι ούτε η κλασσική «ελληνίδα μάνα». Ξέρω, όμως ότι έχω με την κόρη μου, την καλύτερη δυνατή σχέση.
      Το δεύτερο πράγμα στο οποίο ήμουν ανέκαθεν απόλυτη, ήταν οι επιλογές της: να τις (υπο)στηρίζει. Και να μην υποχωρήσει ποτέ σε κάτι που ονειρεύεται για κάτι που σε κάποιους άλλους μοιάζει «καλύτερο», «επικερδέστερο», «ασφαλέστερο» ως επιλογή.
      Έτσι και με τις (ελάχιστες) σχολές που επέλεξε: ήταν όλες της αρεσκείας της. Αν δεν πετύχαινε; Εκείνη, και πάλι, θα επέλεγε την πορεία της…

      Είδες, Μαρία, τι μου κάνεις με τα σχόλιά σου;!
      Δευτεριάτικο σεντόνι, άπλωσα!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ❣

      Μου αρέσει!

  2. Συγχαρητήρια στην κόρη σου!
    Πίσω από κάθε εισαγωγή υπάρχει πρόγραμμα και κόπος.
    Αλλιώς ακυρώνεται η σημασία του αγώνα-συμφωνώ.
    Θυμώνω με όσους απαξιώνουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια και γενικά τις σπουδές!
    Όμως πιο πολύ θυμώνω με τις»μανούλες»που περιγράφεις.
    (Γιούλη)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Εσύ, ως εκπαιδευτικός, Γιούλη μου, το ξέρεις.
      Αυτό που με εκπλήσσει είναι που δεν το καταλαβαίνουν (ή δεν θέλουν να το καταλάβουν) κάποιοι γονείς…
      Έξαλλη, επίσης, γίνομαι με όσους δεν γνωρίζουν, αλλά πολύ εύκολα συγκρίνουν και κριτικάρουν.
      Ξένο πανεπιστήμιο έχω τελειώσει, αλλά δεν απαξίωσα ποτέ τα ελληνικά. Αντίθετα, πιστεύω ότι γίνεται καλή δουλειά (για όσους, βέβαια, παρακολουθούν και είναι συνειδητοποιημένοι φοιτητές). Αδικίες συμβαίνουν και γίνονται παντού αλλά δεν είναι ο κανόνας.

      Αξιολύπητες κάποιες τέτοιες μανούλες!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Σε καλημερίζω και σε φιλώ!

      Μου αρέσει!

  3. Συγχαρητήρια στην κόρη σου, Νατάσα μου. Καλές σπουδές να έχει και καλό πτυχίο. Συμφωνώ μαζί σου ότι χρειάζεται πρόγραμμα και κόπος. Αυτό όμως ισχύει και για τη συνέχεια των σπουδών, όχι μόνο για τις πανελλήνιες. Οι μανούλες που περιγράφεις είναι πραγματικά απερίγραπτες! Σε φιλώ, φίλη μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Γεννητούρια και της κόρης σου, Αναστασία μου!!!
    Αλληγορικά φυσικά, μια και γενήθηκε μπροστά της μια νέα ζωή! 😀
    Της εύχομαι όλα να πάνε όπως εκείνη το επιθυμεί!
    Και ως μανούλα-γιαγιά και η ίδια, δεν μπορώ να μη μοιραστώ τη χαρά σου!

    ΑΦιλάκια χαμογελαστά! 🙂 🙂 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ, Στεφανία μου! 🌼
      Πράγματι, ορόσημο η αποφοίτηση, η μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, από το σχολείο σ’ έναν καινούργιο, ανεξερεύνητο «τόπο».

      Πολλά φιλιά και την καλημέρα μου! ❤
      Να είσαι καλά!

      Μου αρέσει!

  5. Καλησπέρα Νατάσα μου. Είναι η δεύτερη φορά που σε διαβάζω, γιατί την πρώτη φορά δεν με «άφησαν» να σχολιάσω, οπότε έπρεπε να σε «φρεσκάρω» (ου γαρ έρχεται μόνον).

    Καταρχάς συγχαρητήρια για το μπαρουτοκαπνισμένο σπλάχνο σου! Καλές σπουδές να έχει και να απολαύσει
    το διάστημα αυτό της ζωής της, που θα είναι κολύμπι στην γνώση και σε νέες εμπειρίες.
    Συγχαρητήρια όμως θέλω να δώσω και για τον εύστοχο τίτλο σου! Χαμογέλασα!
    Υπήρξα παιδί “πανελλήνιας μαμάς” και τελικά την ευχαρίστησα που υπήρξε μία τέτοια από μία άποψη, γιατί κάπως έτσι αποφάσισα τι ήθελα να γίνω στη ζωή μου, με τι να ασχοληθώ και κυρίως, τι να μην γίνω! ☺ Βέβαια έτυχε να είμαι από γεννησιμιού μου μάλλον, δυνατός χαρακτήρας. Αν δεν ήμουν, η “πανελλήνια μαμά” θα με είχε κατασπαράξει! Σιγουράκι!
    Μπορεί να είχα γίνει «αρίστη» αλλά όχι ικανοποιημένη, αν όχι ευτυχισμένη! Εκείνα τα χρόνια όμως δεινοπάθησα πολύ! Και περισσότερο να αγνοήσω ως άλλος Οδυσσέας τις σειρήνες της, να προσπαθήσω περισσότερο, να προσπαθήσω ξανά. Και πραγματικά δεν μετάνιωσα! ☺
    Πολύ χάρηκα το κείμενό σου, όπως χαίρομαι κάθε γονιό που βλέπω να προσπαθεί να είναι φιλικός γονιός (κι όχι φίλος με το παιδί) κάθε γονιό που σκέφτεται διπλά κάθε λόγο του και συμπεριφορά του και βάζει πρώτα μπροστά τις ανάγκες και το καλό του παιδιού του, καταπιέζοντας τις δικές του προσδοκίες.
    Θα ήθελα να αφήσω μια ευχή, αλλά ρε γαμώτο με ευχές θα φτιάξουμε τούτον τον χαλασμένο κόσμο;

    Πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα να έχουμε!

    υγ1: η επιλογή μου στο μηχανογραφικό βάζοντας 3η προτίμηση την Κοινωνική Εργασία Αθήνας, πιο πάνω από άλλα ΑΕΙ επαρχίας (στα οποία περνούσα τελικά) ήταν το πόδι που πάτησα στη μαμά χωρίς να το γνωρίζει!

    υγ2: Έχει αποδειχτεί ότι το «κουραστήκαμε, και θ’ ανταμειφθούμε» δεν ισχύει πάντα. Μια πολύ καλή προετοιμασία δεν σημαίνει πάντα ότι ο μαθητής θα αποδώσει. Η ψυχολογία θα έχει πάντα τον πρωτεύοντα ρόλο. Και εκεί είναι που πολλές πανελλήνιες μανούλες τα κάνουν μπάχαλο!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Στο ‘χω ξαναγράψει ότι λατρεύω τα… σεντόνια! 😉
      Επίσης: εντελώς αποδιοργανωμένη, καθυστέρησα πολύ να απαντήσω στα σχόλια (ενώ τα έχω διαβάσει όλα!)

      Το ξέρεις ότι δεν είσαι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα «παιδιού πανελλήνιας μαμάς» −ευτυχώς που είχες δυνατό χαρακτήρα. Τα περισσότερα παιδιά, είτε υποκύπτουν είτε νομίζουν ότι το όνειρο των γονιών (τους) είναι και δικό τους. Άσχημο πράγμα να ζεις ξένο όνειρο…
      Χαίρομαι (με) όλους τους ανθρώπους που φτιάχνουν και ξετυλίγουν τα δικά τους όνειρα!
      Ειδικά όταν… πατάνε πόδι γι’ αυτά!

      Φυσικά το «κοπιάσαμε και θ’ ανταμειφθούμε» δεν ισχύει πάντα, όχι μόνο στην προσπάθεια του μαθητή αλλά και αργότερα. (Άσε δε, τον ενοχλητικό πληθυντικό −αμε −ούμε! Από εκεί ξεκινά το μπάχαλο, με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχολογία του παιδιού).

      Πολλά φιλάκια και την καλημέρα μου, Αριστέα μου!❤

      Μου αρέσει!

  6. Αναστασία μου πολλά συγχαρητήρια στη κόρη σου και σε όλα τα παιδιά που κατάφεραν να περάσουν, εκεί που θέλουν. Μακάρι η «διαμονή» στις σχολές τους να τους προσφέρει πολλά και να καταφέρουν να πραγματοποιήσουν όλα μα όλα τα όνειρα τους.
    Σίγουρα τα πράγματα στην Ελλάδα είναι δύσκολα, σίγουρα η ανεργία θερίζει, σίγουρα το πτυχίο πλέον δεν σου εξασφαλίζει πολλά, σίγουρα θέλω να χαστουκίσω τους κακοπροαίρετους που το χτυπάνε στα παιδιά μόλις έχουν πάρει τη χαρά τους. Λες και μεγαλώνουν σε άλλη Ελλάδα και δεν ξέρουν.
    Όσο γι’ αυτούς τους γονείς που αναφέρεις, καταλαβαίνω ότι τα ξέρουν όλα και σαφέστατα ξέρουν το καλό των παιδιών τους, καλύτερα από τα ίδια τα παιδιά, αλλά έτσι απλά γιατί είμαι κακιά τελευταία, θα ήθελα να τους πω ότι συνέβαλαν με τις επιλογές τους ώστε η Ελλάδα σήμερα να είναι όπως είναι, οπότε μήπως να άφηναν τα παιδιά να αναπνεύσουν και να πράξουν όπως νομίζουν;
    Yolo!
    Φιλί γλυκό για σένα και ένα για το μπαρουτοκαπνισμένο του Καλάμου (έκλαψα) τη κόρη σου με θερμές ευχές ώστε να έχει καλή σταδιοδρομία και καλή τύχη.
    Σμουτς!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαρίνα μου! ❤ Καταρχάς να σου (ξανα)γράψω πόσο μου/μάς έλειψες!
      Σ΄ευχαριστώ πολύ (όπως και το μπαρουτοκαπνισμένο του Καλάμου!)

      Ότι συμφωνώ με ό,τι αναφέρεις σοφά και περιεκτικά στο σχόλιό σου, φαντάζομαι το ξέρεις ήδη.
      Οι δε κακοπροαίρετοι, πάνε πακέτο με τους μίζερους! Πάντα κάτι θα ‘χουν να πουν. (Έχεις πτυχίο; «Και τι να το κάνεις;» Δεν έχεις; «Και ποιος θα σε πάρει;» Βρίσκεις δουλειά; «Σιγά τη δουλειά». Δεν βρίσκεις; «Δε στα ‘λεγα εγώ;» και πάει σκοινί−γαϊτάνι η ιστορία!)

      Όσοι δε, ευθύνονται (λίγο ή πολύ) για τη σημερινή κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, καλά θα έκαναν να μην ωθούν την επόμενη γενιά ν’ ακολουθήσει τους δικούς τους, αδιέξοδους δρόμους…

      Φιλάκια πολλά πολλά, Μαρίνα μου❣

      Μου αρέσει!

  7. Σύντομο θα είναι το σχόλιο σήμερα, μα με πολύ αγάπη.
    Τα θερμά μου συγχαρητήρια στο παιδί σου και καλή πρόοδο στις σπουδές που ξεκινάει!
    💜
    ΥΓ. Ευχαριστώ για τη μνεία στην πατρότητα του Σήφη!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Αγαπημένη μου καταρχήν συγχαρητήρια στο κορίτσι σου
    Δεύτερον το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι σύστημα αλλά βασανιστήριο. Οσο για τα Ελληνικά πανεπιστήμια έχουν τα καλά και τα κακά τους. Επειδή έχω περάσει πολλά από όλα αυτά η άποψη μου που την εξέφρασα μάλιστα και σε μικρή μου φίλη που δεν πέρασε στην πόλη που ήθελε αλλά σε πολύ καλή σχολή είναι η εξής : κάνεις δεν χάνεται. Να ζήσουν την εμπειρία του Ελληνικού πανεπιστήμιου γιατί ναι υπάρχουν και πολύ καλά ιδρύματα αλλά δυστυχώς συνήθως δεν είναι από μόνο του αρκετό συνήθως χρειάζεται το κάτι παραπάνω… Κανείς όμως δεν χάνεται και όποιος θέλει και είναι ικανός βρίσκει τις άκρες του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο
    Από πολιτικό της νομικής ξεκίνησα κι όμως είμαι προγραμματιστρια… Γιατί αυτό γούσταρα εκεί κατεύθυνα τις σπουδές μου με παραπλήσιο μεταπτυχιακό και προσωπική προσπαθεία!!!
    Οι σπουδές… Κάθε είδους πρέπει να εξελίσσονται και όχι να απαξίωνονται. Ταπεινή μου γνώμη πως και η τελευταία σχολή αν θέλει κάποιος θα βρει τρόπο να την αξιοποιήσει

    Όσο για τους γονείς… Η μαμά μου πάντα ήταν πρηχτρακι με τους βαθμούς και το διάβασμα 😂. Η αλήθεια είναι όμως ότι την περίοδο των πανελλαδικών με στήριξε άφαντα ποντάροντας στην προσπάθεια και όχι στην επιτυχία μου
    Φιλι γλυκό. Είσαι υπέροχη

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαρία μου, κι εσύ μου/μας έλειψες!❤

      Τα περισσότερα παιδιά, νομίζω, αγνοούν τόσο τις δυνατότητες όσο και τις επικρατούσες συνθήκες των σχολών στις οποίες εισάγονται. Το ίδιο και αρκετοί γονείς.
      Πιστεύω, ωστόσο, όπως κι εσύ ότι όποιος το θέλει πραγματικά, δεν χάνεται. Είτε η αρχική επιλογή του δεν ήταν τόσο καλή / εύστοχη / ανάλογη των πραγματικών επιθυμιών του είτε η πρώτη προσπάθεια ανεπιτυχής, θα βρει την άκρη αργά ή γρήγορα.
      (Γνωρίζω συνταξιούχο −πλέον− δικηγόρο που μπήκε στη Νομική με την τρίτη προσπάθεια και εξελίχθηκε σε πολύ ικανή επαγγελματία.)

      Μ’ αρέσει να μαθαίνω γι’ ανθρώπους που βρήκαν το δρόμο τους και ακολούθησαν το όνειρό τους! Είσαι, λοιπόν, ένα τέτοιο άτομο! Σου εύχομαι πάντα επιτυχίες με ό,τι καταπιαστείς!

      Φιλιά πολλά σ’ εσένα και τις ευχαριστίες μου, Μαρία μου!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Από πού να αρχίσω; Χαίρομαι που σε blogοβρίσκω! Με καλωσορίζω στο καινούριο σου σπιτικό, που βρίσκω πολύ όμορφο.
    Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλό μήνα, γεμάτο με όμορφες, γλυκές, στιγμούλες.
    Εύχομαι, πάλι μέσα από την καρδιά μου, το μικρό σου να έχει ένα υπέροχο νέο ξεκίνημα!.
    Για τις εξετάσεις τι να πρωτογράψω; Είχα δηλώσει πρώτη τη σχολή που μου άρεσε κι ακόμα μία, η οποία όμως δεν είχε μεγάλη βάση και κάλεσε ο Λυκειάρχης τους γονείς μου να με μαλώσουν που δεν έβαλα τις «καλές» σχολές, επειδή ήμουν καλή μαθήτρια. Κι όταν πέρασα και η βαθμολογία μου έφτανε και για Νομική, που δεν είχα δηλώσει, δεν μπορείς να φανταστείς τι κριτική άκουσαν οι γονείς μου…
    Κατά τα άλλα είναι όντως απάνθρωπο το σύστημα και για πολλούς λόγους….
    Θα επανέλθω να… μελετήσω το blogάκι σου, Νατασσάκι μου. προς το παρόν, φιλιά. ♥♥♥

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλωσόρισες, Αλεξάνδρα μου!❤
      Έλειψες μήνες, αλλά ήσουν «εδώ»…

      Σημασία έχει το «μετά». Δεν μου έχει τύχει να συναντήσω άνθρωπο ευτυχισμένο / ικανοποιημένο / επιτυχημένο που επέλεξαν άλλοι γι’ αυτόν, που δεν ακολούθησε το δικό του όνειρο.

      Πολλά φιλιά! 🍂🍁 Καλό μήνα και… σε περιμένουμε, ε;!

      Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s