Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη

chdim_cvr

Ανάμικτο το σημερινό κείμενο, μια που το μεγαλύτερο μέρος του είναι η αναδημοσίευση του (πιο «πολυδιαβασμένου», τελικά, στο παλιό μου ιστολόγιο Roula the Cat • C’est la vie!) άρθρου: «Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα! (…Έρχεται η Σταματίνα!)».
Ούτως ή άλλως –με αφορμή το φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας»– είχα σκοπό, κάποια στιγμή –νωρίτερα, μέσα στον Αύγουστο– να το αναδημοσιεύσω. Προέκυψε, όμως, επιτακτική ανάγκη, λόγω των γεγονότων του «καυτού» Αυγούστου, να δοθεί προτεραιτότητα στα Δελτία Θυέλλης.

[Φαινόμενο του «αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας» (το):  φέτος ειδικά, απέκτησε διαστάσεις επιδημίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα βιβλίο, πλάι στο (ντιζανιάρικο και «επώνυμο») γυαλί ηλίου, στο αντηλιακό και σε μια υποψία ηλιοψημένου μηρού.]

Σου έχω, επίσης, ξαναγράψει ότι δεν θέλω ν’ αγιάσω… αλλά ακόμη κι αν το επιθυμούσα, δεν μου το επιτρέπουν οι περιστάσεις  (και ο έκλυτος βίος μου, αλλά αυτό είναι αδιάφορο.)

Κοίτα να δεις, τώρα, πώς ξεφεύγει ο νους του ανθρώπου! Θα μπορούσα να υποθέσω ότι όλα είναι προϊόν μάρκετινγκ (ουκ ολίγες οι περιπτώσεις στη σύγχρονη, ελληνική πραγματικότητα του «πνευματικού κόσμου» και του χώρου του βιβλίου, ειδικότερα. Στην παρούσα φάση, ας μην αναφέρω ονόματα, γιατί το ένα φέρνει τ’ άλλο και θα ξημερώσουμε!)
Η «κυρία» Δημουλίδου, όμως, το έχει προχωρήσει σε άλλο λέβελ! Να πω «το ‘χει τερματίσει;», δεν τολμώ. Με τη συγκεκριμένη, «άκρη δεν έχει ο ουρανός»!
Αλλά και πώς να μην καβαλήσει καλάμι, όταν η σελίδα της στο Facebook απαριθμεί αυτή τη στιγμή πάνω από 53.500 μέλη, τα οποία έχουν θεοποιήσει την «αγαπημένη τους συγγραφέα», γράφοντας σχόλια και κριτικές όπως τα παρακάτω:

chdim_03

Τι να πρωτοθαυμάσω, από ‘δω;! Την εξομοίωση με τον Ντοστογιέφσκι και τον Σαμαράκη;
Το ότι το όνομα της εν λόγω αποτελεί «εγγύηση» για την επιλογή βιβλίου;
Την έκφραση;! [«συνεχίζεται να παράγεται…» –το ρήμα που ταιριάζει εδώ, κατά τη θαυμάστρια, είναι: συνεχίζομαι. Αυτή, λοιπόν, συνεχίζεται κι εγώ… συγχύζομαι!], και ξανά τη σύγκριση με «τους μεγάλους παλιούς» (έτσι, αορίστως. Προφανώς, εννοεί τους… αζήτητους, κατά την ίδια τη συγγραφέα, όπως θα δούμε αρκετά παρακάτω.)

[Σημείωση: Η σελίδα είναι δημόσια, οι κριτικές και τα σχόλια δημόσια, επίσης, συνεπώς δεν υπήρχε κανένας λόγος να «κρύψω» τα ονόματα των θαυμαστριών, n’est–ce pas?]

Το καλάμι, βέβαια, είναι και προσωπική υπόθεση. Θέμα παιδείας, κυρίως.
Δεν θα σχολιάσω εκτενώς την αισθητική και την «ποιότητα» της σελίδας και των απαντήσεων της «συγγραφέως». Προχειρογραμμένες, ασύντακτες κι ανορθόγραφες πολλές φορές, τίγκα στα emoji και τα αυτοκόλλητα, θυμίζουν εφηβικό λεύκωμα α λα παλαιά!

chdim_01

«Υπόκειμαι δίωξη», γράφει η… καταξιωμένη συγγραφεύς, η οποία χρησιμοποιεί λέξεις των οποίων τη σημασία δείχνει να μη γνωρίζει ενώ, ταυτόχρονα, είναι φανερό ότι αγνοεί στοιχειώδεις κανόνες γραμματικής και συντακτικού.
Μοιάζει δε, να διακατέχεται από έμμονες ιδέεςॱ το fb τής απενεργοποίησε τα προφίλ της –αλήθεια, γιατί «τα» προφίλ; Ένα για τους «φίλους» και μια δημόσια σελίδα, δεν θα ήταν υπεραρκετά;– αλλά και υφίσταται (Ω! Παρντόν! υπόκειται) δίωξη με σκοπό τον αφανισμό της από το χώρο του βιβλίου!

Αφήνω το ποιος θα ‘θελε να την αφανίσει από το χώρο του βιβλίου (σκανδαλίζομαι!) και επικεντρώνομαι στη συνέχεια: «Κάντε προώθηση της σελίδας μου…»
Μάλιστα! Τελικά, όσα προηγήθηκαν δεν ήταν παρά επίκληση στο συναίσθημα (και την αφέλεια) του αναγνώστη, με μοναδικό στόχο τη διαφήμιση της πραμάτειας της!
Μου θύμισε αρκετά (έως πολύ) τον γνωστό τηλεβιβλιοπώλη «όσο εγώ μιλάω, εσείς παραγγέλνετε!»
Στη συνέχεια, δίνει και… οδηγίες για το πώς ακριβώς θα γίνει σωστά η δουλειά!
[Στη φούρια της, η καημένη, έδωσε λάθος… λιγκ (sic). «Μετάφραση»: link.]
Α! Και μια που μίλησα για επίκληση στο συναίσθημα στην αφέλεια, ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη γι’ αυτό που ακολουθεί, αλλά μού προέκυψε συνειρμός και δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στην παράθεση της παρακάτω εικόνας!

chdim_myk

Η φωτογραφία αλιεύτηκε από τη σελίδα της στο fb (φυσικά, είναι δημόσια, ξαναγράφω, αλλά καλού–κακού κότσαρα το copyright –τα copyrights, όπως αναφέρει κάπου η πολύγλωσση συγγραφεύς!–, μην έχουμε ντράβαλα από το πουθενά) και, βεβαίως, ποζάρει η ίδια η συγγραφεύς με μερικούς φανατικούς αναγνώστες της, έξω από κατάστημα ειδών χειροτεχνίας, στη Μύκονο.

• • •

Σχετικά με την Αναδημοσίευση
• Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στις 31/10/2014 στο παλιό μου ιστολόγιο «Roula the Cat • C’est la Vie!»
• • •
Το βιβλίο της κ. Τσιμτσιλή δεν αποτελεί, πλέον, επίκαιρο θέμα ενώ, ευτυχώς, έχει σβήσει απαλά και ο απόηχος της έκδοσής του! Η αναφορά σε αυτό, όμως, αποτέλεσε βασικό «συστατικό» του άρθρου και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να παραληφθεί.
• • •
Οι σύνδεσμοι (links) έχουν ελεγχθεί και είναι ενεργοί, τουλάχιστον τη στιγμή της αναδημοσίευσης.

Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα!
(…Έρχεται η Σταματίνα!)

Πριν με πάρεις απ’ τα μούτρα, να εξηγηθώ: ούτε κι εγώ φανταζόμουν πως θα ερχόταν στιγμή που θα υπερασπιζόμουν (σχεδόνॱ μην το παρατραβάμε, κιόλας!) τη Χρυσηίδα και τη Λένα! (Έστω κι αν αυτό συμβαίνει μόνο στον τίτλο!)

Να το πάω ένα βήμα παραπέρα: εξ απαλών ονύχων διαβάζω πολύ, διαβάζω πολλά, αλλά δεν διαβάζω «για να διαβάζω», για να πω ότι πάντα έχω ένα βιβλίο στην τσάντα μου, στο τάμπλετ μου, στο κομοδίνο μου, στο μπάνιο μου. (Έχω, αν θέλεις να ξέρεις, κι είναι πολύ πιθανό να έχεις κι εσύ). Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια διαρκούς ανάγνωσης (και όχι μόνο, όμως δεν είναι της παρούσης) έχω τα προσωπικά μου κριτήρια για το ποιο βιβλίο θεωρώ καλό, ποιον συγγραφέα αξιόλογο και τι θα επιλέξω να γεμίσει το κεφάλι μου και ν’ ανοίξει τα μάτια μου.

Τη Λένα και τη Χρυσηίδα δεν τις θεωρώ συγγραφείς. Πολλούς από τους «ευπώλητους», επίσης. Μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε μια σχετική ευχέρεια στη γραφή και μια εξίσου σχετική άνεση στο λόγο (κι αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν πέσει πάνω στο πρωτόλειο σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες (!) να το σουλουπώσουν, να το φέρουν στα ίσα του, ώστε να το παραδώσει ο/η «συγγραφέας» στον εκδοτικό οίκο κι εκεί να το αναλάβουν διορθωτές, επιμελητές, κοπτοραπτούδες και οι λοιποί «συνήθεις ύποπτοι» διαμεσολαβητές… μέχρι αυτό να φτάσει στο πιάτο μας στα χέρια μας!)

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
Ακολουθεί μεγάλο κείμενο. Αν έχεις χρόνο και διάθεση, φτιάξε καφέ,
πάρε τα τσιγάρα σου (αν καπνίζεις), κανένα κουλουράκι για τη λιγούρα,
φέρε και μια φίλη σου μαζί (άσχετο το άΖμα, αλλά μου βγήκε αυθόρμητα!)
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

Η Νόρα κι ο Αρλεκίνος

Στα χρόνια τα παλιά κι αθώα (αθωότερα, πάντως, των σημερινώνॱ ας μη γελιόμαστε και, μεταξύ μας, ας μην κοροϊδευόμαστε), κυκλοφορούσαν τα ΒΙΠΕΡ − Νόρα. Τα Βιπεράκια (κατά το «ταπεράκια» –άσχετο, αλλά κάνει ρίμα!). Με τίτλους που… μιλούσαν: «Ραψωδία Αγάπης», «Η Λαίδη κι ο Αλήτης ο Ληστής», «Η Κόρη του Άσωτου Βαρώνου» –αυτά είναι δράματα! Να ‘σαι κόρη βαρώνου κι εκτός από τον τίτλο, να ‘χεις και τη ρετσινιά!
Για τις… ψαγμένες και τις δύσκολες, ετίθεντο διλήμματα: «Γιατί Εκείνον;», «Συμπόνια ή Έρωτας;», «Χάθηκε ο Παράδεισος;», «Χάνεται η Αγάπη;» –χάνεται ο μπούσουλας;!
Ερχόταν η εβδομηκοντούτις θεία από το Αμέρικα και διάβαζε ακατάπαυστα τα Βιπεράκια της. Χάζευα κι εγώ, που έριχνα κλεφτές ματιές, αλλά ήμουν πολύ μικρή για να εκφέρω άποψη για τα τεκταινόμενα!

Εν συνεχεία, μας ήρθαν τα Άρλεκιν! Με τίτλους που… παραμιλούσαν! «Οργισμένη κι Ερωτευμένη», «Τα Συντρίμμια της Καρδιάς», «Ένας Ιππότης για τη Βασούλα με Χάρλει», «Αγάπη στο Μικρό Σπίτι στο Πράσινο Λιβάδι» –το Λιβάδι, φαίνεται, έβγαινε και σ’ άλλα χρώματα, ίσως η συγγραφέας είχε κατά νου να τ’ αναλάβει καθένα ξεχωριστά, εξ ου κι η απαραίτητη διευκρίνιση στο χρώμα!
«Μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι…», μουρμούριζε με πάθος η χαριτόβρυτη μονδέλα της εποχής…
Ξεχνιόταν και η «x» Μαιρούλα –έχουν καταστραφεί σωβρακοφανέλες, διότι πάνω στο «πάτημα» με το σίδερο ξεχάστηκε η άλλη και στοχαζόταν, προφανώς τον Ιππότη με τη Χάρλει κι όχι τον Ιππότη−Μήτσο που ‘φερνε στον Σούπερ−Μάριο.
Έχουν καρβουνιάσει μουσακάδες και φρικασέδες, διότι στο βιβλίο –πάνω απ’ τις σελίδες του οποίου ξεχάστηκε η «y» Σούλα–, ο ήρωας δεν φορούσε παντούφλες σαν τον Σάκη, το στεφάνι της, αλλά ήταν ντυμένος στην πένα, το μάγουλο βερίκοκο−ρίκοκο−ρίκο−κο και την πτωχή, πλην τιμία, ξανθή αγαπημένη Παναγιά του, «στα καλύτερα την έβγαζε» –ακούς, Σάκη; Όχι στη χασαποταβέρνα−ψησταριά Η Ωραία Ρούμελη, κάθε τρίτο Σάββατο– με τα κεριά και τα καντηλέρια, το ακριβό κρασί και τα μενού που ‘θελες φροντιστήριο Ξέναι Γλώσσαι Στρατηγάκης για να τα διαβάσεις!

Κι ύστερα… ήρθε ο Έρωτας, οι μέλισσες κι η Χρυσηίδα! (Χρύσα, στο ξεκίνημα, όταν ήταν ακόμη στον «Λιβάνη» και τη διάβαζαν, αρχικώς, άλλες συνάδελφΕΣ αεροσυνοδΕΣ όπως εκείνη, αλλά που δεν είχαν το «χάρισμα» της πένας, όπως η μικρή –προς τι οι γέλωτες;– Χρυσούλα!)

chdim_lmant

Χρυσηίδα Δημουλίδου και Λένα Μαντά, Μάρτης 2014

Κάπου παράλληλα, εμφανίστηκε και η Λένα Μαντά. Δεν γνωρίζω πολλά, ίσως επειδή (ίσως, λέωॱ δεν ξέρω, επαναλαμβάνω) η παρουσία της στα… γράμματα, να ήταν πιο διακριτική από της Χρυσ(ηίδ)ας, η οποία, εκτός όλων των άλλων, έχει μιληθεί για τις, εκπάγλου κάλλους και γούστου, φωτογραφίσεις της.

Αποκορύφωμα; «Φτασμένη», πλέον, συγγραφεύς η Χρυσηίδα (μετονομάστηκε, αν δεν κάνω λάθος, όταν έκανε… μεταγραφή στον «Ψυχογιό»), εξεμάνη –τέτοιες μέρες, προ 2ετίας– με το… «θράσος» δανειστικών βιβλιοθηκών να της ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους! (Εδώ που τα λέμε, δανειστική βιβλιοθήκη που –προτίθεται να– περιλαμβάνει Δημουλίδου, τα θέλει και τ’ ακούει!)
Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα, βιοπορίζεται από τη συγγραφή. Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα δεν είναι καμιά τυχαία και «αζήτητη» σαν κάτι Καζαντζάκηδες και Ντοστογιέφσκιδες!
Σημ.: Αν και η ίδια αφαίρεσε το κείμενο από τη σελίδα της στο Facebook, εντούτοις, όσοι δεν το έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Από το κιόσκι στο ράφι

Τι σχέση έχουν η Χρυσηίς, η Λένα, η… Νόρα και το Άρλεκιν;
Τα Βιπεράκια και τα Άρλεκιν, δεν έκρυψαν ποτέ τι προσφέρουνॱ φθηνά κι ακριβά ρομάντζα, ορκισμένες φτωχές παρθένες –εύθραυστες και μικροκαμωμένες, σε μέγεθος θρούμπας– και πάμπλουτους, πανύψηλους, στιβαρούς, μυστηριώδεις κι αινιγματικούς τύπους –που κάποτε, μια εξώλης και προώλης τους πλήγωσε θανάσιμα κι έκτοτε δεν εμπιστεύονται ούτε τον ποπό τους, άρα ούτε την ηρωίδα η οποία περνά, στο μεταξύ, του λιναριού τα πάθη– με τετράγωνα θεληματικά πηγούνια και ματιά που σα σπαθί διαπερνά το “είναι” της ηρωίδας (για το kinky της υπόθεσης, να συμπληρώσω ότι, στα κλασσικά, παραδοσιακά βιβλιαράκια, μόνο αυτή –η ματιά, δηλαδή– διαπερνά την ηρωίδαॱ προγαμιαίες σχέσεις κι άλλα τέτοια, του διαβόλου, δεν έχουμε!)
Δεν θα σου πω εδώ πώς εξελίχθηκε το συγκεκριμένο αυτό «είδος» παραλογοτεχνίας, δεν είναι εκεί το θέμα μας.

Το θέμα μου ξεκινά από τη στιγμή που η εν λόγω θεματολογία ξεφεύγει από το βιβλιαράκι τσέπης κι έρχεται με «αξιώσεις» να προαχθεί από παραλογοτεχνία σε λογοτεχνία. «Αξιώσεις», βέβαια, εφόσον εκδοτικοί οίκοι που συμπεριλαμβάνουν στους τίτλους τους έργα Νομπελιστών, εκδίδουν –και σπρώχουν όσο δεν παίρνει– τις ελληνικές βερσιόν των εξελιγμένων Άρλεκιν.
Ροζ σε κάθε απόχρωση (σαν εκείνες, του Γκρι, άλλου είδους ταραχή, μην το πιάσουμε κι αυτό τώρα!) στην (παρα)φιλολογία της ξαπλώστρας.

— Τι απαντάτε σε όσους σας κατατάσσουν στη λεγόμενη ροζ λογοτεχνία ή στην παραλογοτεχνία;
«Κάνω έντιμα τη δουλειά μου, αυτό απαντώ. Θαυμάζω όσους γράφουν άλλα πράγματα, αλλά εγώ αυτό αγαπώ να διαβάζω και να γράφω και αυτό κάνω δίνοντας ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου. Μου γράφουν πολλοί και μου λένε: «Δεν έπιανα βιβλίο στα χέρια μου, με κάνατε και μπήκα στο βιβλιοπωλείο». Αν είμαι το σκαλοπάτι για να αγαπήσει κανείς την εσωτερική διεργασία της ανάγνωσης, ας λένε ό,τι θέλουν. Γιατί μετά τη Μαντά θα ζητήσει και κάτι ακόμη, και κάτι ακόμη. Και θα γίνει αναγνώστης. Ας με κατατάξουν όπου θέλουν. Αλλωστε ο χρόνος θα δείξει πού ανήκει ο καθένας μας».
Από συνέντευξη της Λένας Μαντά στο Βήμα, 20.06.2010

Μάλιστα. Γνώμη της, της κυρίας Μαντά (σαφώς σεμνότερη και εντιμότερη θέση από της Χρυσηίδος!) αλλά να μου επιτρέψει –και να μου επιτρέψεις κι εσύ που έχεις φτάσει να διαβάζεις ως εδώ– την ένστασή μου.

Η, μέχρι πρότινος, «αδιάβαστη» που μπήκε στο βιβλιοπωλείο για ν’ αγοράσει Μαντά, Δημουλίδου, Τραυλού κ.ά. που υπηρετούν το συγκεκριμένο είδος, δεν θα περάσει στον Κουμανταρέα, στον Ραπτόπουλο, στον Τζαμιώτη, στη Ζατέλη, στην Καρυστιάνη, στη Φακίνου (τυχαία η επιλογή ονομάτων). Θα παραμείνει στη Μαντά, στη Δημουλίδου, στην Τραυλού, διότι είναι «εκπαιδευμένη» σε αυτή τη θεματολογία και δε θέλει να σκοτιστεί πιο πολύ. Ενδεχομένως δεν μπορεί κιόλας.
Στην πραγματικότητα, μπήκε στο βιβλιοπωλείο επειδή τη Χρυσηίδα, τη Λένα, την Πασχαλία, τις έβαλαν μέσα στα βιβλιοπωλεία οι Λιβάνηδες κι οι Ψυχογιοί. Μέχρι να συμβεί αυτό, έβρισκε την Μπάρμπαρα Κάρτλαντ, την Ανν Μάθερ και την Τζάνετ Νταίηλυ στο συνοικιακό ψιλικατζίδικο και στο περίπτερο και λίγο μετά, και στο σούπερ μάρκετ.

Θα μου πεις εδώ –κι εν μέρει θα ‘χεις δίκιο– ότι το αναγνωστικό κοινό της ροζ λογοτεχνίας έχει ξεφύγει από το κομμωτήριο, τη σιδερώστρα και το ιμάμ μπαϊλντίॱ ότι η συναδέλφισσά σου που ‘χει περγαμηνές Business Administration PhD και μιλάει πέντε ξένες γλώσσες φαρσί, τη μια βδομάδα κουβαλούσε στην τσάντα της, μαζί με το τάμπλετ της, το Κελάρι της Ντροπής, και στα καπάκια, τα Πέντε Κλειδιά. Ότι πήγες στην οδοντίατρο εκτάκτως για ‘κείνο το φρονιμίτη που σε έφερε στα πρόθυρα του αλκοολισμού (τόσα καραφάκια κατέβασες για να τον… μουδιάσεις), και την είδες να παραχώνει τα Ρόδα της Σιωπής κάτω από τις πανοραμικές και κάτι οδοντοστοιχίες άρτι αφιχθείσες από τον οδοντοτεχνίτη. Μόνο που αυτή η μερίδα αναγνωστριών, συνήθως μπαινοβγαίνει στα βιβλιοπωλεία, πολλά χρόνια πριν μπουν σε αυτά οι Χρυσηίδες, οι Λένες, οι Πασχαλίες. Και δεν θα δώσει ποτέ στα ροζ βιβλιαράκια της, περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη της. (Είναι, βλέπεις, που ‘χει κακομάθει απ’ τους «αζήτητους»…)

Θα σου πω κι εγώ, που προσπαθώ να ξεκινώ τις προσθαφαιρέσεις μου με θετικό πρόσημο (ασχέτως του τι θα προκύψει στην πορεία) ότι προτιμώ να βλέπω γυναίκες που μέχρι πρότινος ξόδευαν χρόνο και χρήμα στα βιβλιαράκια του περιπτέρου και τα περιοδικά θεματολογίας πρωινο–μεσημεριανάδικου, να περνούν το κατώφλι του βιβλιοπωλείου, έστω για να αγοράσουν το βιβλίο της Χρυσηίδας ή της Λένας –αρκεί η επιλογή τού τι αγοράζουν και γιατί, να είναι συνειδητή.
Και ίσως έρθει στιγμή που κάποιες από αυτές θα κάνουν μια βόλτα στους πιο ‘κει πάγκους και στα ράφια, θα ξεφυλλίσουν κι άλλα βιβλία, θ’ αφεθούν να μυρίζουν κλεφτά, γυρνώντας γρήγορα τις σελίδες, τη μυρωδιά του χαρτιού και της μελάνης και κάνοντας την προσωπική τους υπέρβαση, να «συστηθούν» με τον Πολίτη, τον Τσίρκα, τον Αλεξάνδρου, την Αλεξίου, τη Ζωγράφου, τη Γαλανάκη, τη Δούκα…

Ισοπέδωση

Θα μπορούσα να κλείσω εδώ το θεματάκι, κι εσύ –αν είχες το κουράγιο να φτάσεις ως εδώ– να κλείσεις το παράθυρο του παρόντος ιστολογίου στον υπολογιστή σου.
Είναι, όμως, που δεν με αφήνει να ησυχάσω ο «τυφώνας Σταματίνα»! Η οποία Σταματίνα, για τους μη γνωρίζοντες, τους αδαείς όπως –μέχρι πρότινος– η γράφουσα, είναι τηλεπερσόνα, τηλεπαρουσιάστρια, τηλεσπουδαγμένη στη σχολή δημοσιογραφίας (λέμε και κανένα καλαμπούρι να καταπιείς πιο εύκολα το γραφτό!) του ΑΝΤ1, σύζυγος, μανούλα και… (ναι, ναι, το ‘χεις! Πες το!) και… (δεν σε βλέπω να το λες και θα το μαρτυρήσω) και… (δεν το ξέρεις;! Αύριο, με τον κηδεμόνα σου!) και… σ υ γ γ ρ α φ έ α ς!
Μάλιστα, μάλιστα, όπως τ’ ακούς, όπως δεν σε βλέπω και δεν με βλέπεις! «Εκδόθηκε» στις 23/10[σημ.2014] από τον «Ψυχογιό» κι όπως διάβασα από πολύ έγκυρη πηγή, το βιβλίο της είχε εξαντληθεί πριν καν κυκλοφορήσει!
Αυτά είναι…

chdim_sttsim

Τη Σταματίνα, προφανώς την αναγνωρίζεις, εάν όχι, σου λέω ότι φιγουράρει δεξιά. Όπως διαπιστώνεις ιδίοις όμμασι, μπορεί μεν να εξηπατήθη όταν αγόραζε το μαγιουδάκι της («γάντι σας έρχεται», το τρία−νούμερα−μικρότερο, «θ’ ανοίξει κιόλας») έχει όμως όλα τα φόντα (εκτός από το φόντο–θάλασσα–«καλοκαίρι, η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει») ν’ αναδειχτεί σε συγγραφέα «πρώτης γραμμής».
Εξ ευωνύμων, η διανοούμενη Χρυσ(ηίδ)α, προ αμνημονεύτων ετών (1983), με εμφανείς τας συγγραφικάς της ανησυχίας, σε βαθιά περισυλλογή (λαϊκιστί: βαριά σεκλετισμένη ή εντελώς τρομπλόν!), γρονθοκοπά ανηλεώς την αισθητική μας –crash test για ό,τι θα επακολουθήσει μερικά χρόνια αργότερα.
Με κάτι τέτοια γαλουχήθηκε και πήρε αέρα η νεαρά Σταματίνα, «γιατί η Χρυσηίς κι όχι εγώ;» και την έκανε την αποκοτιά!

Ήταν τέλη Απρίλη (τουτουνού που μας έφυγε)[Σημ.2014], η Χρυσηίς και η Λένα είχαν παρουσιάσει τα νέα τους βιβλία ένα μήνα πριν, «οι πωλήσεις ξεπέρασαν κάθε προσδοκία», το γιόρτασαν, ηρεμήσαμε κι εμείς κι η ζωή κυλούσε ήσυχα, απλά, καθημερινά: άστεγοι, κόκκινα δάνεια, αυτοκτονίες, μειώσεις μισθών, αυξήσεις φορολογίας, ΕΝΦΙΑ εν αναμονή, εκλογές προσεχώς…
…Και σκάει το κανόνι!

Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσουν την Σταματίνα Τσιμτσιλή στο συγγραφικό δυναμικό τους. Το πρώτο μυθιστόρημα της αγαπημένης παρουσιάστριας (…) αναμένεται να καθηλώσει το αναγνωστικό κοινό με την έντονη πλοκή του. Περισσότερα στοιχεία για το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα της πολυτάλαντης δημοσιογράφου εν καιρώ.
[Από το κανόνι δελτίο τύπου του εκδοτικού οίκου]

Πέρα από τις τερατώδεις υπερβολές –και χαρά του μάρκετινγκ– δεν μπορεί να μην την πρόσεξες και την απειλή: «το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα (…)». Πάει να πει, θα υπάρξει και δεύτερο… και τρίτο! (Ο −όποιος− θεός να βάλει το χέρι του!…)[Σημ.Ευτυχώς, ως τώρα, δεν υπήρξε!]

Τέσσερα χρόνια, σου λέει, της πήρε να γράψει το πόνημά της (αυτό, «που αναμένεται να καθηλώσει το αναγνωστικό κοινό» –δεν το λέω εγώ, μανούλα μου, οι Ψυχογιοί το λένε) και λαμβάνοντας υπ’όψιν τις φανφάρες, τις τυμπανοκρουσίες και κυρίως το ότι επιστρατεύτηκαν άνθρωποι για να το επιμεληθούν, να προβούν σε διορθώσεις, βελτιώσεις (οι… κοπτοραπτούδες που λέγαμε πιο πάνω!), γενικό εξωραϊσμό και ρετούς, θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από αυτό το «πράγμα» που δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και πού να τ’ αφήσεις! Εκτός από τα… άρθρα, όλο το υπόλοιπο κείμενο αποτελείται από συρραφή κλισέ.
Πριν σπεύσεις να το αγοράσεις (ναι, παιδί μου, «από περιέργεια», είπα εγώ τ’ αντίθετο;) και μετά μού κλαις τα 16,60 ευρώ (12,99 αν το αγοράσεις σε e–book), πάρε γεύση:

(…) «Εδώ είμαι, μωρό μου, πάνω στη βεράντα. Έλα!» είπε σαν να μη συνέβαινε τίποτα. (…)
«Μωρό μου, σε φώναζα τόση ώρα. Δεν άκουγες;»
(…)
Η Λήδα σηκώθηκε αποφασιστικά από την μπαμπού πολυθρόνα όπου είχε βυθιστεί στις σκέψεις της, πήγε κοντά του και του ψιθύρισε με μια χροιά ηδονική: «Αγκάλιασέ με, Ορέστη».
Εκείνος δεν έχασε λεπτό. Την έκλεισε στην αγκαλιά του και άρχισε να τη φιλάει παθιασμένα. Της έβγαλε τη μικροσκοπική σατέν ρόμπα και εξερεύνησε κάθε γωνιά του κορμιού της που φλεγόταν από επιθυμία.
Ο έρωτάς τους ήταν φωτιά. Κάθε φορά που τον ένιωθε μέσα της, αισθανόταν γεμάτη. Σαν να υπήρχε μόνο για εκείνον. Σαν να ήταν ένα μουσικό όργανο που περίμενε να αφεθεί στα χέρια του. Έτσι όπως βρισκόταν από πάνω του, έφτασε γρήγορα στην κορύφωση. Τα βογκητά της μέχρι τη στιγμή της ολοκλήρωσης έμοιαζαν με μουσική από ραδιόφωνο που κάποιος είχε ξεχάσει ανοιχτό.
(…)
Ο Ορέστης είχε κάνει κράτηση στο Island. (…)
Το μονόπετρο με το ειδικά κατεργασμένο διαμάντι δύο καρατίων τής έκοψε την ανάσα. (…)
Η Λήδα διάλεξε το νυφικό της πολύ γρήγορα. (…) Αφού έκανε την έρευνά της στο Ίντερνετ, της πήρε μόλις μισή ώρα για να το επιλέξει. Η Σήλια Κριθαριώτη ήταν γνωστή για τη λεπτοδουλεμένη δαντέλα που χρησιμοποιούσε στις δημιουργίες της κι εκεί ήταν που βρήκε το νυφικό των ονείρων της. Δε ράβονται τυχαία εδώ όλες οι νύφες της υψηλής κοινωνίας, σκέφτηκε (…) Αν μπορούσε να το περιγράψει με τρεις λέξεις, αυτές σίγουρα θα ήταν: λιτό, κομψό και απέριττο.
(…)
«Να… νιώθω τόσο κοντά σου. Λες και ήταν γραφτό μου να σε γνωρίσω. Ίσως σου ακουστεί υπερβολικό, αλλά η ζωή μου πριν από εσένα φαντάζει πλέον σαν μια μακρινή ανάμνηση που διαδραματιζόταν σε ένα παράλληλο σύμπαν και όχι σε αυτό που είμαστε τώρα μαζί. Σαν να ήταν χαμένος χρόνος που έπρεπε να περάσει για να φτάσω στο σήμερα». (…)
«Κυρία Μανιάτη, ξέρω ότι είμαι καλός εραστής, δε φανταζόμουν όμως ποτέ ότι θα σας κάνω να φιλοσοφείτε τόσο βαθυστόχαστα βραδιάτικα. Εκτός κι αν σας έχει επηρεάσει η πανσέληνος και το κρασάκι που, απ’ ό,τι βλέπω, έχετε αδειάσει κι έχετε όρεξη για εξομολογήσεις». (…)
[Από το διαθέσιμο απόσπασμα του Όλα για λίγο Παράδεισο]

Όπως καταλαβαίνεις, με το ίδιο σκεπτικό σύμφωνα με το οποίο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο…, έτσι και φίλος του κακού είναι το χειρότερο!
Προφανώς και οι «καταξιωμένες συγγραφείς» της λεγόμενης «γυναικείας λογοτεχνίας» (κράτα σημείωση εδώ, θα επανέλθω λίαν συντόμως) τρίβουν τα χέρια τους, διαβάζοντας αυτό το ανοσιούργημα (διότι περί τέτοιου πρόκειται), σκεπτόμενες ότι τα δικά τους «έργα» ενδέχεται να προαχθούν σε (πραγματική) λογοτεχνία στις συνειδήσεις των πιο επιφυλακτικών –πλην όμως, επιρρεπών στο είδος– αναγνωστών, μια που συγκρίνοντάς τα με το (πρώτο; Τελευταίο;) «συγγραφικό εγχείρημα» της Σταματίνας, παίρνουν extra bonus points από ‘κει που δεν το περίμεναν –και για πολλούς, δεν το άξιζαν κιόλας…

Διανύουμε τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, όμως τα στερεότυπα που ανέκαθεν ήθελαν τις γυναίκες λίγο ή πολύ αφελείς, χαζούλες Σταχτοπούτες, είναι εδώ και μας βγάζουν τη γλώσσα. Η λεγόμενη «γυναικεία λογοτεχνία» (είδες που επανήλθα;), αυτή, δηλαδή, που απευθύνεται σε γυναίκες (αορίστως!) κι όχι αυτή που παράγεται από γυναίκες (το ένα, βέβαια, δεν αποκλείει το άλλο) ακολουθεί συγκεκριμένες νόρμες –αχαλίνωτος πλούτος, σχεδόν εξωπραγματικά όμορφοι άνθρωποι, δράση που εκτυλίσσεται σε κοσμοπολίτικα μέρηॱ έτσι, για ν’ αναφέρω τα πιο «καραμπινάτα» στοιχεία– οι οποίες, όμως, δεν συμβαδίζουν ούτε με την πραγματικότητα, ούτε με τις αληθινές, απτές επιθυμίες της γυναίκας του 2014.

Αν δεν υπάρχουν μαρκησίες και βαρώνοι –όπως στα παλιά βιπεράκια– υπάρχουν βαθύπλουτοι εφοπλιστές κι επιχειρηματίες, με σκληρές, αγέλαστες μανάδες κι αδελφές, ένας κόσμος του 1%, σε αντιδιαστολή με την ηρωίδα ταπεινής καταγωγής (που θα ταπεινωθεί ως εκεί που δεν παίρνει) ή την «αρχοντοξεπεσμένη» (που θα «θυσιαστεί» προκειμένου να σώσει το όνομα ή και τις επιχειρήσεις της φαμίλιας της).

Προσαρμοσμένα στα καθ’ ημάς, τα ευπώλητα έχουν συχνά, αναφορές στην ελληνική ύπαιθρο και τη ζωή σ’ αυτή, σε παλαιότερες δεκαετίες (με εσάνς Κατοχής, Εμφυλίου, μετανάστευσης, και σπανιότερα και πιο ξέπνοα, χούντας), αποφεύγοντας ωστόσο την πολιτική εμβρίθεια και παραμένοντας σε επίπεδο απλ(οϊκ)ής καταγραφής.

Ένα ατέρμονο γαϊτανάκι λαϊφστάιλ –αυτό που αποκηρύσσουμε και αποτασσόμεθα μετά βδελυγμίας, φτύνοντας και τον κόρφο μας– και η «φιλοσοφία» της σαπουνόπερας είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που φιλοδοξούν να προσφέρουν διαφυγή από την καθημερινότητα, αναπαράγοντας όμως ό,τι επιβάλλει και επιτάσσει ο υπερκαταναλωτικός «κόσμος» των μίντια και παγιδεύοντας, στην ουσία, την αναγνώστρια σε μια πεπατημένη η οποία την τυλίγει ασφυκτικά και φυσικά δεν της δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξει παραπέρα, να πάει ένα βήμα παρακάτω.

Τι είναι αυτό το παραπέρα και το παρακάτω;
Τίποτα περισσότερο από την αληθινή ζωή και τον τρόπο με τον οποίο διαφορετικοί άνθρωποι, σε διαφορετικούς χώρους και διαφορετικό χρόνο, βιώνουν, αποκτούν εμπειρίες, ενσταλάζουν τα συναισθήματα και τις απόψεις τους, τις ιδέες, την οπτική τους. Μοιάζουν να κρατούν από το χέρι τον αναγνώστη, να τον οδηγούν, μέσα από μονοπάτια δύσβατα και διαδικασία επίπονη, στη λύση, τη λύτρωση, την κάθαρση.

Τι είναι, τελικά, Λογοτεχνία;

«Μου αρέσει να επινοώ ιστορίες, να διερευνώ άλλες ζωές, ζωές που εγώ δεν θα ζήσω ποτέ. Ξέρω ότι μερικές φορές η μυθοπλασία προκαλεί φρίκη, όμως ακόμα μεγαλύτερη φρίκη προκαλεί η έλλειψη μυθοπλασίας στη ζωή. Η καλή λογοτεχνία μας κάνει να ζούμε άλλες ζωές χωρίς την οδύνη που πολλές φορές νιώθουμε όταν ζούμε την πραγματική ζωή. Ιδιαίτερα όταν διαβάζουμε τα κλασικά αριστουργήματα έχουμε την αίσθηση ότι αντλούμε από αυτά μια άλλη ζωή την οποία προσθέτουμε στη δική μας: είναι ένας τρόπος θέασης του κόσμου με τα μάτια ενός άλλου. Διαβάζοντας γινόμαστε, δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο ένας άλλος, κι αυτό είναι κάτι που μας κάνει πιο πλούσιους, διευρύνει τις δυνατότητες της ύπαρξής μας, της ζωής μας».
— Ντάνιελ Κέλμαν¹

«Eπειδή οι ελευθερίες του συγγραφέα και του αναγνώστη αλληλοαναζητούνται και αλληλοεπενεργούν διαμέσου του κόσμου, μπορεί εξίσου καλά να ισχυριστεί κανείς πως, όταν ο συγγραφέας επιλέγει μια ορισμένη έκφανση του κόσμου, αποφασίζει και ποιος θα είναι ο αναγνώστης του, και αντίστροφα, όταν ο συγγραφέας επιλέγει τον αναγνώστη του, αποφασίζει και ποιο θα είναι το θέμα του. Έτσι όλα τα λογοτεχνικά έργα περιλαμβάνουν εντός τους την εικόνα του αναγνώστη για τον οποίο προορίζονται».
— Ζαν-Πωλ Σαρτρ²

Θα ήθελα να μπορούσα να υποσχεθώ ότι δεν θα ξαναγράψω τόσο μεγάλο κείμενο, αλλά τέτοιες σιγουριές μην τις πολυζητάς από μένα…

Αν μου θύμωσες, διαβάζοντάς το, επειδή είσαι φαν της Χρυσηίδας ή της Λένας, θα σου πω μονάχα πως, επειδή έχουμε διαφορετική άποψη, δεν σημαίνει ότι δεν σέβομαι τη δική σου ή ότι δεν σε εκτιμώ. (Δεν ισχύει, απ’ όσο με… ξέρω, εάν μου πεις ότι έγινες φαν και της Σταματίνας!)


Πηγές & Ευχαριστίες

¹ Ντάνιελ Κέλμαν – Η επιτυχία σε κάνει ανόητο, η αποτυχία κακό
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης καταγράφει τη συνάντησή του με τον Ντάνιελ Κέλμαν στο βιβλίο του Οι κεραίες της εποχής μου [Σελίδες Εκδόσεων Καστανιώτη]
² Jean-Paul Sartre: Qu’est-ce que la Littérature? (1948) [Editions Gallimard (nrf)]

Τους τίτλους των ΒΙΠΕΡ Νόρα και Άρλεκιν αναζήτησα και αλίευσα από τον ιστότοπο του Μεγάλου Πανευρωπαϊκού Παλαιοβιβλιοπωλείου
Τέλος, ευχαριστώ τη φίλη μου Νάνσυ Μ. που μου δάνεισε τα βιβλία των:
— Χ. Δημουλίδου «Το Κελάρι της Ντροπής» και «Το Σπίτι των Σκιών»
— Λ. Μαντά «Τα Πέντε Κλειδιά» και «Όσο Αντέχει η Ψυχή»

Advertisements

30 thoughts on “Το γαρ πολύ της οίησης γεννά παραφροσύνη

  1. Σωστηηηη!!!! Αντεξες ρε θηριο να τις διαβασεις κιολας?? Στην Ευβοια παντως ειχε βουλιαξει η ξαπλωστρα απο δημουλιδεια βιβλια…..Το εζησα το φαινομενο του αναγνωστηριου της ξααπλωστρας απο πρωτο χερι………..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλωσήρθες!
      Ε, ναι. Δδιαφορετικά, δεν θα μπορούσα να γράψω το κείμενο. Το ίδιο, άλλωστε, δεν συμβαίνει και με τις ταινίες ή τις θεατρικές παραστάσεις; Μπορούμε να εκφέρουμε άποψη αν δεν παρακολουθήσουμε;
      [Τη Σταματίνα, πάντως, δεν τη διάβασα. Το… δείγμα ήταν υπεραρκετό!]

      Σοβαρά, ε; (Τα ‘βλεπα στο instagram και στο facebook και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ειδικά όταν «σκάλιζα» τη σελίδα της Δημουλίδου!)

      Ευχαριστώ πολύ! Καλό σου βράδυ!

      Μου αρέσει!

  2. Λοιπόν!
    Όχι μόνο σε ξαναδιάβασα -αν και θυμόμουν το άρθρο από τη Ρούλα- αλλά πήγα και στις παραπομπές (Σαραντάκο αλλά και στις παραπομπές του ίδιου, και Δημοκίδη). Ξόδεψα το πρωινό μου (γιατί είμαι και αργή ως αναγνώστρια πανάθεμά με!) ευχάριστα και ήπια το καφεδάκι μου μαζί σου!☺

    Όταν ήμουν μικρή, κάπου μεταξύ προεφηβείας και εφηβείας διάβασα άπειρα βίπερ και άρλεκιν. Ω, ναι! Ούτε κι εγώ μπορώ να γνωρίζω πόσα. Τα έβρισκα σε μία γνωστή μου, πολύ μεγαλύτερη σε ηλικία, και ελλείψει άλλων βιβλίων εκείνο τον καιρό, τα δανειζόμουν. Δεν πολυκαταλάβαινα και πολλά στις αρχές, αλλά νομίζω ότι πιθανόν επέδρασαν θετικά αργότερα στη σεξουαλική μου ζωή! (χοχο!☺)

    Ένι γούει…..Δεν είμαι άνθρωπος που θα κρίνω τι διαβάζει η φίλη μου, η ξαδέρφη μου η γνωστή μου, ούτε τους κατατάσσω σε κατηγορίες. Δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο των κυριών (ή συγγραφέων) που αναφέρθηκαν στην ανάρτηση για να μπορώ να κρίνω. Μπορώ να έχω άποψη μόνο στα σχόλια που έκανε η κ. Δημουλίδου το ’12, στα ορθογραφικά και συντακτικά της λάθη, στο πώς πουλάει την εικόνα της και σε όσα είχα πρόσβαση, από το διαδίκτυο και τα διάφορα άρθρα που γράφτηκαν κατά καιρούς, να γνωρίζω. Για αυτό και ποτέ δεν ασχολήθηκα περισσότερο και δεν θα δεις ποτέ να ειρωνεύομαι κανέναν για τις επιλογές του. Βιβλία, ταινίες, μουσικές ετσετερά,
    έχουν να κάνουν περισσότερο με το προσωπικό γούστο, κι όταν η κρίση στηρίζεται σε διαφορετικά, προσωπικά, αξιακά κριτήρια συνήθως συγκρατούμαι στο να κρίνω και να σχολιάσω. Χαίρομαι που κάπου στο τέλος ξεκαθαρίζεις για τις αναγνώστριες των ευπώλητων «αρκεί η επιλογή τού τι αγοράζουν και γιατί, να είναι συνειδητή». Θεωρώ ότι σε αυτό αποκρυσταλλώνεται η ουσία όλης της ανάρτησης.

    Πολλά φιλιά Νατάσα μου και καλό υπόλοιπο Κυριακής!

    υγ: Στο παρελθόν έχω κατακριθεί από διαδικτυακό φίλο, ο οποίος με είχε ειρωνευτεί γιατί σε συζήτηση είχα αναφέρει ότι έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Κοέλο. Η ερώτηση μου, «έχεις διαβάσει και ποιο ή ποια και τι ακριβώς σε ενοχλεί» για να γνωρίζω γιατί θα έπρεπε να είμαι κατάπτυστη που μου αρέσει ο Κοέλο περιμένει (μετά από 4-5 χρόνια) ακόμα απάντηση. ☺

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αριστέα μου,
      Σ΄ευχαριστώ πολύ για την υπομονή σου να διαβάσεις το… θηρίο!
      Το δικό σου σχόλιο είχε κάνει ποδαρικό στην πρώτη δημοσίευση και μετά… μπήκε στο χορό και η Πέτρα μας!

      Να ξεκαθαρίσω ότι ούτε εγώ κρίνω τι διαβάζει ο καθένας (εξ ου και η γυναίκα που μου δάνεισε να διαβάσω τα βιβλία που αναφέρω είναι πολύ καλή μου φίλη. Τα είχε αγοράσει και διαβάσει. Η αγορά ήταν συνειδητή −μου το είχε θέσει δε, πολύ χαριτωμένα, κάπως: χ**ε μας ρε Νικολάου, θέλουμε και λίγο αίσθημα στη ζωή μας!»− αλλά οι επιλογές της είναι πολύ πιο σοβαρές και ουσιαστικές.)
      Είχα όμως κάθε λόγο να κρίνω τόσο τις «συγγραφείς» και το περιεχόμενο των «έργων» τους, όσο και τον/τους εκδοτικό/ους οίκο/ους για την −»πνευματική» [;]− τροφή που πλασάρουν ως λογοτεχνία και την πασάρουν σ’ ένα απαίδευτο κοινό που την θεωρεί ως τέτοια, ακριβώς επειδή δεν έχει τα κριτήρια να την κατατάξει διαφορετικά. Μου θυμίζει κάποιους δήθεν «ψαγμένους» ιστότοπους που βρίθουν ανακριβειών κι όμως, πλήθος επισκεπτών θεωρεί τα άρθρα τους θέσφατα.
      Επίσης, έχω κάθε λόγο να κρίνω αναγνώστη που διατείνεται ότι έχει διαβάσει Σαμαράκη και Ντοστογιέφσκι και θεωρεί τη Δημουλίδου εφάμιλλη! Ναι, αυτόν τον αναγνώστη τον κρίνω, διότι μοιάζει να μην ξέρει τι του γίνεται. (Θα μου φαινόταν παράξενο, απίθανο σχεδόν, αλλά θα σεβόμουν το «έχω διαβάσει Ντοστογιέφσκι, Σαμαράκη (χ, ψ λογοτέχνες) αλλά, ρε παιδιά, μ’ αρέσει κι η Δημουλίδου!»)

      «Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο, έχει πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του!»
      Ομολογώ ότι δικά του έχω διαβάσει μόνο τον «Αλχημιστή» και το «Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει» (το οποίο μου άρεσε πολύ περισσότερο από τον «Αλχημιστή», αλλά όχι τόσο ώστε να κάνω και τρίτη απόπειρα να διαβάσω τον συγκεκριμένο συγγραφέα).
      Ο διαδικτυακός «φίλος», προφανώς δεν είχε απάντηση (έγραψε για να γράψει. Για να «πουλήσει μούρη»; Εξυπνάδα; Πνεύμα;…) Η ανίσχυρη επιχειρηματολογία, όμως, ακυρώνει κάθε κριτική.

      Αριστέα μου,
      Μετά από 3−4 διακοπές (λόγω αστάθμητων παραγόντων!) ολοκληρώνω, προς το παρόν, το σχόλιό μου.

      Σ’ ευχαριστώ πολύ και πάλι!
      Καλό και ήσυχο βράδυ να έχεις!
      Φιλάκια πολλά!❤

      Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Καλημέρα Νατάσα μου!
        Καταλαβαίνω πολύ καλά τι θες να πεις. Απλά, αναρωτιέμαι γιατί νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε για όσες (ή και όσους) προτιμούν τη ροζ λογοτεχνία ή τα «φθηνά αναγνώσματα» ακόμα κι αν τα θεωρούν εφάμιλλα με τα κλασικά αναγνώσματα ή πιστεύουν για τον εαυτό τους διάφορα, πιθανότατα αστεία, για να μην χρησιμοποιήσω χειρότερη λέξη. Ακόμα και για την Σταματίνα, (άλλη μία που είναι σίγουρη ότι θα κάνει λάθος στο επίθετο) αν πιστεύει η κοπέλα ότι έγινε συγγραφέας, πραγματικά δεν νιώθω την ανάγκη να την χλευάσω ή να της χαλάσω το όνειρο.

        Στο μεταξύ ωραία η συζήτησή σας με την Αρτίστα παρακάτω και πραγματικά σας θαυμάζω για τα αναγνώσματά σας- δεν σας φθάνω ούτε στο μικρό σας δαχτυλάκι. Όμως, χωρίς να θέλω να υπονοήσω τίποτα, πραγματικά, θέλω απλά να σημειώσω κάτι γιατί ειδάλλως θα σκάσω η γυναίκα κι έχει σχέση και με αυτό που είπε το αγαπημένο μου «κανελλάκι» : «Ισχύει ό,τι και στο φαγητό. Είμαστε αυτό που διαβάζουμε» : Στη ζωή μου γνώρισα κάποιους ανθρώπους που δεν είχαν πιάσει ποτέ βιβλίο στα χέρια τους και δεν θα πω πέτυχαν στη ζωή τους, όχι. Αλλά ήταν Άνθρωποι σπουδαίοι και σοφοί. Κρεμόσουν από το στόμα τους και χαιρόσουν την παρέα τους. Ανοιχτόμυαλοι και έτοιμοι να σου δώσουν- όχι να πάρουν. Χωρίς άσχημη κουβέντα για κανέναν. Στη ζωή μου γνώρισα επίσης κάποιους ανθρώπους με αξιόλογες βιβλιοθήκες. Διαβασμένα όλα τα βιβλία που περιλάμβαναν αυτές. Οι τίτλοι απαριθμούνται εύκολα, γρήγορα σαν ποίημα. Από το σχολιασμό και την κριτική καταλαβαίνεις ότι έχουν διαβαστεί- δεν είναι απλή επίδειξη. Από τον στρωτό λόγο, χωρίς λάθη μπορεί κανείς να τους θαυμάσει. Αλλά πέρα από αυτό, δεν έχουν να σου δώσουν κάτι. Nada! Κενά δοχεία. Απλή επίδειξη. Μπορεί να έχεις κι εσύ υπόψη σου κάποιους ε; Σκέφτομαι και πολλούς πολιτικούς… Ω, ρε τι βιβλία έχουν καταβροχθίσει. Κι έχουν και περγαμηνές και πτυχία με το κιλό!
        Αλλά αλήθεια πιστεύεις ακόμα ότι το διάβασμα αρκεί από μόνο του; Ότι είναι κριτήριο αξιολόγησης και στάθμισης της αξίας του άλλου;
        Όχι, δεν πιστεύω ότι είμαστε αυτό που τρώμε (παρ’ όλο που έχω εφαρμόσει την υγιεινή διατροφή-αλλά αυτό το κάνω για μένα και μόνο) ούτε είμαστε αυτό που διαβάζουμε. Είμαστε αυτό που βγάζουμε. Και ναι, αλίμονο, το διάβασμα συμβάλλει θετικά σε αυτό, και μπορεί κάλλιστα να βοηθήσει στο να μάθουμε περισσότερα, να διευρύνουμε τον ορίζοντα της σκέψης μας και μπλα μπλα και σιγά μην πρότεινα να μείνουμε στα σκοτάδια μας, αλλά για μένα πιότερο μετράει η ψυχή. Κι η ψυχή δεν έχει σχέση με τη μόρφωση. Κι αν κάποια γνωστή μου ή άγνωστη μου διαβάζει με το κιλό Μαντά και Δημουλίδου και τις βρίσκει κι εξαιρετικές, με γεια της και χαρά της! Ποια είμαι εγώ για να τις κοροΐδέψω; Και τι θα κερδίσω στην τελική;
        Προσωπικά νοιάζομαι για τη δική μου στάση, συμπεριφορά κι εξέλιξη. ☺ Οπότε κι αν γεμίζει η παραλία μπούτια και βιβλία και; Μόδα είναι θα περάσει. Εδώ αντέξαμε τα φλαμίνγκο (δεν είδα ούτε ένα από κοντά, απλά τον χαμό τον πήρα είδηση στο τούιτερ -τώρα που το θυμήθηκα με ρώτησες για το τούιτερ μου…δεν είναι επίσημος λογαριασμός, δεν γράφω, απλά διαβάζω όποτε έχω χρόνο ☺ και μέχρι να μάθω τα κατατόπια.) θα αντέξουμ εκαι τα μπουτο σέλφις και τις boties που έρχονται οσονούπω και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μας περιμένει στη γωνία! ☺

        Πωπω…φεύγω. Αρμένικη βίζιτα έκανα ☺ Πριν κλείσω, να σου πω ότι ούτε κι εγώ συμπάθησα τον Αλχημιστή, ούτε καν όλα τα βιβλία του Κοέλου. Δεν ξεκίνησα με αυτά, ίσως κι εγώ τότε να μην είχα διαβάσει τη Μάγισσα του Πορτομπέλο και το Ζαχίρ που συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου βιβλία και ναι, για 2-3 βιβλία του, μπορώ να λέω ότι μου αρέσει ο Κοέλο.
        Την καλημέρα μου και την αγάπη μου ♥

        Αρέσει σε 2 άτομα

          1. Καλημέρα, Αριστέα μου! ❤
            Αυτού του είδους οι… αρμένικες, μ’ αρέσουν πολύ και τις απολαμβάνω.
            (Μ’ αρέσει και το «τα βράδια μου τα εργένικα / ταξίδια λέω αρμένικα», άσχετο, αλλά μου ήρθε αυθόρμητα!)

            Θα το πάω λίγο πέρα−δώθε το σχόλιο, όχι με σειρά, δηλαδή.
            Καταρχάς, αυτοί οι άνθρωποι με τις αξιόλογες βιβλιοθήκες […] Από το σχολιασμό και την κριτική καταλαβαίνεις ότι έχουν διαβαστεί- δεν είναι απλή επίδειξη. […]
            Αν είναι μόνο για «το σχολιασμό και την κριτική», τότε είναι προφανές ότι πρόκειται για απλή επίδειξη και τίποτα άλλο! Διάβασαν και, όπως οι «καλοί μαθητές» (οι «άριστοι») παπαγαλίζουν και δεν παραλείπουν ούτε «και», έτσι κι αυτοί: διάβασαν για να δείξουν πως διάβασαν. Και κάπως έτσι, καλύπτουν τα κενά της ψυχής (και του «είναι» τους, γενικότερα).
            Επειδή κάποτε δεν ήμουν «βουνίσια» (και δεν εννοώ μόνο την κατοικία αλλά και την επιλογή ζωής), γνώρισα πολλούς ανθρώπους, τόσο πολλούς που μαζί με δύο−τρία άλλα πράγματα που δεν αφορούν το σχόλιο (και κανέναν), είναι ό,τι θεωρώ θησαυρό στις «αποσκευές» μου. Ο εν λόγω θησαυρός έχει απ’ όλα τα καλούδια: από πολύτιμες πέτρες μέχρι σκ…τά! Έχω συμφάγει «στα καλύτερα» (που λένε) με αρκετά σκ…τά κι έχω ξενυχτήσει με ρετσίνα και μεζέ στη λαδόκολλα με πολύτιμα πετράδια (κάποιοι, είχαν βγάλει με τη βία το δημοτικό) και μάντεψε με ποιους «έφτιαξα αναμνήσεις».
            «Είμαστε» οι επιλογές μας. «Είμαστε» το καταστάλαγμα των επιλογών μας. Κι από το τι διαβάζουμε, πάλι το καταστάλαγμα είμαστε.
            Να σου πω: στ’ αλήθεια πιστεύεις ότι οι πολιτικοί έχουν διαβάσει;
            (Λίγο… ξέκλαρο, αλλά το ‘χω σχολιάσει κάπου αλλού; Παλαιότερα; Σε άλλο ιστολόγιο; Κάποτε είχαμε μια μεγάλη συζήτηση με τον ξάδερφό μου, σχετικά με το ότι είναι τελείως διαφορετικές έννοιες «ο πτυχιούχος» και «ο μορφωμένος».)

            Αν η Σταματίνα (η «x» Σταματίνα) πιστεύει ότι είναι συγγραφέας, βεβαίως και δεν θα της χαλάσω το όνειρο (συν τοις άλλοις, η δική μου φωνή δεν φτάνει στη Σταματίνα, οπότε μπορεί να κοιμάται ήσυχη). Όταν ο Ψυχογιός (ο «x» Ψυχογιός) μου λέει ότι η Σταματίνα <bείναι συγγραφέας και μου την πλασάρει ως τέτοια, στέλνοντας στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το… πόνημά της, παραγκωνίζοντας αξιόλογα βιβλία (θέμα μάρκετινγκ και ποσοστών), νομίζω ότι καλώς κάνω και θίγω το θέμα.
            Πόσοι συγγραφείς, αλήθεια, δεν «έφαγαν πόρτα» από «μεγάλους» εκδοτικούς οίκους, επειδή τα βιβλία τους δεν ήταν εύπεπτα (και άρα, δεν θα γίνονταν «best sellers»). Και βέβαια, σοβαροί εκδοτικοί οίκοι αντιμετωπίζουν προβλήματα (σ’ έναν, ούτως ή άλλως, «δύσκολο», για να μην πω προβληματικό, χώρο), όχι επειδή δεν διαθέτουν καλό «εμπόρευμα» αλλά επειδή δεν υπάρχουν επαρκή «καύσιμα».

            Δεν είχα σκοπό να θίξω το τι διαβάζουν τα «μπούτια» των παραλιών, αλλά το ότι ακριβώς έγινε μόδα το να έχει κανείς ένα βιβλίο στην παραλία, ως… αξεσουάρ! Γιατί, αξεσουάρ είναι στα περισσότερα ενσταντανέ.

            Θέλω να πιστεύω ότι θίγω ( = κάνω αναφορά σε) τα (κατά την κρίση μου, πάντα) «κακώς κείμενα» δίχως να θίγω ( = προσβάλλω) κάποιον προσωπικά. Εκτός αν η κριτική θεωρείται προσβολή. Θέλω, επίσης, να πιστεύω ότι η −όποια− κριτική (μου, τουλάχιστον) δεν ερμηνεύεται ως κακόβουλη γιατί μόνο αυτή την πρόθεση δεν έχω.

            Για άλλη μία φορά σ’ ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου!
            Να περνάς και… να μιλάς! (Πολύ μού άρεσε αυτό το: «θέλω απλά να σημειώσω κάτι γιατί ειδάλλως θα σκάσω η γυναίκα» 😊 Αυτό είναι ιδανικό: να μην κρατάς τις σκέψεις σου, να τις μοιράζεσαι, να τις συζητάμε!)
            (Και τη δική μου) Αγάπη και Πολλά Φιλιά! ❤

            Μου αρέσει!

  3. Με τη πρώτη λέξη Χρυσ..κλπ, θυμήθηκα την τότε ανάρτηση σου και μάλλον είχα αφήσει και σχόλιο που δεν έχω χρόνο να ψάξω λόγω δύσκολων συνθηκών… Αλλά θα σ’ ευχαριστήσω πάρα πολύ για το παρακάτω «απόσπασμα» γιατί τα γέλια μου ακούστηκαν σε όλη τη γειτονιά και για μένα το γέλιο-χιούμορ, σώζει, ειδικά όταν όλα γύρω σου είναι ακόμα μαύρα:
    «Τα βογκητά της μέχρι τη στιγμή της ολοκλήρωσης έμοιαζαν με μουσική από ραδιόφωνο που κάποιος είχε ξεχάσει ανοιχτό»…. Φρίκαραααααααααααα!

    ΑΦιλάκια και να έχεις μια χαλαρή και όμορφη Κυριακή! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Στεφανία μου,
      Δεν υπάρχει δικό σου σχόλιο στην αρχική δημοσίευση, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Πιθανότατα το είχες διαβάσει και δεν είχες, ίσως, προλάβει να απαντήσεις.

      Η αλήθεια είναι ότι, παρόλο που είχα πρόθεση να κάνω την αναδημοσίευση −όπως έγραφα και στο κείμενο− ένας από τους λόγους που δεν προχώρησα σε άλλο «Δελτίον Θυέλλης», ήταν πως ήθελα να ελαφρύνω (όσο αυτό ήταν δυνατό) τη βαριά ατμόσφαιρα της εβδομάδας που πέρασε.

      Δεν μας διευκρινίζει, όμως, τι μουσική! Άρια ή… βαρύ ζεϊμπέκικο;! (Εσύ, τι λες;! Πού κλίνεις;!)

      Φιλάκια πολλά, Στεφανία μου!
      Ήσυχο βράδυ να έχεις… ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. «Εγώ μωρό μου υπόκειμαι να πέσω απ’ τη βεράντα μ’ αυτά που διάβασα…»
    Ήταν και το πανηγύρι τις προάλλες στη χάρη Της (της Παναγίας όχι της Χρυσηίδος) και πουλάγανε τα βιβλία 5 ευρώ το κιλό. Ρώτησε μια κυρία τον «βιβλιοπώλη»:
    «Τι να πάρω κύριος;»
    «Ανυπερθέτως Δημουλίδου! Δεν το συζητώ».
    «Θα μου βγει καλό;»
    «Τι λέτε μαντάμ; Αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας… ενάμιση κιλό βγήκε, να βάλω κι ένα τσέπης να το στρογγυλέψουμε;»
    …………
    Νατάσα μου σ’ ευχαριστώ που έγραψες τις σκέψεις μου, δίχως να το ξέρεις βέβαια.
    Απόλαυσα το καυστικό σου χιούμορ, το μονόπετρο και την Σήλια που ράβει ωραία νυφικά. Ισχύει ό,τι και στο φαγητό. Είμαστε αυτό που διαβάζουμε. Άλλοι γεμίζουν την ώρα τους κι άλλοι την ψυχή τους. Και σαφώς ισχύει κι εδώ το play list. Ό,τι πλασάρει ο Ψυχογιός (αλήθεια, πώς ξέπεσε τόσο;) είναι εκ προοιμίου ευπώλητο…
    Περαστικά μας!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αμ δεν υπεκείμην εγώ, νομίζεις, Μαρία μου, από τη στιγμή που το διάβασα;! Μ’ αυτή την έγνοια άνοιγα κι έκλεινα τα μάτια μου!

      5 ευρώ το κιλό;! (Καθαρό ή με τον κατιμά;!) Αν είναι δυνατόν…
      Κι αφού… ανυπερθέτως το αγόρασε, η κυρία, πώς το ‘σιαξε, άραγε; Με καραμελωμένες πατατούλες μπέιμπι στο φούρνο, ή ψητό της κατσαρόλας;! (Είναι το σουρεάλ της υπόθεσης, είναι και μια ώρα δύσκολη… τι να πω και τι να γράψω;!)

      Έχω ακούσει και μάθει τα απίστευτα για τις εν λόγω εκδόσεις, όχι ότι με εξέπληξαν ιδιαίτερα, παρακολουθώντας τις επιλογές και κυκλοφορίες τους… Φασόν, πλέον, στο συγκεκριμένο «είδος».

      Τη γεμίζουν, τελικά, την ώρα τους; Ή αδειάζουν ακόμη περισσότερο, άραγε;

      Μαρία μου,
      Απολαυστικό (και με πικρές διαπιστώσεις) το σχόλιό σου.
      Σ’ ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ❣

      Μου αρέσει!

  5. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω, διότι έχω αποφασίσει να σέβομαι και να κατανοώ κάθε είδους ψυχική διαταραχή.
    Και στην προκειμένη η Χρυσιής, είναι περιστατικό.
    Πιθανολογώ ότι πάσχει από διπολική διαταραχή. Και το λέω αυτό, επειδή νομίζει πως θέλουν να την αφανίσουν και η διπολική διαταραχή, σου λέει, έχει συμπτώματα μανίας καταδίωξης.
    Άρα εάν θέλω να είμαι συνεπής στις αποφάσεις μου, δεν πρέπει να σχολιάσω!
    Άσε που έχω τρομάξει από όσα ακούγονται και δεν την έχω διαβάσει καθόλου, άρα δεν μπορώ να έχω γνώμη.
    Αλλά ούτε την Λένα Μαντά έχω διαβάσει…
    Ούτε καν τη Σταματίνα…
    Άσε με, έχω γίνει κομμάτια τώρα. Δεν ξεύρω πώς θα πορευτώ στη ζωή μου, έχοντας τέτοιες ελλείψεις…
    Βέβαια, είχα διαβάσει δύο Βίπερ Νόρα στην ηλικία των 16 ετών.
    Δεν γνωρίζω αν αυτό σώζει λίγο την κατάστασή μου…
    Όπως και να έχει, πάντως, λέω να μην σχολιάσω!
    Φυσικά φταίει και το περιβάλλον που μεγάλωσα γι αυτή μου την κατάντια. Δεν είναι μόνο δικό μου το σφάλμα.
    Όχι ότι προσπαθώ να αποποιηθώ τις ευθύνες μου. Τουναντίον, έσφαλα.
    Διότι μεγαλώνοντας θα έπρεπε να ξεστραβωθώ και να αφήσω στην άκρη αυτούς τους Μπατάιγ, τους Μπουλγκάκοφ, τους Αϊτμάτοφ και όλους τους οφ και να κοιτάξω να διευρύνω το πνεύμα μου.
    Αλλά, είπαμε φταίει λίγο και το περιβάλλον…
    Και, κυρίως, αυτή η Μποβουάρ. Νομίζω, τελικά, αυτή με κατέστρεψε…
    Για αυτό σου λέω, δεν θέλω να σχολιάσω…
    Απλώς μια ευχή για ένα καλό βράδυ θα αφήσω και θα φύγω.
    Καλό βράδυ!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αρτίστα μου,
      Ομολογώ ότι την έλλειψη της Σταματίνας δεν ξεύρω κι εγώ πώς να τη χειριστώ.
      Θα σημειωθούν στο βιογραφικό σου τα Βίπερ−Νόρα, αν αυτό σε κάνει να νοιώσεις καλύτερα!

      (Μπατάιγ, θου κύριε;! Κινδύνεψα με… αφορισμό, μετά την ανάγνωση της «Ιστορίας του Ματιού». Δεν ήταν και μικρό πράγμα τη δεκαετία του ’80!
      Μπουλγκάκοφ;! Του Διαβόλου πράγματα, τέκνον μου!
      Αϊτμάτοφ;! Με τους κομμουνιστάς κι εσείς, ε; Χα! Κατάλαβα το ποιόν σας!)

      Μποβουάρ; Στην πυρά! Οι σοβαρές κοπέλες δεν διαβάζουν δεύτερα φύλα και Μανδαρίνους, σκύβουν το κεφάλι πάνω απ’ τον τσεβρέ τους και φτιάχνουν γλυκό μανταρίνι, ορίστε μας! (Άσχετο: υπάρχει γλυκό μανταρίνι;!)

      Καλό βράδυ να έχεις!
      Τους ασπασμούς μου! 🌼

      ΥΓ. Είδες! Ούτε εγώ σχολίασασ την διπολική διαταραχή της Χρυσηίδος…

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Εντάξει, η Ιστορία του ματιού ήταν κορυφαία, αλλά το πιο αγαπημένο μου είναι Ο Νεκρός. Κι η Μανταμ Εντουαρτά καλή ήταν.
        Εγώ δεν ξέρω κατά πόσο είμαι καλά μετά από αυτές τις αναγνώσεις…
        Αυτή η εξώθηση πέρα από τα όριά μου, που μου πρότεινε, μέσα από τα έργα του και η προσπάθεια να με πείσει για την υπέρβαση μέσα από τον ερωτισμό, δεν ξέρω πόσο με ωφέλησε.
        Γιατί ήμουν μικρή, ενάρετη και άβγαλτη και ότι έγραφε το πίστευα.
        Μου έλεγε πως ο ερωτισμός είναι αγωνία, αυτοκαταστροφή, αντιμετώπιση και βίωση θανάτου και τελικά η μοναδική πράξη αυτογνωσίας. Κι εγώ τον πίστευα. Και ως εκ θαύματος γλίτωσα και δεν έγινα μια τσούλα, με το συμπάθιο κιόλας… Ή μήπως έγινα;
        Διότι, πολύ θέλει ο άνθρωπος; Όχι.
        Αλλά για άλλο λόγο ήρθα.
        Έχω νέα. Μετά από μία μικρή διαδικτυακή έρευνα, βρήκα ότι υπάρχει γλυκό μανταρίνι.
        Κυκλοφορούν συνταγές της Αργυρώς, του Μαμαλάκη, με φλούδα, χωρίς φλούδα, με το μανταρίνι να είναι πράσινο ακόμα, με κλημεντίνες, του Άκη (αυτόν δεν τον ξέρω) και μιας Ασπρούλας, που ούτε αυτή την ξέρω, αλλά με εντυπωσίασε το όνομα, οπότε και σου παραθέτω τον σύνδεσμο:
        https://www.asproylas.gr/recipe/γλυκό-του-κουταλιού-μανταρίνι1
        Για την περίπτωση που θελήσεις να φτιάξεις!
        Οι Μανδαρίνοι είναι ένα βιβλίο που δεν κατάφερα να το διαβάσω, παρόλο που μου το είχε κάνει δώρο η Γιάννα, δεν την ξέρεις. Το ξεκίνησα τότε, αλλά σύντομα το βαρέθηκα, δεν θυμάμαι γιατί και δεν επιχείρησα να το διαβάσω ξανά.
        Κατά τα λοιπά, μόλις διαπίστωσα τον λόγο που έχω καιρό να κάνω ποστ στο βλογ μου.
        Και ο λόγος είναι το ότι έρχομαι εδώ πέρα μέσα και γράφω την ιστορία της ζωής μου και δεν μένει τίποτε άλλο να γράψω στο βλογ μου!
        Να το κοιτάξω αυτό…

        ΥΓ. Δεν σχολιάζουμε τις διαταραχές, διότι είμεθα κυρίες!

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Η Σιμόν, η Μαρία, η «μαντάμ» Εντουαρτά… Ανακαλύπτοντάς τες σε (προχωρημένη) εφηβεία και μετεφηβεία, δεν πρόκαμα να νοιώσω καταπιεσμένη σεξουαλικότητα!
          (Είχε προηγηθεί ο Μπουκόφσκι, εκεί γύρω στα 15−16 και μπορώ να πω ότι με είχαν σαγηνεύσει τ’ αυτοκαταστροφικά πάθη.)
          Λίγο αργότερα (γύρω στα 26; 27;…) «ήρθε» ο «Μέγας Ανατολικός». Γιατί τον αναφέρω; Επειδή, κάποια στιγμή στην «έρευνα» (για τη χρυσόμυγα!) πήρε το μάτι μου κάποιο σχόλιο που παρομοίαζε κάποιο βιβλίο της με το εν λόγω έργο του Εμπειρίκου! [Θα μου πεις, εδώ την παρομοίασαν με τον Ντοστογιέφσκι, στον Εμπειρίκο θα κώλωναν;!]

          Πήγα στης «Ασπρούλας», εύκολη φαίνεται η συνταγή, πολύ θα ήθελα να την κάνω την απόπειρα… αλλά ποιος θα το φάει μετά;! Εμένα μου το απαγορεύει η αγωγή (γνωστόν το δράμα μου από παλαιότερες αναρτήσεις), η κόρη μου είναι σαν τον Άι Γιάννη το Νηστικό… οπότε;! Πού καταλήγουμε;! Ότι θα χαζεύω το μανταρινάκι του κουταλιού στο site της Ασπρούλας! Άσ’ τα!…

          Α, εμένα μου αρέσει πολύ η παρέα σου! Και με τιμά και το χαίρομαι πολύ που έρχεσαι εδώ και μοιράζεσαι τις σκέψεις σου…

          Τους ασπασμούς και την αγάπη μου!

          ΥΓ. Βεβαίως και είμεθα!

          Αρέσει σε 1 άτομο

          1. Ω! Πολύ νωρίς τον γνώρισες τον Μπουκόφσκι!
            Εγώ τον διάβασα μετά τα 25, διότι στα 15 με απασχολούσαν οι κομμουνισταί σε -όφσκι. Οστρόφσκι, ας πούμε… Μετά έπιασα τους κομμουνιστάς σε -οφ, με ενδιάμεσα διαλείμματα με τους αντικαθεστωτικούς σε -οφ και κατά τα 17 μου γνώρισα τον Μπατάιγ.
            Τον δε Μέγα Ανατολικό δεν έχω τολμήσει μέχρι τώρα να τον αγγίξω (με φοβίζει το μέγεθος του έργου, άλλωστε μικρή είμαι ακόμα), αλλά το ραδιόφωνο που δούλευα λεγόταν Ανατολικός. Όχι Μέγας, αλλά 95,8 FM.
            Επίσης, μπορείς να φτιάξεις το γλυκό μανταρίνι, σε ένα μεγάλο καζάνι και στον βαθμό που δεν επιτρέπεται ή δεν θέλετε να το φάτε, να το βάλεις σε μεγάλα βάζα (πολύ μεγάλα) και να τα μοιράσεις, για δώρο Χριστουγέννων, ξέρω ‘γώ, σε βλόγγερς, όπως σ’ εμένα ας πούμε, ένα τυχαίο παράδειγμα έφερα, μην φανταστείς…
            Και τελειώνοντας να πω ότι στις 8 Αυγούστου γέννησε η Τζάκι και έκανε 5 κουτάβια, εκ των οποίων το ένα απεβίωσε αμέσως μόλις γεννήθηκε, αλλά τα υπόλοιπα είναι καλά και θηλάζουν.
            Οπότε, αν όλα πάνε καλά, θα έχουμε τον ή την απόγονο του Σήφη (της γνωστής οικογενείας) στο σπίτι κατά τις 22 Σεπτεμβρίου!
            Εντάξει, κανονικά θα έπρεπε να κάνω ποστ για το θέμα, αλλά μετά σκέφτηκα να περιμένω να πάρουμε πρώτα το κουτάβι και να κάνω τότε, για να έχω και φωτογραφίες!
            Και επειδή περιμένω αύριο την Όλγα, δεν την ξέρεις, που θα μείνει 4-5 μέρες και ποστ στο βλογ μου δεν προβλέπεται για αρκετές μέρες ακόμα (έχουμε να πάμε και σε μια γαμοβάφτιση το Σάββατο και μετά θα χρειαστώ 5-6 μέρες να συνέλθω), καλό θα ήταν τα γεννητούρια να τα συμπεριλάβεις ως είδηση, στο επόμενο Δελτίο Θυέλλης.
            Ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

            ΥΓ. Τώρα που το ξανασκέφτηκα, ούτε σ’ εμένα κάνουν καλό τα γλυκά, οπότε αν φτιάξεις γλυκό μανταρίνι, μη μου στείλεις! Είναι τελειωτική η απόφαση αυτή κι ας σιγοκλαίω… Εσύ κάνε πως δεν ακούς.

            Αρέσει σε 1 άτομο

            1. Δεν ήμουν η μόνη! Τουλάχιστον τρεις διαβάζαμε Μπουκόφσκι εκείνη την εποχή (1981-82).
              Τότε διάβασα και Κέρουακ ενώ από νωρίτερα, Γκόρκι [παράλληλα και Σολζενίτσιν (και θα μου πεις πού και πώς τα «πάντρεψα» αυτά… ειδικά τους δύο τελευταίους και ειδικότερα την τριλογία, με τον Ιβάν Ντενίσοβιτς!)] και άλλα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις… Αν μπορούσα να κάνω ανάρτηση για ‘κείνα τα χρόνια, για ‘κείνα τα βιβλία, για ‘κείνες τις εμπειρίες τις αναγνωστικές τις πρωτόγνωρες…

              Είσθε σίγουρες οι βλόγερς ότι θέλετε να φάτε γλυκό από ‘μένα;! Και ειδικά του κουταλιού που θέλει «δέσιμο» (ενώ… για δέσιμο είμαι η ιδία;!)

              Να ζήσουν τα κουταβάκια! Κρίμα για το μικρούλι, αλλά αν επρόκειτο να ζήσει και να μεγαλώσει με προβλήματα…
              Ο… πατέρας τα είδε τα παιδιά του;!
              Μετά χαράς να συμπεριλάβω την είδηση στο επόμενο Δελτίον Θυέλλης (για το οποίο συγκεντρώνω ακόμη υλικό!)
              Φωτογραφίες κουταβιού… ανυπερθέτως στο δικό σου ποστ!

              Κοίτα σύμπτωση, τώρα: περιμένω κι εγώ την Όλγα!, την Τετάρτη. Όχι την δική σου, την δική μου. Συγκεκριμένα, την κόρη μου. Ε, ναι λοιπόν! Επιστρέφει το μπαρουτοκαπνισμένο του Καλάμου! Αυτό σημαίνει ότι θ’ αλλάξουν τα ωράρια και οι ώρες ενασχόλησης με το παρόν ιστολόγιο.

              Ασπασμούς πολλούς! Καλό βράδυ! ❤

              ΥΓ. Έκανα πως δεν άκουσα!

              Μου αρέσει!

              1. Ωραίες εποχές τότε. Που ανακαλύπταμε πράγματα… Και σκέψεις. Και άλλα, που δεν είναι της παρούσης.

                Θα έχει γούστο, διότι καθώς δεν θα φάμε εμείς από το γλυκό σου, θα μετράμε τους επιζώντες και θα περάσουμε τέλεια!
                Τέλειο;

                Δεν τα είδε ακόμα ο πατέρας τα παιδιά του! Μένουν λίγο μακρυά και δεν γνωριζόμαστε με τους γονείς της Τζάκι, συναντηθήκαμε μόνο για τη συνεύρεση των παιδιών και το προξενιό το είχε κάνει η κτηνίατρος Πελαγία (πολύ καλή) και έτσι περιμένουμε πρόσκληση να πάμε να τα δούμε. Για να δούμε…

                Καλώς να δεχτείς το δικό σου παιδί!

                Εμείς θα τα πούμε πάλι, όταν φύγει η φίλη μου και συνέλθω από την τρίωρης διάρκειας (τόσο κρατάνε τα δύο σε ένα μυστήρια σ’ αυτά τα μέρη) γαμοβάφτιση!
                Καληνύχτα Αναστασία!

                ΥΓ. Και καλά έκανες!

                Αρέσει σε 1 άτομο

                1. Οι πειραματισμοί… οι ανακαλύψεις των «θέλω» μας… Διαφωνίες, «επαναστάσεις», αποδοχές, παραδοχές… Πόσα −τόσα κι άλλα τόσα.

                  Είμαι καπνίστρια, δεν συμφέρω στη φυλακή!

                  Κατάλαβα. Στην αναμονή, λοιπόν, πατέρας και «σόι» αυτού! (Κι εμείς, παραπίσω, για το κουτάβι!)

                  Ευχαριστώ!

                  Τώρα που το σκέφτομαι… Σε γαμοβάφτιση δεν έχω πάει! (Το παιδάκι μου, ναι. Και στο τραπέζι, μετά. Θα πρέπει να είχε γυρίσει εξαντλημένη, διότι κοιμήθηκε κατευθείαν, μετά!)

                  Την καλημέρα, τους ασπασμούς και την αγάπη μου! ❤

                  ΥΓ. 😇

                  Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Γενικό Σχόλιο (πριν απαντήσω σε καθεμία / καθέναν ξεχωριστά)

    Σας ευχαριστώ πολύ που διαβάσατε (ή ξαναδιαβάσατε) το κείμενο.
    Στην αρχική δημοσίευση είχαν γίνει πολλά και ενδιαφέροντα σχόλια, τα οποία −δυστυχώς− δεν μπορώ να μεταφέρω. Επειδή δε ήταν εκτενέστατα, δεν τα παραθέτω έστω και ως screenshots.
    Επομένως, ο σχολιασμός θα γίνει με τα νυν δεδομένα στα −εξίσου ενδιαφέροντα− σχόλιά σας.

    Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι!

    Μου αρέσει!

  7. Φυσικά και δε θυμάμαι τι είχα γράψει στην παλιά ανάρτηση, αλλά διάβασα τα τελευταία χρόνια κάποια πιο ελαφρά βιβλία, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι διαβάζω και γιατί το διαβάζω!
    Α, θυμήθηκα τώρα πως κάπου εκεί στο γυμνάσιο, μαζί με τους κλασσικούς ξεπετούσα κι όσα άρλεκιν έπεφταν στα χέρια μου από τις μεγαλύτερες ξαδέρφες μου, μια και διάβαζα ό, τι έπεφτε στα χέρια μου…εντάξει όλα ίδια μου φαίνονταν, αλλά ήταν ευκολοδιάβαστα. Φυσικά δεν ξαναδιάβασα ποτέ από τότε!
    Ή μήπως διάβασα; Αφού μερικά από τα ανάλαφρα που σου έλεγα παραπάνω ακολουθούν πιστά τη γνωστή τους συνταγή.
    Χρυσηίδα δεν έχω διαβάσει ποτέ. και θα αγόραζα ποτέ. Έχω αγοράσει όμως Μαντά κατά λάθος πριν χρόνια κι εντάξει το διάβασα, δεν ξετρελάθηκα, αλλά δεν ήταν και κακό θυμάμαι…

    Όσο κι αν φώναζε πάντως η άλλη για τις δανειστικές διαπίστωσα με λύπη μου όταν έψαξα πως η βιβλιοθήκη έχει περισσότερα δικά της από της Ζατέλη μια και την αναφέρεις.
    Και φυσικά κάθε φορά φτάνω κοντά στο να πάρω ένα από περιέργεια, να δω αν γράφει όπως στο φέισμπουκ, αλλά ακόμα δεν το έχω κάνει.
    Και πρώτη μούρη στη βιβλιοθήκη η γνωστή γκρι τριλογία! Ανατριχιαστικό…αλλά κάνει και μπαμ έτσι όπως κάνει μπούγιο.

    Τι έλεγα; Α, δεν με ενοχλεί τι διαβάζει ο άλλος και δε θα τον κρίνω από αυτό που διαβάζει στην παραλία, ειδικά στην παραλία!
    Θα τον κρίνω αυστηρά όμως, όταν πάει να μου παρουσιάσει την άλλη σαν «Ντοστογιέφσκι», ή δεν ξέρω κι εγώ τι!

    ΥΓ: Αυτή τη Σταματίνα, τόσα χρόνια μετά και το επώνυμό της ακόμα λάθος το λέω!

    Επίσης δε θυμάμαι αν ήθελα να γράψω κάτι άλλο…

    Φιλιά πολλά!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαρία μου,

      Το φαινόμενο του αναγνωστηρίου της ξαπλώστρας, με το οποίο δεν ασχολήθηκα περαιτέρω, αφορά στο ότι για κάποιο περίεργο λόγο, ειδικά φέτος, γέμισαν τα σοσιαλμίδια από φωτογραφίες με κάποιο βιβλίο δίπλα στο φραπέ και στο αντηλιακό! Το τρεντ του καλοκαιριού, κάτι σαν το ντακφέις των ημερών μας! Αυτή η δηθενιά με ενόχλησε… αυτό το «κοίτα, διαβάζω!»

      To… ενδιαφέρον στα βιβλία της εν λόγω «κυρίας» (κρίνοντας από ό,τι διάβασα) είναι ότι δεν γράφει όπως στο facebook. Επειδή είμαι (πολύ) κακός άνθρωπος, το μυαλό μου πήγε σε δύο πιθανές εκδοχές:
      α) το πρωτόλειο πέρασε από ολόκληρο… συνεργείο διορθωτών κι επιμελητών μέχρι να ‘ρθει στα ίσα του
      β) τα βιβλία έχουν γραφτεί από κάποιον άλλον. Κάποιον που δεν έχει το «γκελ» της εν λόγω, κάποιον που γράφει «κατά παραγγελία» για να ζήσει (με τα ψίχουλα που του πετάνε). Θεωρία συνωμοσίας; Μπορεί.
      (Για να το φέρω λίγο και στα μέτρα της επικαιρότητας… Έγραψε, λέει, άρθρο ο Μαρινάκης στα «Νέα» −του. Γελάνε και τ’ αμπάρια του Noor 1!)

      Τριλογία είναι η… γκρι;! Πάω στη γωνιά κι εγώ, με την Αρτίστα, να κλάψουμε για την άγνοια και τις ελλείψεις μας…

      «Αυτής της Σταματίνας», copy−paste το ‘κανα το επίθετο (διά παν ενδεχόμενον και για τους ίδιους λόγους μ’ εσένα!)

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Φιλιά πολλά και καλό βράδυ να έχεις!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Μόνο γιατί ρωτάς, αν προτιμώ Άρια ή βαρύ ζεμπέκικο σου/σας/ μας αφιερώνω το σουξέ του καλοκαιριού που συναγωνίζεται άξια τα παραπάνω ροζ αναγνώσματα!!!
    Είμαι ακόμα στη Σκιάθο… και δεν έχω δει το εκεί «περιβάλλον»…

    Καλή βδομάδα με πολλά ΑΦιλάκια!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Εεχχμμ… Η απορία ήταν για το τι αφορούσε το ξεχασμένο ραδιόφωνο της Σταματίνας και για το τι σκεφτόσουν ότι θα μπορούσε να ήταν (με δεδομένο, πάντα, ότι το ραδιόφωνο αφορούσε το περιβάλλον της «συγγραφέως».)

      Το «παστίτσιο» με (απο)τελείωσε, όμως είμαι σίγουρη ότι οι «δημουλίτσες» το έχουν λατρέψει όσο και την αγαπημένη «συγγραφέα» τους!

      Συμπτωματικά, διάβασα το πρωί στο fb, ανάρτηση στη σελίδα Mikis Theodorakis friends / Φίλοι Μίκη Θεοδωράκη:

      ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1977 ΕΙΧΕ ΕΝΑΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΓΕΜΑΤΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

      Το καλοκαίρι του 1977 μία ιδιαίτερη σειρά παραστάσεων έλαβε χώρα στο λόφο του Λυκαβηττού. Μία δεκαετία μετά τη χούντα του ’67 και μόλις τρία χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, ο λόφος του Λυκαβηττού πλημμύρισε για ένα μήνα, μουσικές και τραγούδια, τα πιο πολλά ως τότε απαγορευμένα. Το καλοκαίρι του 1977 δεν είχε απλά κάτι από Θεοδωράκη. Είχε έναν ολόκληρο Αύγουστο γεμάτο Θεοδωράκη.Ο Μουσικός Αύγουστος ήταν μία σειρά 28 συνολικά συναυλιών, υπό την αιγίδα του Ε.Ο.Τ., αρχικά προγραμματισμένες να ξεκινήσουν στις 6 Αυγούστου και να διαρκέσουν ως τις 3 Σεπτεμβρίου. Μία σειρά συναυλιών που περιλάμβανε τέσσερις διαφορετικές και διαδοχικές ενότητες. [Η συνέχεια εδώ]

      (Παρόλο που δεν έχεις fb, νομίζω ότι θα μπορέσεις να το διαβάσεις, επειδή η δημοσίευση είναι δημόσια.)

      …Άλλη μια φορά: O tempora o mores.

      Καλή εβδομάδα, Στεφανία μου!
      Να περνάς ήσυχα και όμορφα στη Σκιάθο! (Παρεμπιπτόντως: εδώ, μπουμπουνίζει!) 🌩
      Φιλάκια πολλά!❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Το περασμένο Σάββατο απολαύσαμε μια ακόμη εξαιρετική συναυλία εδώ στη Σκιάθο αφιερωμένη στον Θεοδωράκη που είχε πολύ κόσμο που τραγούδησε μαζί με το συγκρότημα!
    Ευχαριστώ για το link!
    Καλό απόγευμα Αναστασία μου! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Προσωπική μου άποψη : όλα, χρειάζονται. Όλα. Και το Αρλεκίν και το βιβλίο της Παραλίας και το αστυνομικό και τι κλασικό και όλα. Αρκεί να έχουμε επίγνωση του τι διαβάζουμε και γιατί
    Ξέρω συγγραφείς των «ελαφριων» και απλούστατων βιβλίων με τις οποίες απολαμβάνεις κάθε συζήτηση και παρουσίαση πχ και συγγραφείς πιο… Καλλιεργημενες υποτίθεται που τις ακούς και θες να τις πετάξεις από το μπαλκόνι. Το ίδιο συμβαίνει και με αναγνώστες. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες προσωπικότητες από άλλους χώρους όπως πχ της μουσικής. Ξέρω τέρας της μουσικής μεγάλη καριέρα και τραγική συμπεριφορά και το αντίθετο. Ξέρω ανθρώπους με πτυχία και μεταπτυχιακά που δεν κατέχουν ούτε τα βασικά στοιχεία ευγένειας και παιδείας και ανθρώπους που δεν έχουν ανοίξει ούτε ένα βίβλιο κι όμως υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της ψυχής τους. Και αυτά τα λέει μια βιβλιοφάγος ως αηδίας
    Που θέλω να καταλήξω. Πως δεν είναι η «κουλτούρα» εκείνη που σε κάνει άνθρωπο αλλά ο τρόπος με τον οποίο την χρησιμοποιείς. Μικρό παραπονο:άδικο να κατατάσσεις την Τραυλόυ στην ίδια κατηγορία με Μαντα και Δημουλιδου. Καμία σχέση και από άποψη γραφής και από άποψη περιεχόμενου και συμπεριφοράς
    Φιλι σφιχτό

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαρία μου,
      Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε σε κάτι. Υπερθεματίζοντας, ίσως, μάλιστα στο ότι όλα χρειάζονται, αναφέρω το παράδειγμα μιας εξαδέλφης μου, η οποία διάβαζε πολύ αλλά… απέφευγε τη σχολική ύλη. (Αυτό, σε εποχές ακόμη παλαιότερες της δικής μου). Η θεία μου το συζήτησε μ’ έναν (σοφό!) καθηγητή, φιλόλογο, ο οποίος της είπε «δεν πειράζει, κυρία μου. Σημασία έχει να διαβάζει. Ας είναι και περιοδικά! Αρκεί να διαβάζει.»
      Το ανέφερα και στο κείμενο αλλά και σε άλλο σχόλιό μου, στην Αριστέα, ότι είναι σημαντικό να υπάρχει επίγνωση του «τι» διαβάζουμε και «γιατί».
      Όπως, επίσης, και για ανθρώπους που δεν έχουν ανοίξει βιβλίο κι είναι πραγματικοί θησαυροί.

      Ίσως, πράγματι, αδίκησα την Τραυλού (δεν ανέφερα, άλλωστε, και την Τζιρίτα) έστω και με απλή αναφορά στην ίδια κατηγορία με Μαντά και Δημουλίδου. Από άποψη συμπεριφοράς, ασφαλώς και δεν υπάρχει σύγκριση, άλλωστε σ’ αυτό το κομμάτι ούτε την Μαντά μπορούμε να συγκρίνουμε με τη Δημουλίδου (η οποία είναι… κατηγορία μόνη της!)
      Επειδή δεν είμαι καλός άνθρωπος, θ’ αναφέρω ως παραδείγματα −υποτίθεται− «καλλιεργημένων» συγγραφέων που, προσωπικά, θα ήθελα να πετάξω από το μπαλκόνι: Τριανταφύλλου, Χειμωνάς, Χωμενίδης, Τατσόπουλος. (Δεν είναι οι μόνοι, έτσι;!)

      Ευχαριστίες και φιλιά!❤

      Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s