Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα

ena-psari-pou-den-to-elegan-wanda

Τα ψάρια τ’ αγαπούσα πάντα. Θυμάμαι με νοσταλγία τις κυριακάτικες βόλτες στον Κήπο (στον Εθνικό Κήπο, ντε!), να κρατάω σφιχτά το χέρι του πατέρα μου και να κολλάω ώρα πολλή στις λιμνούλες με τα χρυσόψαρα και τους γυρίνους (κάποιοι, πάντως, έλεγαν πως ήταν βδέλλες).

Για να μου πάρουν ψάρι, ούτε λόγος. Δεν συγκινούνταν ούτε όταν ακκιζόμουν, άδοντας «Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα». Μου ‘μεινε, λοιπόν, ένας καημός που με τον καιρό πήγε και κρύφτηκε σε μιαν άκρη. Αποκοιμήθηκε, ξεχάστηκε…

Πέρασαν χρόνια πολλά, έκτοτε. Ούτε που θυμόμουν πώς είναι να λαχταράς ένα ψάρι… Κι ούτε, όμως, είχα φανταστεί πώς είναι να σε λαχταράει ένα ψάρι.
(Δεν εννοώ, παιδί μου, αυτό που λένε «είδες ψάρι στον ύπνο σου; Το ψάρι είναι λαχτάρα!», πού πήγε το μυαλό σου;!)

Αίφνης, εκεί που έκοβα τα σουλάτσα μου τα ωραία, στα κεραμίδια, παρουσίᾳ και με τη συντροφιά πλήθους γάτων… σκάει στα πόδια μου η γυάλα! Κι όχι, μωρέ… δεν πα’ να λένε τα ένστικτα… δεν το ‘φαγα.

«Δεν είναι για ‘σένα», οι γάτοι, κοιτάζοντάς το περιφρονητικά. Αλλά, σιγά και μην άκουγα το σινάφι μου.

Το δε ψάρι… άλλος άνθρωπος (!) Θα ‘λεγε κανείς πως έξω απ’ το στάσιμο νερό και την άλγη της γυάλας του, βρήκε τον εαυτό του! Ώρα είναι, σκεφτόμουν, να βγάλει πνευμόνια και ν’ αρχίσει ν’ ανασαίνει!…

Archie: You make me feel free.
Wanda: Free?
Archie: Wanda, do you have any idea what it’s like being English? Being so correct all the time, being so stifled by this dread of, of doing the wrong thing, of saying to someone “Are you married?” and hearing “My wife left me this morning”, or saying, uh, “Do you have children?” and being told they all burned to death on Wednesday. You see, Wanda, we’ll all terrified of embarrassment. That’s why we’re so… dead. Most of my friends are dead, you know, we have these piles of corpses to dinner. But you’re alive, God bless you, and I want to be, I’m so fed up with all this. I want to make love with you, Wanda. I’m a good lover −at least, used to be, back in the early 14th century. Can we go to bed?
Wanda: Yeah.

A fish called Wanda (1988)

Γάτοι και γάτες μας παρακολουθούσαν από διακριτική απόσταση, τώρα πια περισσότερο από περιέργεια για το ενδιαφέρον αυτό «πείραμα», όπως πίστευαν πλέον ότι ήταν, παρά για να κατασπαράξουν το ψάρι μου ή να μέμψουν εμένα. Όχι πως δεν το έκαναν μεταξύ τους, κάθε άλλοॱ ήμουν το μαυρόγατο της Κεραμιδοχώρας, κάτι σαν το μαύρο πρόβατο του κοπαδιού.
Έβλεπαν −κι ειρωνικά κρυφογελούσαν− ό,τι δεν είχα παρατηρήσει εγώ: το τρίχωμά μου να χάνει τη στιλπνάδα του και το ψάρι μου να λάμπει, παίρνοντας απ’ τον ήλιο ό,τι δεν έφτανε πάνω μου…

Ώσπου, το ίδιο αναπάντεχα με το σπάσιμο της γυάλας μπροστά στα πόδια μου, φανερώθηκε μια μέρα μια καινούργια γυάλα, με πολύχρωμα χαλίκια, βαλισνέρια κι ανούμπια, αστερίες και μυστικές σπηλιές… Το ψάρι μου, δίχως να το σκεφτεί δεύτερη φορά, γλίστρησε από την πλάτη μου και βούτηξε μέσα.

Τέτοιος ήταν ο αιφνιδιασμός που, στην αρχή, δεν κατάλαβα ότι ήταν το δικό μου ψάριॱ ετούτο έμοιαζε τόσο συνηθισμένο, πιο πολύ κι από τα χρυσόψαρα στη λιμνούλα του Εθνικού Κήπου που, όσο κι αν τους έδινα ονόματα και φανταζόμουν ιστορίες για τη ζωή τους στη λίμνη, ποτέ μου δεν κατόρθωσα να τα ξεχωρίσω…

Μόνο όταν είδα τα μάτια του να με κοιτάζουν, μεταφέροντας τα λόγια του, τότε πείστηκα.

— «Έξις δευτέρα φύσις, κουκλίτσα μου! Μερικές φορές ήταν ωραία εκεί έξω, όμως κοίτα εδώ τι θησαυροί με περιμένουν!»
— «Μα, είναι μόνο μια γυάλα! Τα κεραμίδια είναι ένας απέραντος κόσμος, με τ’ αστέρια και τον ήλιο και το φεγγάρι από πάνω να σου δείχνουν το δρόμο, να φωτίζουν γωνίες που ούτε φανταζόσουν πως υπάρχουν…»
— «…Και βροχές, και θύελλες και χιόνια… να τρέχεις να κρυφτείς μουσκεμένος ως το κόκαλο… να μην είσαι σίγουρος αν θα καταφέρεις να βρεις απάγκιο, αν θα φας, ούτε κι αν η άλλη μέρα θα ‘ναι καλύτερη ή ίδια, ίσως να ‘ναι και χειρότερη. Ε;»
— «Μα, είναι μόνο μια γυάλα!… Πώς μπορείς να ζεις μέσα σε μια γυάλα και να χαίρεσαι γι’ αυτό, να ειρωνεύεσαι την αληθινή ζωή…;»
— «Δεν είναι γυάλα, μωρό μου. Είναι ενυδρείο!»
— «Βίλα, σα να λέμε… ε;»
— «Μην με ειρωνεύεσαι, είναι ό,τι μπορεί να ζητήσει ένα ψάρι από τη ζωή!»
— «Κι η θάλασσα;»
— «Α, δεν είμαστε όλα τα ψάρια φτιαγμένα για τη θάλασσα… Άσε που είναι επικίνδυνα, εκεί.»
— «Έζησες κοντά μου, μαζί μου… Στα κεραμίδια! Και τώρα, φοβάσαι τη θάλασσα;»
— «Αν ζούσα στη θάλασσα, δεν θα με είχες γνωρίσει, δεν θα σε είχα γνωρίσει.»

I Wendy− I Wanda− I wonder…
A fish called Wanda (1988)

Μετά, για λίγο, για πολύ λίγο… κοιταζόμασταν… Ένοιωσα τον ήλιο να με ζεσταίνει. Είχα αρχίσει να βαριέμαι, κιόλας…

— «Πού πας; Δε θα μείνεις να μου κάνεις παρέα;»
— «Μπα. Δε χωράω στη γυάλα σου…»
— «Δεν είναι γυάλα, σου είπα! Είναι ενυδρείο! Κι ούτε σου ζήτησα να μπεις μέσα. Πράγματι, δε χωράς.»
— «Δεν χωράω στη ζωή σου, λοιπόν.»
— «Μπορείς να κάτσεις εκεί που βρίσκεσαι. Απ’ έξω. Και να μιλάμε.»
— «Αν ήμουν άνθρωπος, θα σου έλεγα ότι δεν γουστάρω να είμαι θεατής σε κανενός τη ζωή, προτιμώ να παίζω στο δικό μου έργο. Δυστυχώς για ‘σένα, είσαι ψάρι κι είμαι γάτα. Είμαι ευλογημένη να γυρίζω όλη την Κεραμιδοχώρα… κι ακόμη παραπέρα, κι είσαι καταδικασμένο να ‘σαι εσύ ο θεατής… από μια θέση που άλλοι σου όρισαν, σε ζωές που δεν επέλεξες.»

Θύμωσε, μου γύρισε απαξιωτικά την ψαλιδωτή ουρά του, κολύμπησε προς την άλλη μεριά του ενυδρείου, μετά πήγε λίγο αριστερά, λίγο δεξιά… ώσπου ξαναβρέθηκε να με κοιτάζει. Όλο αυτό, επαναλήφθηκε αρκετές φορές μπροστά στα μάτια μου.

Απομακρύνθηκα νωχελικά, λικνίζοντας με χάρη και θράσος τους γοφούς και την ουρά μου.
Δεν γύρισα πίσω, ούτε να το κοιτάξω…


Πρώτη δημοσίευση: 14 Οκτωβρίου 2014 στο (τότε) ιστολόγιό μου: «Roula the Cat • C’est la Vie!»
Image source: Pinterest

Advertisements

22 thoughts on “Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα

  1. Μεγάλη συζήτηση Νατάσα μου!
    Την είχα στο περίπου και πρόσφατα: ένα πουλί που μεγάλωσε σε κλουβί βρίσκει μια μέρα ανοιχτή την πόρτα του. Αφού έκανε δειλά κάποια αναγνωριστικά πετάγματα επέστρεψε μέσα στο κλουβί. Το καταδικάζουμε;
    Κι από την άλλη …το προσωπικό ζύγιασμα που κάνει ο καθένας δεν μετράει;
    Ένα ξέρω: να μην προτρέχω και να μην νομίζω ότι γνωρίζω τα πάντα αν δεν ακούσω όλη την ιστορία!

    «καταδικασμένο να ‘σαι εσύ ο θεατής… από μια θέση που άλλοι σου όρισαν, σε ζωές που δεν επέλεξες
    Ποια είναι αλήθεια η πραγματικότητα ; Και πώς είμαστε βέβαιοι ότι η δική μας ερμηνεία είναι καλύτερη; Σωστότερη;
    Ποιος βάζει τα κριτήρια;

    Πολλά φιλιά από τον Πύργο που βράζει και σήμερα στους 41!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. «Στη φυλακή σαν γεννηθείς, τη φυλακή γυρεύεις», λέει μια παλιά παροιμία, Αριστέα μου.
      Το πουλάκι που μεγάλωσε στο κλουβί, έξω απ’ αυτό είναι καταδικασμένο να ξεψυχήσει σε λίγες ώρες. Και οποιοδήποτε ψάρι στη… στεριά, άλλωστε! (Κι άσε τη… γάτα να βουρλίζεται!)
      Απαράβατοι φυσικοί νόμοι.

      Αλλά το (συγκεκριμένο) παραμύθι, δεν είναι πραγματική ιστορία (εξ ου και έχουμε… data και για τις δύο οπτικές). Και τα δύο ζώα έχουν τις αλήθειες τους (και τα δίκια τους!)

      Φυσικά και στη ζωή, ό,τι πιο «άκυρο» είναι να μην ακούμε όλη την ιστορία, αλλά και η όποια ερμηνεία είναι πάντα υποκειμενική, μια που καθένας έχει τη δική του οπτική γωνία, ανάλογα με τα «πιστεύω» του, τον τρόπο ζωής του, τα βιώματά του…
      Τα κριτήρια, μόνο προσωπικά μπορεί να είναι, έχω την αίσθηση…

      41;! Εδώ… στα όρη στ’ άγρια βουνά, δεν λέω, έχει ζεστούλα, αλλά «μας πήρε και μας σήκωσε» ο βοριάς!
      Πολλά φιλιά, Αριστέα μου! ❤ Καλό βράδυ (ελπίζω, δροσερό!)

      Μου αρέσει!

    1. Επομένως, σε… παραπέμπω στο παραπάνω σχόλιο!

      Αληθινό χρυσόψαρο…;! 🐠 (Είχα κι εγώ, κατά καιρούς… Μακροβιότερο όλων η… συνονόματη Αναστασία! Ουδέποτε μάθαμε αν ήταν θηλυκό ή αρσενικό, αλλά το είχε βαφτίσει η −4χρονη, τότε− κόρη μου.

      Καλό βράδυ, Γιούλη μου (και δροσερό, βεβαίως, συντοπίτισσα της Αριστέας μας, αφού!)❤

      Μου αρέσει!

  2. «βαλισνέρια κι ανούμπια» τι ωραίες λέξεις! Θα μας πεις ερμηνεία ή να πάω Μπαμπινιώτη μεριά;
    Αναστασία μου πολύ μου άρεσε η παραμυθία σου και ο διάλογος ανάμεσα σε δύο ορκισμένους εχθρούς. Κι επειδή όλοι μας σε μια γυάλα βολοδέρνουμε -με την ψευδαίσθηση πως είναι βίλα- πάω μια τσάρκα ως το κάγκελο του μπαλκονιού να συνομιλήσω με το άτιμο το πτηνό που κάνει εναέρια βολ-πλανέ… ελεύθερο κι ωραίο! Τι θα του έλεγε ο κεραμιδόγατος άραγε;

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Βαλισνέρια (Vallisneria Spiralis) και ανούμπια (Anubias) είναι φυτά κατάλληλα για ενυδρεία!…
      Ο κεραμιδόγατος… μάλλον θα ρισκάριζε μια από τις επτά ζωές του για να «πετάξει»… ελεύθερος κι ωραίος!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Καλό βράδυ να έχεις!

      ΥΓ. Στείλε κι ένα φιλί στο πτηνό, εκ μέρους μου!

      Μου αρέσει!

  3. Το κείμενο προκλητικά ψυχολογοφιλοσοφικό και αν δεν με περίμεναν κάτι βαλίτσες και κάτι ψώνια της τελευταίας στιγμής (η Σκιάθος πανάκριβη!), θα έτριβα τα χέρια μου… χμ! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερούλικα και αν μ’ αφήσουν αύριο τα εγγόνια ν’ ανοίξω το pc θα επανέλθω με θαλασσινή αύρα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όχι, καλέ! Κειμενάκι του εικοσαλέπτου (πιο πολύ, να φανταστείς, μου πήρε να βρω τα αποσπάσματα που ήθελα από την ταινία!) και το αστείο είναι ότι το αναδημοσίευσα ως κάτι ανάλαφρο, τώρα που είναι Αύγουστος, ο κόσμος ζεσταίνεται, διακοπεύει, λιάζεται! 🏕🏝🏖

      Και πάλι σου εύχομαι να περάσεις υπέροχα, να χαρείς τους αγαπημένους σου και να απολαύσεις την (πανάκριβη αλλά πανέμορφη) Σκιάθο!

      Φιλιά πολλά! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Διάλειμμα μετά από πλυντήριο (ρούχων)! 😉
        Πρέπει (πλέον) να έχεις κατανοήσει (και όχι καταλάβει!) πως όταν κάποιος έχει κολλήσει το μικρόβιο της αμπελοψυχολοφιλοσοφίας ότι και να διαβάσει (που το συγκεκριμένο) με γαργάλισε, δεν μπορώ να γράψω σχόλιο «ξεπέτα»… γι αυτό και θα επανέλθω, ανάλαφρα! 😉
        Πάω ν’ απλώσω (ρούχα)! 😛

        Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Τα ψάρια μου τα βάφτιζα όλα Κορνήλιο.
    Ανεξαρτήτως φύλου.
    Δεν ζούσαν για πολύ, μάλλον τα πέθαινα από το πολύ φαγητό.
    Μετά το δωδέκατο ψάρι, που επιτυχώς εξόντωσα, είπα δεν θα ξαναπάρω και τώρα η γυάλα χρησιμεύει ως αποθηκευτικός χώρος ρεσώ.
    Η ταινία, άψογη.
    Τώρα φάτε μάτια ψάρια:
    🐳🐋🐬🐟🐠🐡

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Κάποιο το είχα βγάλει κι εγώ, Κορνήλιο!
      Κάποιο άλλο, Οράτιο. (Νομίζω, όμως, ότι και τα δύο αυτά, ήταν μονομάχοι).

      Το ένα ενυδρείο «βόσκει» στα ψηλά, το άλλο χρησιμεύει ως εικαστικό δρώμενο, μαζί με την πλήρη διακόσμησή του (όλοι αναζητούν το ψάρι και όχι το νερό!) και ναι, κι οι δικές μου γυάλες φιλοξενούν ρεσώ!

      Χαίρομαι που σου άρεσε κι εσένα η ταινία!

      Την καλημέρα και τους ασπασμούς μου, Αρτίστα! 🐠🐟💕

      Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Μόλις γύρισα κουρασμένη (είναι η μέρα που ξεπατώνομαι στην κυριολεξία για ένα μεροκάματο!) και τρώω διαβάζοντας και χαζεύοντας στο κουτί! Και βλέπω τη στιχομυθία σας εδώ και τα παίρνω! Δηλαδή εγώ κάθισα και σχολίασα σοβαρά κι εσείς μου παίζετε με τα χρυσοψαράκια; Να σας πω τότε κι εγώ τα δικά μου, γιατί αλλιώς θα σκάσω (σκάω που σκάω από τη ζέστη … μην εξαφανιστώ από το σκάσιμο η γυναίκα !)
        Κι εμένα πέρασαν πολλά χρυσόψαρα από τη ζωή μου. (Συναγωνίζονται επάξια τον αριθμό των εραστών μου! )
        Αλλά επειδή χρυσόψαρα είχα την εποχή του μοναδικού έρωτα, ο οποίος κι αγόραζε τα χρυσόψαρα, τα ονομάζαμε όλα …Μήτσος από το όνομά του! Ο μεγάλος Μήτσος κάποια στιγμή μας έφυγε, τα χρυσόψαρα μας τελείωσαν και η γυάλα , που αν τη δείτε κορίτσια θα τη ζηλέψτε, είναι ένα τεράστιο ποτήρι κονιάκ να κάπως έτσι:

        η γυάλα λοιπόν μας έμεινε και περιμένει τη στιγμή που …τι θα την κάνω;;;; Ε, ναι λοιπόν! Θα την ντεκουπάρω! ☺

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. 😄😄😄Αριστέα! Δεν έχεις λάβει υπ’όψιν σου το «statement» που φιγουράρει πρώτη μούρη;! Ότι, δηλαδή Το παρόν ιστολόγιο δηλώνει υπευθύνως ότι δεν έχει κανέναν απολύτως σοβαρό σκοπό!
          Μην αναφέρεις αριθμό εραστών, διότι η γράφουσα κινδυνεύει να (κακο)χαρακτηρισθεί εάν κάνει παρόμοια αναφορά και δεν την συμφέρει, στην ηλικία που βρίσκεται! (Ε, τι να κάνουμε;! Είμεθα ζωηραί!)
          Αν έβγαζα εγώ τα ψαράκια που πέρασαν από τις γυάλες και τα ενυδρεία μου, «Μήτσο», θα ‘χαμε τους «Δέκα Μικρούς Μήτσους» και μερικούς αναπληρωματικούς, μια που το όνομα με… κυνηγά από τα πολύ νιάτα μου!
          Μια από τις γυάλες μου (η πιο μεγάλη) είναι σαν τη δική σου! Με είχε εντυπωσιάσει και πολύ χαιρόμουν… μόνο που αποδείχτηκε ζόρικη στις αλλαγές νερού!
          Η δική σου, πολύ ωραία! Κι έτσι, ακόμη, δείχνει θαυμάσια. Αλλά αν την ντεκουπάρεις, τη μυρίζομαι τη δουλειά: παππάδες θα κάνεις, πάλι!
          Κάτι που είχα δει προ ετών στην Πάτμο, εκεί που έμενα, ήταν παρόμοιες γυάλες όπου μία καλή κυρία που εργαζόταν εκεί, κάτι έβαζε και δημιουργούνταν υπέροχες διχρωμίες / τριχρωμίες υγρών! Δεν ρώτησα, η ηλίθια, πώς το έκανε! (Είχα αλλού το μυαλό μου!)

          Ξεκουράσου, ναι;!
          Καλό βράδυ και φιλιά πολλά!💕

          Μου αρέσει!

          1. Ω! Μπονζούρ με θαλασσινή αύρα, με σύζυγο ροχαλίζων, με τζιτζίκια που οργιάζουν, στο βάθος μηχανάκια που τρέχουν, εγγόνια (μάλλον κοιμούνται), γιος εργάζεται γιατί με το νοίκι της βιλάρας, ζει την οικογένεια τον χειμώνα! 😛
            Λοιπόν, με το σύζυγο όταν ερχόμαστε στη Σκιάθο (όλο και λιγότερο) έχουμε ένα μικρότατο στούντιο κάτω απ΄ την ενοικιασμένη βιλάρα, όπου τρέχουν από πάνω μας, παιδάκια, γιαγιάδες που προσπαθούν να τα μαζέψουν, μαμάδες κλπ κλπ! 😉
            Και μια που έστισα το σκηνικό των διακοπών, φυσικά και δεν θα αμπελοφιλοσοφίσω γιατί στο δεξί αυτί το ροχαλητό συνεχίζεται (τη νύχτα φορώ ωτοασπίδες και τα 33 χρόνια γάμου)…
            Τώρα (θυμάμαι!) πως μεταξύ δυο γάμων (12 χρόνια!) είχε και η αφεντιά μου «πολλά» ψαράκια (πώς θα έφτανα στον β’ γάμο!) και φυσικά κι έναν Μήτσο,(που τον φώναζα Δημητρούλα). ΑΛΛΑ, επειδή με το που βρέθηκε ο β΄ σύζυγος έμεινα έγκυος και λόγω πολύχρονης ενασχόλησης με αρσενικά και με ψυχολοφιλοσοφία αποφάσισα ν’ ασχοληθώ πλέον με το μεγάλωμα των τριών τέκνων (έφερε και την 8 ετών κόρη ο β΄)… και ξέρετε όταν είναι και κανείς και πολύ πολύ χορτάτος, ηρεμεί!!!
            Αχ! τώρα σταμάτησε το ροχαλητό και εμφανίστηκαν και δυο ξένα παιδάκια (τα δικά μου, μάλλον κοιμούνται, είναι 10 πρωί!) έτσι ασπάζομαι πρώτα την Αναστασία μου και το υπόλοιπο παρεάκι και πάω στο καθήκον! 😉
            ΑΦιλάκιαααααααααααααααααααα! 😀

            Αρέσει σε 1 άτομο

            1. Bonjour, bonjour! 🏖
              Πολύ γλαφυρή η περιγραφή του σκηνικού των διακοπών, αν και βρίσκω βάρβαρο αξεσουάρ τις ωτοασπίδες! Αλλά, όπως βολεύεται ο καθένας (κι αφού τις μπορείς και τις έχεις συνηθίσει…) Γενικά, με ενοχλούν οποιαδήποτε «ξένα σώματα» πάνω μου, τις ώρες της χαλάρωσης (κοίτα ποια μιλάει, που επί 15 χρόνια τουλάχιστον, φορούσα… ρολόι στον ύπνο μου!)

              Δεν ξέρω αν τα «πολλά» ψαράκια σου ήταν όντως ψαράκια (ο Μήτσος−Δημητρούλα με μπέρδεψε!)
              Μπερδεύτηκα, επίσης, ως πως το πώς συνδυάζεται ο χορτάτος με την ηρεμία και την έλλειψη ζώων / ψαριών! Μόνο αν μιλάμε για… άλλου είδους «ψάρια» το καταλαβαίνω.
              Αν, όμως, μιλάμε για αληθινά ψαράκια (και ζωάκια, γενικότερα!) μπορώ να σου πω εκ πείρας ότι μόνο όταν κάποια στιγμή χόρτασα και μπούχτισα (από εξαντλητική εργασία, συντρόφους/γκόμενους, ξενύχτια, παντός είδους καταχρήσεις και ξεσαλώματα) μπόρεσα να απολαύσω πραγματικά την ήρεμη συντροφιά των ζώων. Συνέβαλε σ’ αυτό και ο ερχομός της κόρης μου στη ζωή μου. Μεγαλώνοντας, ήθελε κι εκείνη πολύ να έχουμε ζωάκια.
              Υπήρξε περίοδος που το σπίτι μας ήταν… κιβωτός του Νώε: κουνέλι, χάμστερ, σκύλος, χελώνες νερού, χελώνα… εδάφους*, ενυδρείο με χρυσόψαρα (και σαλιγκάρια νερού), γυάλες με μονομάχους, ο −νυν υπέργηρος− σκύλος, γάτες «ελευθέρας βοσκής» στον κήπο (από πού έρχονταν και πού πήγαιναν, άγνωστο! Μια φορά, τροφή και νερό έβρισκαν πάντα, εδώ).

              *Υποψιάζομαι ότι η χελώνα «εδάφους», είναι το μικρό χελωνάκι που είχα βρει όταν είχαμε πρωτοαγοράσει το (τότε) οικόπεδο, στο οποίο μετά χτίστηκε το σπίτι που μένω τώρα.
              Είναι πολύ συγκινητικό, περιφέρεται ακόμη στον κήπο (έχει γίνει… θρεφτάρι!) και συμβιώνει ειρηνικά με τα υπόλοιπα πλάσματα που ζουν και κυκλοφορούν «εκεί, έξω». Α! Μια που την ανέφερα… πρέπει κάποια στιγμή να την συστήσω στον κούταβο!

              Σου στέλνω τα φιλιά μου, να περνάς πολύ πολύ όμορφα, να χαρείς τα −μικρά και μεγάλα− παιδιά, την ομορφιά του νησιού, τη θάλασσα, τις διακοπές σου! 💕

              Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Σωστήηηηηηηηηηη, Αναστασία μου, ως προς τα γραφόμενα μου και τας παρενθέσεις δια ταύτα και διευκρινίζω:
    Δεν είναι ζωάκια (οικόσιτα) τα παραπάνω είναι αγαπητικοί- μνηστήρες (όχι γκόμενοι) γιατί οι σχέσεις μου, μεταξύ δυο γάμων (που ήταν 12 χρόνια) υπήρξαν αρκετούτσικοι (πώς θα βρω τον β’ σύζυγο;;;)
    Ζώα, παρέλασαν πολλά στον α΄ γάμο, σκυλιά, χάμστερ, ενυδρεία, γυάλες, ψαράκια, ποντικάκια ακόμα και εκτροφείο από μεταξοσκώληκες κάναμε που ταΐζαμε με τα φύλλα μουριάς απ΄ τη λεωφόρο Βασ. Σοφίας! 😛
    Με τον β’ μου άνδρα, όλα, μα όλα κόπηκαν γιατί έπρεπε να φροντίζω 3 παιδιά και το ένα μάλιστα είχε ορκιστεί να με χωρίσει απ΄τον μπαμπά της… μεγάλη της αποτυχία (xaxaxa) γιατί από τότε πέρασαν 33 χρόνια! 😉
    Και αν νομίζεις πως θα άντεχα 33 χρόνια χωρίς ωτοασπίδες απατάσαι οικτρά! απαπαπα! 😛
    Όταν μείναμε στο βουνό μου/μας αποφασίσαμε τέλος τα ζωάκια, ούτε σκύλοι, τίποτα και όταν έφυγαν και τα παιδιά… και ήρθε και η κρίση, είπαμε πως θ’ αφήσουμε τη φύση να μας δείξει το δρόμο, άνευ ζώων! 😉
    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ! 😀

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αυτό, με τους μεταξοσκώληκες, πολύ θα ήθελα να το έχω δει! (Χαρά στην υπομονή σας, πάντως!)

      Ε, απαραίτητη η διευκρίνιση, διότι είδες πώς μπερδεύτηκα το… αθώο;! 😇😄 (Μια που, εξαρχής, μιλούσα για αληθινά ψαράκια!)

      Ώστε έτσι, η μικρή;! Είχε ορκιστεί να σας… χωρίσει; Φαντάζομαι, ωστόσο, ότι εγκατέλειψε νωρίς την προσπάθεια. Κι εμένα, η κόρη μου, δεν ήθελε επ’ ουδενί να (ξανα)παντρευτώ. Δεν την πείραζε να έχω κάποια σχέση, πάντως. Της είχα εξηγήσει ότι −τελικά− δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου ο γάμος, αλλά όσο ήταν μικρότερη, μια έννοια την είχε!

      Δεν επιμένω, για τις ωτοασπίδες! 😄

      Μια που την έχω «ανεβάσει» και στο Instagram, με περηφάνεια την… εκθέτω κι εδώ!
      Η χελώνα μας:

      (Η φωτο είναι τραβηγμένη από μακριά, με zoom, διότι ήθελα να την προλάβω και η «κυρία» είναι και… γρήγορη! Εκεί που τη βλέπει, κανείς, την άλλη στιγμή εξαφανίζεται!)

      Φιλιά πολλά και καλό βράδυ στ’ όμορφο νησί!❤🏝

      Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καημένο μου ψαράκι… 😪
      Άσε, «πένθος» είχαμε στο σπίτι κάθε φορά που το −εκάστοτε− ψαράκι μας «επέπλεε». Κάποτε, μάλιστα, τα έβαλα με την κολλητή μου που μου ‘χε πει «μα, πώς κάνεις έτσι;! Ψάρι ήταν! Ούτε το ‘χες χαϊδέψει ποτέ, ούτε το ‘χες αγκαλιάσει. Είναι δυνατόν να ‘χες δεθεί μαζί του;»
      Ε, ναι! Δενόμουν με κάθε ζωάκι μου!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Φιλάκια και καλό βράδυ❣

      Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s