Ο πιο καλός ο μαθητής κρατάει τη σημαία;

simaia_cvr

Το σύνηθες είναι, τη σημαία να κρατά στις παρελάσεις ως «σημαιοφόρος του σχολείου», η μαθήτρια ή ο μαθητής με την υψηλότερη βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, γίνεται κλήρωση. (Είδες τι μαθαίνεις; Σκέτη εγκυκλοπαίδεια το παρόν ιστολόγιο!)
Ενίοτε, λοιπόν, «ο πιο καλός ο μαθητής» συγκεντρώνει την υψηλότερο βαθμολογία. Αλλά όχι πάντα.

Η υψηλή βαθμολογία είναι συνισταμένη διαφόρων παραγόντων, όπως:

• πολύ διάβασμα (πότισμα–λίπασμα τακτικά, ψέκασμα για τη μελίγκρα, όχι πολύ φως)
• μεγάλη γλώσσα (μακριά, πλατιά, ακούραστη)
• πολλά σκονάκια –και αρκετό θράσος για να μη συλληφθεί ο «άριστος»ॱ για θυμήσου τι έπαθε ο υιός Σαμαρά! (Ή, για να ακριβολογώ, ο υιός Σαμαρά δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Η καθηγήτρια που τον συνέλαβε, όμως…)
• φορτικοί γονείς

(Γιατί δεν συμπεριέλαβα το μυαλό; Την ευφυία; Θα το δούμε αργότερα).

Αυτά, σε γενικές γραμμές, σε Γυμνάσιο – Λύκειο. Σύμφωνα δε, με την ισχύουσα νομοθεσία, δίνονται και τα Αριστεία Προόδου στους μαθητές που συγκεντρώνουν μέσο όρο άνω του 18,5 (Γυμνάσιο) και άνω του 18 (Λύκειο).
Όπως καταλαβαίνεις, αν έχεις 18,4 στο Γυμνάσιο, παίρνεις τρία φάσκελα και πιάνεις γωνία, μαζί με τους 10άρηδες, τους 12άρηδες, τους 16άρηδες –τους «αποτυχημένους», ούτως ειπείν.

Στο Δημοτικό, όπου μέχρι και τη Δ’ τάξη δεν υπάρχουν καν βαθμοί (ενώ, τα ορθογραφικά δεν διορθώνονται «για να μη δημιουργηθούν ψυχολογικά τραύματα στο παιδί» και αργότερα τραυματίζονται τα δικά μας μάτια, αλλά αυτό είναι μια ιστορία άσχετη με το θέμα μας), η έννοια της Αριστείας κάνει να γελούν ακόμη κι οι κιμωλίες!

Στα χρόνια μου (την Πλειστόκαινον Εποχήν), παίρναμε κανονικά βαθμούς, από την Α‘ τάξη. Και τα λάθη μάς διόρθωναν με κατακόκκινο στυλό, και τις δασυνόμενες λέξεις μαθαίναμε, και τους κανόνες τις γραμματικής («μακρὸν πρὸ βραχέος περισπᾶται») και άλλα χρήσιμα –και καθόλου δεν σε δουλεύω– και –για να βάλω και το προσωπικό στοιχείο– σημαιοφόρος δεν έγινα ποτέ, διότι είχαμε και δύο επιπλέον βαθμούς: Πειθαρχία και Επιμέλεια. Και στη μεν επιμέλεια είχα «10», στη δε πειθαρχία όμως, μόνο σε δύο δίμηνα σε όλη την… καριέρα μου, πήρα το πολυπόθητο 10άρι (σε μικρές τάξεις και, τη μία από τις δύο φορές ήταν επειδή είχε κλείσει ο λαιμός μου!)

Παρέλαση 1975

Σου μιλώ δε, για εποχές όπου το εθνικόν φρόνημα ήτο υψηλότατον, καθότι και χούντα πρόλαβα και την Ιστορία τη διδαχτήκαμε με όλα τα φτιασίδια της (τα κρυφά σχολειά, την «καλή» εκκλησία, τον «πατριώτη» Ιωάννη Μεταξά…) Λίγα να σου γράφω, πολλά να καταλαβαίνεις!

Παρόλα αυτά, κανένα παιδάκι δεν είχε πρεμούρα να σηκώσει τη σημαία. Πολλά παιδάκια, ωστόσο, μέσω των γονέων τους, είχαν την πρεμούρα να γίνουν σημαιοφόροι. (Έχει διαφορά).
Για να «δειχτούν» και –κυρίως– για να δείξουν οι γονείς ότι το δικό τους παιδί είναι «το πρώτο των πρώτων».

Θέλω να σου πω, ακόμη και τότε, η σημαία ως «σύμβολο» δεν μας έλεγε κάτι περισσότερο απ’ ό,τι όλα εκείνα τα «τι είν’ η πατρίδα μας, μην είν’ οι κάμποι» και τα ποιηματάκια τύπου «της πατρίδος μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό» που απαγγέλλαμε ανελλιπώς κάθε 28η Οκτωβρίου και κάθε 25η Μαρτίου.

Σημαιοφόρος, ήταν πάντα κάποια πολύ καλή μαθήτρια, «η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου», έλεγαν, παραστάτιδες άλλες «καλύτερες μαθήτριες του σχολείου» και παρελαύνουσες όλα τα υπόλοιπα «Άριστα 10» –που δεν μπορούσαμε να γίνουμε παραστάτιδες γιατί θα πήζαμε– μαζί με πέντ’–έξι 9άρια, τρία 8άρια κι ένα 7άρι.

Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.
— Ομήρου Ιλιάδα, Μ στ.243

Όμως την πατρίδα μας, μάθαμε να την αγαπάμε, αν και μέσα από τα στρεβλά και παραποιμημένα, ωραιοποιημένα «ιστορικά» στοιχείαॱ κι αργότερα, όταν μεγαλώσαμε, όσοι θέλαμε, κοιτάξαμε ν’ αναζητήσουμε και να μάθουμε τις αλήθειες που πονούσαν.
Ήθελα. Μαθαίνοντας, ίσως ακόμη πιο πολύ την αγάπησα. Φιλόπατρις, είμαι. Η πατριδολατρεία με τρομάζει. Γιατί, επικίνδυνα τα μπερδεύουμε αυτά, σήμερα. Συχνά, και σκόπιμα.
Η αγάπη για την πατρίδα, η αφοσίωση σ’ αυτήν και η επιθυμία εξυπηρέτησης των συμφερόντων της στην πράξη, δεν είναι στείρος εθνικισμός, δεν είναι φασισμός.
Έχω δε την αίσθηση ότι, αυτός που σέβεται κι αγαπά την πατρίδα του, σέβεται κάθε πατρίδα.

Παρελαύναμε, παιδάκια ακόμη και λίγο πριν την προεφηβεία, «για να τιμήσουμε τους ήρωες που θυσιάστηκαν για την πατρίδα μας και την ελευθερία», μας έλεγαν με το πουλί της χούντας να κυματίζει πλάι στην ελληνική σημαία και, λίγο μετά, με τη σκιά από τις μαύρες φτερούγες του ακόμη στο μυαλό και στη μνήμη μας. Το πώς αντιλαμβανόμασταν τότε την ελευθερία, είναι κάτι που δεν χρειάζεται ν’ αναλυθεί τώρα.
Για τους ίδιους, υποτίθεται, λόγους, παρελαύνουν κάθε χρόνο τα παιδιά, τα πιτσιρικάκια, μόνο που δεν το ξέρουν! (Ξέρουν πολύ καλά, όμως, ότι «πρέπει» να έχουν «Δέκα» σε όλα τα μαθήματα, γιατί, πώς αλλιώς θα κρατήσουν τη σημαία;! Πώς θα πει η μανούλα στις φίλες της ότι το δικό της παιδάκι είναι αστέρι κι έγινε σημαιοφόρος; Πώς θα καμαρώνει ο μπαμπάς, στο γραφείο, ότι ο γιόκας του «τους λιάνισε όλους! Πρώτος, ο κερατάς! Σημαιοφόρος, δα!»)

Ξέραμε και ξέρουν ότι «ο καλύτερος μαθητής του σχολείου θα κρατήσει τη σημαία», αλλά πλέον δεν είναι σαφές (για την ακρίβεια, ίσως είναι παντελώς άγνωστο) πως ό,τι (θα ‘πρεπε να) τιμούμε στις εθνικές γιορτές, είναι όλοι εκείνοι οι «ανώνυμοι, άγνωστοι, άσημοι», ενδεχομένως αναλφάβητοι, αγράμματοι, μα ψυχωμένοι πατριώτες.
Εκείνοι που, «λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου.» ¹
Εκείνοι που, «νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.» ²

• • •

Είμαι υπέρ της κατάργησης των παρελάσεων. Η παρέλαση, εδώ και χρόνια, έχει καταντήσει παράτα, φιέστα, παρωδίαॱ ύβρις και προσβολή στους αγωνιστές, στους πεσόντες, στις ίδιες της έννοιες της πατρίδας και της ελευθερίας.
Οι πρόβες για την παρέλαση είναι, για τους μαθητές, ευκαιρία να χάσουν κάποιες ώρες (πληκτικών) μαθημάτων.

Κι η σημαία;
Α, η σημαία είναι «έπαθλο»,  είναι «επιβράβευση» για τον «καλύτερο», τον «Άριστο», λένε οι συντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι (άσκοπος ο διαχωρισμός).
Η αξιωματική αντιπολίτευση, υπόσχεται ότι θα αλλάξει (= καταργήσει) την κλήρωση για τον σημαιοφόρο στο Δημοτικό καθώς, «στη συνείδηση του κόσμου οι σημαιοφόροι στις παρελάσεις είναι ταυτισμένοι με την αριστεία και την πρόοδο».

Για να ελαφρύνω, λίγο, το κλίμα…  Λό–λα, να έ–νας ά–ρι–στος!

simaia_bogd
—Κλείνει το μικρό, «ευχάριστο» διάλειμμα—

Ο ανταγωνισμός, ο οποίος πλασάρεται ως «αξία» στη διαπαιδαγώγηση εξ απαλών ονύχων, μέσω του σύγχρονου σχολείου, ουδεμία σχέση έχει με την άμιλλα ενώ, η ισότητα (θεμελιώδης συνταγματική αρχή, εξάλλου) καταβαραθρώθηκε, ηττούμενη κατά κράτος από την «αριστεία» (νεο)φιλελεύθερου τύπου.

Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη οι δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου³ αν και θα περίμενα (θα ήθελα) να τολμήσει βαθύτερη τομή, καταργώντας τις παρελάσεις.

Για εμάς η σημαία δεν πρέπει να είναι βαθμολογικό έπαθλο.
Όλοι έχουν δικαίωμα να την κρατούν, όπως και υποχρέωση να την υπερασπίζονται. Στρατό δεν πάνε μόνον οι άριστοι μαθητές, πάνε όλοι, ανεξάρτητα από τις επιδόσεις τους.
(…) Εμείς προτείνουμε να γίνεται κλήρωση και να αναδεικνύεται ο σημαιοφόρος. Κλήρωση ανάμεσα σε ίσους ως προς τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην Πολιτεία.
Δηλώσεις που συνδέουν την αριστεία με την σημαία είναι κάτι βαθιά αντιδημοκρατικό».

Τι είναι (τελικά) η σημαία;

Τον Νοέμβρη του 1995, η πρυτανεία του ΕΜΠ ενέκρινε την κατάλυση του ασύλου και την εισβολή των ΜΑΤ. Πάνω από 500 άτομα που βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο, συνελήφθησαν και παρεπέμφθησαν σε δίκες. Μία από τις κατηγορίες που απεδόθησαν σε μερίδα των συλληφθέντων, ήταν το κάψιμο της ελληνικής σημαίας.
Σε εκπομπή του Μ. Τριανταφυλλόπουλου στον ΣΚΑΪ, καλεσμένος ήταν, μεταξύ άλλων, ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Διαμαντόπουλος (1920–1999), του οποίου ζητήθηκε η γνώμη, για το γεγονός.
Δήλωσε, τότε, ξεσηκώνοντας (ως ήτο φυσικό και αναμενόμενο!) την μήνιν των εθνικοφρόνων:

Είναι ένα πανί που το έδωσαν σε έναν ράφτη και που το ‘ραψε καταλλήλως και δεν έχει καμία παραπέρα σημασία. Εκείνο που έχει τεράστια σημασία είναι αυτό που υπάρχει πίσω από το σύμβολο. Συμβολίζει μία κοινωνία πολιτισμένη που ξέρει τους στόχους της, μια κοινωνία αποφασισμένη να ορμήσει, να αγωνιστεί. Αυτό, ναι. Το σέβομαι και το προσκυνώ.
Αλλά αυτό το πανί που κάψανε, καλά κάνανε και το κάψανε. Γιατί αυτό το πανί αντιπροσωπεύει μια σαπίλα σήμερα. Να διώξουμε τη σαπίλα πρώτα».

• • •

Στις μέρες μας, τα πράγματα έχουν αγριέψει –κι άλλο. Η βαθμοθηρία έχει χτυπήσει ταβάνι κι αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι που επιδίδονται σε αυτήν, γαλουχώντας αναλόγως τα παιδιά τους, γονείς της γενιάς μου.

Η πραγματική μάχη, δίνεται από την πρώτη, κιόλας, τάξη του Γυμνασίου. Η παπαγαλία δεν είναι άμοιρη της βαθμοθηρίας, ουσιαστικά στοχεύει στην «αξιολόγηση» με το πολυπόθητο 20άρι –εφαλτήριο για το Αριστείο Προόδου και συν τω χρόνω, τον επίζηλο τίτλο του/της σημαιοφόρου.

Όχι σπάνια, μαθητές που συμμετέχουν –και διακρίνονται– σε διαγωνισμούς (μαθηματικών, φυσικής, χημείας, έκθεσης, ζωγραφικής) δεν παίρνουν το «χρίσμα» του σημαιοφόρου ή ακόμη και του παραστάτη.

Συχνότερα, ακόμη, μαθητές που προσπαθούν πολύ, μοχθούν, κοπιάζουν και δεν καταφεύγουν (λόγω χαρακτήρα) στην εύκολη λύση της αντιγραφής, να… κόβονται στο νήμα, αφού μπορεί οι βαθμοί τους να είναι εξαιρετικοί, αλλά όχι «άριστοι».

Μαθητές με «ανήσυχο μυαλό», διόλου απίθανο να βρεθούν χαμηλά, στη βαθμολογική κλίμακα, καθώς αντιμετωπίζονται περισσότερο ως γραφικοί! (Δεν έχουν όλοι την τύχη να βρεθεί κάποιος πεφωτισμένος, διορατικός εκπαιδευτικός με πραγματική αγάπη για το αντικείμενό του κι όχι ρόλο «διεκπεραιωτή» του μαθήματος που του έχει ανατεθεί.)

Τέλος, γονείς που… πιάνουν στασίδι έξω από το γραφείο των καθηγητών ή του Γυμνασιάρχη / Λυκειάρχη και δεν ξεκολλούν αν δεν εξασφαλίσουν την εύνοιά τους. Προσφέρουν μικροδωράκια ή/και εκδούλευση μέσω του επαγγέλματός τους, της κοινωνικής τους θέσης, των γνωριμιών τους.

Κι από την άλλη μεριά… Προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες των καθηγητών. Διαφορές, όχι μόνο από σχολείο σε σχολείο, αλλά και από τμήμα σε τμήμα, στον τρόπο διδασκαλίας, εξέτασης, θεμάτων, αξιολόγησης, ανάλογα με τον διδάσκοντα.

Πώς και από ποιους κρίνεται, τελικά, ο «Άριστος»; Γιατί ένα 17 να γίνει 19 ή 20 «ε, μην του χαλάσουμε του παιδιού τον έλεγχο που ‘χει τόσα 20άρια» και να μη γίνει 17 ένα 16 που αποκτήθηκε με προσπάθεια και δουλειά; Μπορεί να μη φτάσει ποτέ στη «σημαία» αυτό το 16άρι, αλλά δεν είναι και καθαρό το χαριστικό 20άρι. Για σκέψου, κάτω από άλλες συνθήκες, «αντικειμενικές», πόσο κοντά θα ήταν αυτά τα δύο…

• • •

Κλείνω με «της τύχης τα γυρίσματα» ή, όταν η πραγματικότητα τρολάρει τη φαντασία!
Είχε τοποθετηθεί αμέσως μετά τον αξιοθρήνητο Αρκά, στην ανάρτησή μου Δελτίον Θυέλλης #4 και αφαιρέθηκε, προκειμένου να «κουμπώσει» σ’ ετούτην εδώ.

Περί αξιοθρήνητων η συζήτησις και δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον «Σοφοκλή»! Αν είχες διαβάσει την ανάρτηση Ματριόσκα και Χρυσά Αγόρια, θα τον θυμάσαι… Τον «Σοφοκλή», εκτός από πελάτη, τον έχω και φίλο στο facebook. (Εν μέρει λογικό, εφόσον διαχειρίζομαι και τη σελίδα του site του).
Ο συνταξιούχος –πλέον– Σοφοκλής, ο οποίος κάποτε κατηγορούσε ως «αργόσχολους» και «μαλάκες» όχι μόνον όσους ασχολούνταν με το εν λόγω κοινωνικό δίκτυο, αλλά έστω είχαν λογαριασμό… εδώ και καιρό συμπληρώνει σχεδόν 24ωρο, εντός! Συμμετέχει σε ομάδες, έχει άποψη για όλα (αλίμονο, αν δεν έχει ο Σοφοκλής) και σχολιάζει ποικιλοτρόπως τα, κατά τον ίδιο, κακώς κείμενα.
«Δείγμα Δωρεάν», το παρακάτω… και σκέψου, λιγάκι, ποιος και πώς είναι, τελικά ο άνθρωπος αυτός και οι όμοιοί του.

deltion_tyellis_3_sof

«Δείγμα Δωρεάν» τις επικρατούσας αντίληψης των νεοφιλελέ για τα παιδιά που η ανάγκη τα ωθεί σε εργασιακές «γαλέρες», που μέσα στη φούρια τους και την κούρασή τους προσπαθούν να γίνουν και ευχάριστα στον κάθε –κατ’ ουσίαν– χασομέρη ο οποίος, ξέρει βεβαίως από πρώτο χέρι ότι οι Βεδουίνοι πίνουν καυτό τσάι στην έρημο, διότι έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, δροσίζοντας το λαρύγγι του με τον ιδρώτα παιδιών σαν αυτό, σαν αυτά…

• • •

Κοίτα, όμως, πώς τα φέρνει η ζωή! Δεν ξέρω αν σου συμβαίνει κι εσένα, η δική μου πάντως βρίθει συμπτώσεων.
Το (γλυκύτατο) ΑναρχοΧαζοΣυριζάκι… τυγχάνει φίλη της κόρης μου. Ήξερα ότι ψάχνει δουλειά, μια οποιαδήποτε δουλειά, μια που συγκέντρωσε μόνο 18970 μόρια και μάλλον δεν περνά στην Ιατρική Αθήνας. Μη θέλοντας να επιβαρύνει τα στριμωγμένα οικονομικά της οικογένειάς της, επέλεξε να εργαστεί, προκειμένου να μαζέψει κάποια χρήματα για τα πρώτα έξοδα στην πόλη που θα τη φιλοξενήσει κατά τη διάρκεια των σπουδών της.
Στην κόρη μου διηγείται «αστεία» και «παράξενα» περιστατικά από τη δουλειά τηςॱ ένα από αυτά, του Σοφοκλή! «Μα, πώς πίνουν ζεστά ροφήματα μέσα στο κατακαλόκαιρο;»
[Έτσι «διασταυρώθηκε» το περιστατικό, η σύμπτωση, η «τρολιά», reality vs fantasy 1 – 0!]
Ότι δεν είναι «χαζό», το κοριτσάκι… νομίζω το καταλαβαίνουμε όλοι. Σε διαβεβαιώ δε, ότι ακούει ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και βγάζει εξανθήματα! Το «Αναρχο–», ούτε… έξω από την πόρτα της, ένα πράγμα!

Το κοριτσάκι αυτό, όλως παραδόξως δεν έγινε ποτέ σημαιοφόρος. Δύο–τρία άλλα άτομα είχαν βαθμολογία 19.11, 19.9 κι εκείνη, 19.7 (η διαφορά απειροελάχιστη).
Ακριβή η στολή παρελάσεων, και δύσκολο, ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, να την αποκτήσει. Όμως, αυτό που την πείραζε περισσότερο, ήταν το ότι για 0.1 ή 0.2 δεν έγινε ποτέ σημαιοφόρος. «Ας έκαναν μια κλήρωση για όσους έχουν πάνω από 19… Πιο δίκαιο δεν θα ήταν;» έλεγε.
Στις φετινές Πανελλήνιες, συγκέντρωσε την υψηλότερη (και με διαφορά) βαθμολογία, αφήνοντας πίσω τη σημαιοφόρο και όχι μόνον…

Όλα αυτά τα χρόνια, από την «εποχή μου» κιόλας, είδα πολλά «Αριστεία Προόδου» να πιάνουν μετά βίας βάση στις Πανελλήνιες. Είδα σημαιοφόρους – «οικοκυρές». Είδα, όμως, πολλά 16άρια και 17άρια απολυτήρια να διαπρέπουν στη ζωή τους.
Ποτέ δεν ρωτήθηκαν αυτά τα 16άρια – 17άρια αν υπήρξαν αριστούχοι, αν υπήρξαν σημαιοφόροι.
Μερικές φορές, πάντως, άκουσα έναν λυγμό, την ώρα που ένα χέρι πάσχιζε να πετύχει την τσάκιση με τη «μύτη» της Stirella: «ποιος να με πιστέψει ότι κάποτε ήμουν σημαιοφόρος…»


¹,² Οδυσσέα Ελύτη, Άξιον Εστί, Τα Πάθη | Ανάγνωσμα Τρίτο: Η Μεγάλη Έξοδος
³ Κώνσταντίνος Βασιλείου Γαβρόγλου, Βιογραφικό

22 thoughts on “Ο πιο καλός ο μαθητής κρατάει τη σημαία;

  1. 1.Κατ’ αρχάς καλή συνετή βδομάδα! (Το «συνετός» δεν είναι μόνο αρχαία ελληνική λέξη). 😛
    2. Μπράβο Αναστασία για την πολύ καλή και εμπεριστατωμένη μελέτη-αρθρογράφηση!
    3. Αν δεν καταργηθούν πρώτα τα θρησκευτικά στα σχολεία, άδικα διαμαρτυρόμαστε γενικώς και ειδικώς!
    4. Αν δεν καταργηθεί η στρατιωτική θητεία, τα παιδάκια και τα «καλά» και τα «κακά», θα παρελαύνουν, άρα και όλοι θα «παίζουμε» με τη σημαία.
    (Π.Χ πριν τη χούντα ο ψηλότερος κρατούσε τη σημαία!)
    5. Το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» είναι επικίνδυνο και αν μας αρέσει να θεωρούμαστε χώρα προοδευτική με τα καπουτσίνα μας, τα τριαντάποντα τακούνια μας, τα μούσια- γενειάδες μας, τα σέλφη- τάμπλετ- άι- παντ κλπ εργαλεία, μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητες μας;… αλλιώς δεν θέλω γκρίνια!!!
    6. Και άσχετο (!) ότι σκάμε απ΄τη ζέστη, είναι η μικρότερη προειδοποίηση για τα χάλια του πλανήτη μας, γενικώς και ειδικώς…
    7. ΑΦιλάκια με καλά μυαλά! (Λέω τώρα!) 😀

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αχ, καλή εβδομάδα Στεφανία μου που… πήρες φόρα και τα γράφεις τακτικά και αριθμημένα, λες και το ταπεινό μου ιστολόγιο πρόκειται να καταθέσει πρόταση στο Κοινοβούλιο!

      [1] Νουνεχείς και άγρυπνοι οφείλουμε να είμαστε παντός καιρού, επομένως ας επεκτείνουμε την οδηγία… στο διηνεκές.

      [2] Το συγκεκριμένο κείμενο, αφορά προσωπικές μου θέσεις – απόψεις – γνώμη. Ωστόσο, πάντα καταβάλλω τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια διασταύρωσης ειδήσεων / πηγών για να αποφεύγεται διασπορά ψευδών ειδήσεων.

      [3] Να το θέσω λίγο διαφορετικά και ευρύτερα; Αν δεν γίνει διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας […] «άδικα διαμαρτυρόμαστε γενικώς και ειδικώς». […]
      Η κατάργηση των Θρησκευτικών (και μαζί, παρεμφερή θέματα όπως: η κατάργηση της προσευχής και του εκκλησιασμού στα σχολεία ή η απομάκρυνση εικόνων, σταυρών από τα δημόσιο κτήρια) είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου.
      Το θεσμικό πλαίσιο (νομικά και οικονομικά ζητήματα) δεν είναι ο βασικός ανασταλτικός παράγοντας του διαχωρισμού, όσο η πολιτική επιρροή της Εκκλησίας.
      Ένα απλό [;] παράδειγμα:

      […] Στο ηλεκτρονικό υλικό –που διαβιβάστηκε από τα εγκληματολογικά εργαστήρια της ασφάλειας στο ανακριτικό γραφείο των Ιωάννας Κλάπα και Μαρίας Δημητροπούλου– ο λαλίστατος προφυλακισμένος γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής αποκαλύπτει ποιοι ρασοφόροι της Ιεραρχίας τον ενίσχυαν οικονομικά και σε ψήφους και ποιους έχει στη «μαύρη λίστα» που δεν ασπάζονται καθώς φαίνεται τη ναζιστική ιδεολογία του. […]
      Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 13.12.2013

      [4] Ω! Xαράς ευαγγέλια! Το αυτό επιθυμούσε, από το 2012, η –τότε επονομαζόμενη– Τρόϊκα. (Με στόχο τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών). Τόσο ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας, Π. Παναγιωτόπουλος, όσο και ο νυν, Π. Καμμένος… ούτε να το συζητήσουν. Προωθείται (το είχα διαβάσει τον Απρίλιο, το βρήκα και στο μεταφέρω) το σχέδιο περί «ωφέλιμης θητείας»
      Στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού κλίματος που καλλιεργείται διεθνώς, η Σουηδία… έκανε την έκπληξη (!) επαναφέροντας (σε ισχύ, από το 2018) την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, η οποία είχε καταργηθεί από το 2010.
      Άλλωστε, Στεφανία μου, μιλάμε για προτεκτοράτο και οι αποφάσεις για τα προτεκτοράτα λαμβάνονται από άλλα κέντρα. (Δεν πρόκειται περί συνωμοσιολογίας, αλλά για πραγματικά γεγονότα). Δεν το επεκτείνω περισσότερο, θα περάσουν… μέρες!

      [5] Το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» (άνευ βουλής και εκλογών που τραγουδούσε κάποτε κι ο Γιώργος Μαρίνος) δεν είναι αυθύπαρκτο, είναι παιδί του τρίπτυχου «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια», το οποίο, θα ‘λεγε κανείς ότι, έχει «εμφυτευθεί» με τσιπάκι στο μυαλό του Νεοέλληνα!
      Χώρα προοδευτική δεν είμαστε. Μαϊμουδίζουμε, όπως κάναμε και κάνουμε δεκαετίες τώρα, υιοθετώντας ξενόφερτες συνήθειες που κάθονται, όμως, επάνω μας σαν ξένο ρούχο.
      Γίνομαι κουραστική, το ξέρω, αλλά για άλλη μια φορά θα γράψω για το σοβαρότατο έλλειμμα Παιδείας.
      Για ποια αναθεώρηση προτεραιοτήτων μιλάμε και τι απαιτήσεις έχουμε από ένα λαό που καταπίνει αμάσητη όποια βλακεία του πασάρουν τα «σοβαρά κέντρα ενημέρωσης», προσκυνά βρασμένα κάστανα, σαγιονάρες και ζακέτες, κλείνει κεντρικούς δρόμους για να δει από κοντά τα είδωλα του Survivor (!) και ψηφίζει, σε ποσοστό 7%, τους ναζιστές της ΧΑ;
      (Από τους εγγεγραμμένους 9.913.609, ψήφισε το 56,16%, ήτοι: 5.567.930 / έγκυρα: 5.433.376, εκ των οποίων οι 379.581 ψήφοι πήγαν στη ΧΑ! —Στατιστικά ΥΠ.ΕΣ.)

      [Συνδυασμός 3, 5]
      Εκτός από τις αντιδράσεις για τη «σημαία» (την κλήρωση για τον σημαιοφόρο, στο Δημοτικό!), τα «γνωστά κέντρα ενημέρωσης» διέδωσαν (κι ο κόσμος τους, βεβαίως, το έχαψε!) ότι ο ΠτΔ επέστρεψε το Προεδρικό διάταγμα, επειδή περιελάμβανε την κατάργηση της πρωινής προσευχής.
      (Εδώ, η διάψευση).

      [6] Η ζέστη τώρα, οι πλημμύρες το χειμώνα…
      Σύμφωνα δε, με έρευνα του think tank Global Footprint Network (GFN), Η Γη εξαντλεί τους πόρους και ζει με «δανεικά».

      Φιλάκια πολλά, Στεφανία μου❣☀

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Καλησπέρα και καλή εβδομάδα κι από μένα Νατάσα μου!
    Έρχομαι από ένα βιβλίο που γύρισα την τελευταία του σελίδα μόλις χτες βράδυ. Αν και δεν είναι από τα λεγόμενα ιστορικά μυθιστορήματα, πέρασε μπροστά μου η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Από τη μικρασιατική καταστροφή έως και την αντιπολίτευση έφθασε. Κι εγώ ψυχοπλακώθηκα να σου πω! Και στο καπάκι διαβάζω την ανάρτησή σου και θυμήθηκα και τα δικά μου στο σχολείο, κι ήρθε κι έδεσε!. (Πολιτική, παράδοση, θρησκεία, σχολείο…στην πατρίδα μας πάνε πακέτο εξάλλου!)

    Αυτό που μου άφησε το σχολειό στην Ελλάδα σαν γεύση, ήταν η αδικία! Το αναγκαστικό κυνήγι των δικών μου μαγισσών, των βαθμών, ήταν βραχνάς γιατί εξαρτιόταν από την παπαγαλία και τη μισούσα θεέ μου την παπαγαλία, πόσο τη μισούσα! Για αυτό και δεν υπήρξα ποτέ αρίστη, πάντα ήμουν μία καλή μαθήτρια του 19, που έπρεπε διαρκώς να γίνω καλύτερη! (Το 19 δεν ήταν ποτέ αρκετό!) Κι αυτό με έπνιγε! Η μαμά ποτέ δεν ικανοποιείτο, εγώ γυρνούσα με το κεφάλι σκυφτό. Εμένα μου άρεσε απλά να μαθαίνω. Θυμάμαι πάντα τις πρώτες μέρες που άνοιγαν τα σχολεία, που έπεφτα με τις ώρες στο κρεβάτι και διάβαζα τα καινούργια σχολικά βιβλία -κυρίως τα αρχαία και την ιστορία- μέχρι τέλους! Τότε ήταν οι πιο ευτυχισμένες μου στιγμές από το σχολείο!

    Ούτε τις παρελάσεις συμπάθησα ποτέ. Για αυτό και μετά το δημοτικό δεν πήγα ποτέ ξανά, παρά τις απειλές πάντα από τη δ/νση! Στην γ’ λυκείου επηρέασε και το βαθμό μου στην γυμναστική- κι είχα μια σκορδοκαΐλα!
    Είναι πολλά που πρέπει να αλλάξουν στον τόπο μας, στην νοοτροπία κυρίως, μα είμαι απαισιόδοξη πολύ, εγώ που συνήθως πετάω! ☺ Γίνονται αλλαγές με τα χρόνια αλίμονο, αλλά είναι κάποια πράγματα τζιζ!

    Άσχετο, πρέπει να ξεκινήσω άλλο βιβλίο σήμερα. Έπεσα πολύ! Και δεν βγαίνει μανούλα μου και με αυτή τη ζέστΑ!☺
    Σε φιλώ γλυκά!

    υγ: Το βιβλίο που τέλεψα: Η νύφη φορούσε μαύρα , Σόφη Θεοδωρίδου, εκδ. Ψυχογιός

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αριστέα μου,
      Ξεκινώ… ανάποδα, μια που το βιβλίο που τελείωσες μού θύμισε την ομόνυμη ταινία του Truffaut, «La mariée était en noir» (1968), με πρωταγωνίστρια τη Jeanne Moreau που «έφυγε» πρόσφατα.

      Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, μοιάζει ενδιαφέρον, λες να το βάλω στη λίστα;
      Πρόσφατα τελείωσα το «Εντιμότατα Λαμόγια» του Θάνου Δραγούμη (εκδ. Μεταίχμιο).

      […] Πολιτική, παράδοση, θρησκεία, σχολείο…στην πατρίδα μας πάνε πακέτο […], πόσο δίκιο έχεις…
      Να, αυτά γράφω πιο πάνω στην απάντησή μου στη Στεφανία!

      Δυστυχώς, οι αλλαγές γίνονται με το σταγονόμετρο, Αριστέα μου. Στην… autobahn της εξέλιξης, της επιστήμης, της τεχνολογίας, της προόδου… εμείς βγήκαμε με το κάρο!

      Είναι λυπηρό να βλέπεις και να ακούς νέα, νεότατα παιδιά να σου λένε ότι «πιστεύουν επειδή έχουν αποδείξεις (!)» να τους ρωτάς «τι αποδείξεις;» και να σου απαντούν ότι «δικός τους άνθρωπος έγινε καλά, επειδή όλη η οικογένεια προσευχόταν!»
      Τους ρωτάς αν ο ασθενής ήταν στο σπίτι ή στο νοσοκομείο (αν, τέλος πάντων, υπήρχε ιατρική παρακολούθηση) και σου επιβεβαιώνουν την… υποψία σου. Πράγματι, ο ασθενής νοσηλευόταν. «Άρα», συμπεραίνεις, «έγινε καλά χάρη στη βοήθεια των γιατρών»… κι εκεί, σου έρχεται ο νταμπλάς: «Ας μην προσευχόμασταν και θα σου ‘λεγα εγώ! Αλλά βέβαια! Πρέπει πρώτα να πάθεις κάτι, για να πιστέψεις!» (Ο διάλογος είναι απολύτως πραγματικός και πολύ πρόσφατος!)

      Όσο για τις βαθμολογίες και την Αριστεία, νομίζω, δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από εκείνο, του Βαλεντίνου Τζέκα!
      Ποιος είναι; Ο φοιτητής που ανακάλυψε αλγόριθμο εντοπισμού των fake news!
      Πόσο είχε γράψει στις Πανελλήνιες; 11.900 μόρια (και, όπως λέει ο ίδιος, όλοι τον θεωρούσαν αποτυχημένο!)

      Πολλά γλυκά φιλιά, Αριστέα μου! 💞
      Καλή δύναμη με τη ζέστΑ!💦

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. χεχε! Και μένα το ανιψούδι μου το ένα, μέλος της ελληνικής mensa (που και πάλι δεν λέει κάτι αυτό, το τονίζω!) απλά, έχει διαπιστωμένα πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης, 13000 μόρια έπιασε στις Πανελλήνιες και πέρασε σε ΤΕΙ, του έμαθα όμως ότι η αξία μας δεν αποτιμάται σε χρήμα, επιτυχίες, επάγγελμα. Η επιτυχία για μένα είναι στο τι πρόσφερες και τι έλαβες! Πόσο ήρεμος και ικανοποιημένος γέρνεις στο μαξιλάρι σου! Όταν μένεις μόνος σου!

        Πρόσφατα είχα κι εγώ σχετική συζήτηση, με εγκυμοσύνη και θρησκευτικά ματζούνια! Άσε δεν θέλω να το σκέφτομαι! Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στα θαύματα. Αλλά ποια θαύματα; Αυτά που έρχονται από μεγάλη εσωτερική πίστη. Βασικά πιστεύω στην εσωτερική δύναμη! Και στην αυτοΐαση – γιατί η υγεία είναι και θέμα μυαλού!
        Και πού καταλήγουμε πάλι; Στην γαλήνη! Ζεν!
        Πάω να γαληνέψω…είναι η ώρα μου!
        Πολλά φιλιά! ♥

        Αρέσει σε 2 άτομα

        1. Α, δεν σου απάντησα για το βιβλίο και επέστρεψα !
          Το βιβλίο μμμ…. Μέχρι τη μέση και λίγο μετά δεν το άφηνα από τα χέρια μου. Αλλά στο τέλος, δεν ξέρω να πω αν το συστήνω ανεπιφύλακτα! Πολύ πόνο είχε! Θύμωσα στη διάρκειά του πάρα πολύ! Με τους άντρες, τη νοοτροπία τους, τους πολιτικούς, την έλλειψη παιδείας στην ύπαιθρο κυρίως.
          Είχε πολύ κλάμα … Πόλεμος, προσφυγιά, πολλή φτώχεια….. Κατοχή, εμφύλιος… Και στο τέλος …δεν είδα την κάθαρση που επιθυμούσα….
          Ήταν απ΄όσο γνωρίζω το πρώτο της Θεοδωρίδου. Διάβασα πρώτα το περσινό της, Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας ( πάλι στο μπαγκ ράουντ η πολιτική ζωή του τόπου μας) μου άρεσαν περισσότερο. Πολύ καλή η γραφή της. Θα τολμήσω άνετα και άλλα δικά της, γιατί γράφει εξαιρετικά! (Αν και δεν προτιμώ εύκολα σύγχρονη ελληνική πεζογραφία!.) Τώρα πάω στα Ματωμένα χώματα! Χρόνια στο ράφι μου. Ήρθε η ώρα τους! ☺

          Αρέσει σε 1 άτομο

          1. [Απάντηση στο σχόλιο 15:43]
            Πόνος, όμως, δεν είναι η ζωή; Και δοκιμασίες; Και σκαρφάλωμα στον τοίχο και πολλές φορές πέσιμο κάτω και ξανά απ’ την αρχή…;
            Έρχεται πάντα, άραγε, η κάθαρση;
            Πόσες περιπτώσεις δεν μάς έρχονται στο μυαλό, όπου δεν ήρθε ποτέ;

            Νομίζω, τα «Ματωμένα Χώματα» θα τα λατρέψεις. Όχι ότι δεν υπάρχει πόνος πολύς και σ’ αυτό το βιβλίο…
            (Μου άρεσε πολύ και το «Κατεδαφιζόμεθα», της Σωτηρίου:
            «Δεν είδα γύρω μου να σέβεται κανείς τον άνθρωπο. Είδα να σέβονται τον πλούτο, τη δύναμη, την εξουσία, τη μοχθηρία, την ατιμία…»)

            Καλό διάβασμα, Αριστέα μου, και καλό, ήσυχο βράδυ❣

            Μου αρέσει!

        2. [Απάντηση στο σχόλιο 15:31]
          Πώς! Έχει και παραέχει! Επιβεβαιώνει αυτά που λέμε για το ποιοι −τελικά− θεωρούνται «Άριστοι» (και με ποια κριτήρια).
          Αυτό όμως που έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, είναι το «μάθημα» που πέρασες στο παιδί. Συν το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά, επειδή ακριβώς έχουν κι ένα μυαλό και κουμαντάρουν, σε συνδυασμό με τις προσωπικές τους αξίες, δεν θα χαθούν και δεν θα εξευτελιστούν ποτέ (σε αντίθεση με τον «άριστο» κύριο… Βόγδανο, που ‘χει γίνει ρόμπα κλαρωτή και γαρύφαλο στ’ αυτί!)

          Πιστεύω κι εγώ, πολύ, στην εσωτερική δύναμη. Πιστεύω ότι ο όποιος «θεός», είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εξαρτάται πώς χρησιμοποιεί καθένας τη δύναμή του αυτή.
          [Αυτή την αυτοΐαση, να δω πώς θα την καταφέρω, πάντως… Μέχρι τώρα, στο συγκεκριμένο θέμα… κάβουρας, εγώ! Ένα βήμα μπροστά, πέντε πίσω! Κουρέλι μ’ έχω κάνει!]

          Μου αρέσει!

  3. Από τα»Ματωμένα χώματα»κατάλαβα την Ιστορία της Γ’Λυκείου!
    Προσωπικά,απόλαυσα τη μάθηση στο Πανεπιστήμιο!
    Οι καθηγητές είχαν ανοιχτό πνεύμα,ωραίοι άνθρωποι!
    Σε άκουγαν,ακόμα κι αν δε συμφωνούσαν!Μεγάλο προσόν να ακούς και να μη θεωρείς πως τα ξέρεις όλα!..
    Από το σχολείο έχω μόνο να θυμάμαι γονείς να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους σαν άλογα κούρσας και καθηγητές να διαπραγματεύονται τους βαθμούς ανάλογα με το πόσο παίζει το επώνυμο σου στην τοπική κοινωνία..
    Θυμάμαι που με ρωτούσαν τί τον έχω τον δικηγόρο!
    Θα σου’λεγα τί τον έχω,αλλά τέλος πάντων!
    (Γιούλη)

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. «Αυτός που μιλάει δεν ξέρει. Αυτός που ξέρει δεν μιλάει.» — Lao Tzŭ [τον μνημόνευσε πρόσφατα η Στεφανία]

      «Άλογα κούρσας», πράγματι! Και, πόσο άδικο, για τους μικρούς ανθρώπους, να «είσαι» η καταγωγή σου…

      [Τελικά, όμως, δεν τους είπες τι τον έχεις και τους άφησες με την απορία να αιωρείται εσαεί!]

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Βαριά κουβέντα άνοιξες Αναστασία.
    Βαριά κι οδυνηρή.
    Βλέπεις, όταν ήμουν μαθήτρια, για να υπάρξει πιθανότητα να κρατήσω τη σημαία θα έπρεπε να ισχύσει το «οι έσχατοι έσονται πρώτοι», καθώς και μέτριους βαθμούς έπαιρνα και μετρίου ύψους ήμουν (και παραμένω).
    Βέβαια, παιδιόθεν σιχαινόμουν τις παρελάσεις και δεν είχα ποτέ καμιά επιθυμία να γίνω σημαιοφόρος.
    Και μην φανταστείς πως ήταν ζήτημα «όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια», αντιθέτως ήμουν του «όσα δεν φτάνει η αλεπού, πηδάει και τα φτάνει».
    Το ότι ήμουν μέτρια μαθήτρια και ζουμπάς και το ότι δεν την κράτησα ποτέ (τη σημαία), θεωρώ ότι δεν έπαιξε ρόλο στην πορεία μου, καθώς και καλές δουλειές βρήκα και καλά πληρωνόμουν και αδιάφορη στον πόνο του άλλου δεν έγινα. Και δεν πετάω πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές. Μονάχα ένσημα πολλά δεν μάζεψα και δεν θα πάρω ποτέ σύνταξη, αλλά δεν θα είμαι η μόνη και δεν ανησυχώ.
    Τι έλεγα; Α ναι… Για τα μαθητικά χρόνια.
    Να σημειωθεί, ότι με είχαν διώξει από το Αρσάκειο στα μέσα της Α’ Τάξεως του Δημοτικού.
    Προφανώς, θεωρήθηκα ανήσυχη προσωπικότης, διότι για ανήσυχο μυαλό δεν μου το είχα και τόσο. Επίσης, εμείς στο σόι μου μέσα δεν είχαμε χωριό, άρα ούτε κτήματα με ελιές, άρα ούτε λάδι να πάμε στους διδασκάλους για να κάνουν τα στραβά μάτια.
    Εμένα, λοιπόν, θα με βόλευε η κλήρωση, σε περίπτωση πρεμούρας να γενώ σημαιοφόρος, αν και δεν πιστεύω ότι θα κέρδιζα ποτέ, γιατί ποιος έχασε την τύχη του για να τη βρει η αρτίστα, αλλά και πότε δεν ξέρεις.
    Βέβαια, θα με βόλευε περισσότερο η κατάργηση των παρελάσεων γενικώς (με μια μικρή παράταση, προς το παρόν, του gay pride). Αλλά μάλλον αυτό θα είχε ένα κάποιο πολιτικό κόστος.
    Επίσης, θα με βόλευε και ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, μα αυτό είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο και εκτός θέματος του ποστ. Αλλά μάλλον και αυτό θα είχε ένα κάποιο, ίσως μεγαλύτερο από το προηγούμενο, πολιτικό κόστος. Και αυτά τα φοβούνται οι Κυβερνήσεις.
    Σ’ αυτό το σημείο, και επειδή πιάστηκε το χέρι μου να γράφω, να πω ότι συμφωνώ με τα γραφόμενά σου, αλλά και με αυτά που είπε ο Υπουργός κ. Γαβρόγλου.
    Ελπίζω το ότι συμφωνώ με τον Υπουργό, να μην με κάνει αυτομάτως Αναρχοσυριζάκι και να έχω τρεχάματα, τώρα στα στερνά!

    ΥΓ. Μια που σου γράφω από το τάμπλετ, είναι ευκαιρία να αφήσω και διάφορα που δεν μπορώ να τα βάλω από το πισί: 💜😘🐟🐠🐡🐙🐚💋🌻🌼💮🌸🌵🌴🍇🍨🍰🍦🍬🍫🍮

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Βαρύ κι ασήκωτο, Αρτίστα μου και η όποια προσπάθεια να διανθιστεί το κείμενο με το κωμικό στοιχείο, απέτυχε παταγωδώς. Οι αντιδράσεις που εγέρθηκαν από τους Αρίστους, ωστόσο, μετά την απόφαση για την κλήρωση, ήταν από μόνες τους αρκούντως γελοίες και φαιδρές, οπότε τον ψιλοσώσαμε το στόχο του παρόντος ιστολογίου!

      Α! Είχα κι εγώ συμμαθήτριες μικροσκοπικές και πανέξυπνες που ουδέποτε σήκωσαν τη σημαία. Όλο κάποια αλόγα τύγχανε «αρίστη»!

      Με τις παρελάσεις «δεν το είχα» ούτε εγώ, αλλά ήταν υποχρεωτικές! Πάντως, το πενηνταράκι έπεφτε σύννεφο (κι έτσουζε η γάμπα). Ακόμη και τότε, τόσο σοβαρά αντιμετωπίζονταν οι (μαθητικές, τουλάχιστον) παρελάσεις!

      Τα του διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας, καθόλου άσχετα δεν τα βρίσκω, αλλά μια που το κείμενο είχε υπερβεί τις 2000 λέξεις, είπα να μην το φορτώσω κι άλλο. (Φόρτωσα τα σχόλια, λίγο πιο πάνω!)
      Μ’ ετούτα και μ’ εκείνα… απηλλάγη από τον ΕΝΦΙΑ το Άγιον Όρος (κι ύστερα σου λένε… μην πιστεύεις στα θαύματα!) [Γελάσαμε, πάλι, σήμερα!]

      Να γράφεις συχνότερα από το τάμπλετ, μου άρεσαν πολύ τα emoji!

      Σε καλημερίζω και σε ασπάζομαι! ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Εμείς να τα βλέπουμε αυτά με τα ΕΝΦΙΑ και τα Άγια Όρη.
        Εμείς που κοροιδεύουμε τα βρασμένα κάστανα και τις ζακέτες!
        Που φωτιά θα πέσει και θα μας κάψει τις άπιστες, που λέει και μια φίλη μου, η Μαρίνα Ζέας, μπορεί και να την ξέρεις.
        Καλημέρα Αναστασία!

        ΥΓ. Το τάμπλετ δεν είναι δικό μου. Μου το δανείζει καμιά φορά ο γιος μου, γιατί παίζω ένα παιχνιδάκι.
        ΥΓ. 2 Αυτό το μνμ είναι από το πανέξυπνο κινητό μου, οπότε θα ξαναβάλω διάφορα, για να δω αν βγαίνουν ίδια με του τάμπλετ!
        ❤💜🍰🍨😚🎼💋🌼🎄⛄❄🌻🐳🐋🐟🐠🐡🐙🐚🐬🍨🍧🍦🍩🍫🍬🍭🍮🍇🌴🌵
        ΥΓ.3 Και πάλι καλημέρα σας!

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Την «ξέρω» την Μαρίνα Ζέας από τους σχολιασμούς στο μπλογκ σου!

          Δεν φτάνει που μού γκρέμισαν ό,τι εικόνα και ανάμνηση είχα με τη φουφού του καστανά («στάχτη να γίνεις, σατανά» μόνο μη μας ακούσει η Κανά!), το χειρότερό μου είναι που συνέρρευσαν και –πολύ– νέοι άνθρωποι! (Πώς το ‘λεγε ο Ρώμας σ’ ένα σήριαλ; «Εμπρός… πίσω!»)

          Και ναι, βγαίνουν ίδια τα emoji και you made my day, ας πούμε! ❤💛💙💚💜

          Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Αναστασία μου μέσα σε όλο τον παραλογισμό επιτέλους διάβασα και μια ψύχραιμη οπτική που έχει ορθές βάσεις και είναι εμπεριστατωμένη. Συμφωνώ απόλυτα, δεν θέλω να σχολιάσω κάτι παραπάνω γιατί με κάλυψες υπέρ του δέοντος! Φεύγω ανακουφισμένη από εδώ γιατί αναρωτιόμουν μα τι έπαθαν όλοι;; (μεγάλη συζήτηση και αυτό) Σε φιλώ!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Η αλήθεια είναι ότι αυτές τις μέρες δεχτήμαμε (κι ακόμη δεχόμαστε) «βομβαρδισμό» από τους Αρίστους!
      Έφτασαν σε σημείο να συγκρίνουν τις επιδόσεις στο δημοτικό σχολείο μ’ εκείνες των πρωταθλητών!

      Εχθές, βρήκα στο twitter αυτό που έγραψε στη σελίδα της στο fb, η μητέρα της Κατερίνας Στεφανίδη:

      Τα είπε όλα, η γυναίκα!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Κατερίνα μου!
      Καλό βράδυ. Τα φιλιά μου!

      Μου αρέσει!

  6. Kρίμα που δεν υπάρχει σαν άρθρο αυτό που έγραψες σ’ ένα «έγκυρο» δημοσιογραφικό σάϊτ. Συνυπογράφω και σε συγχαίρω για τη δουλειά και την έρευνα που έκανες. Ας σταματήσουμε επιτέλους τις κορώνες κι ας επικεντρωθούμε σ’ αυτά που είπε ο αείμνηστος Διαμαντόπουλος.
    Την καλησπέρα μου και τα συγχαρητήριά μου!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Δεν προκάνουν, Μαρία μου! Επιδίδονται σε copy−paste, διαγωνισμό «ξεκατινιάσματος» και διασπορά fak(e) news!…

      Μεγάλη μορφή, ο Διαμαντόπουλος. Και αγωνιστής.

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Όμορφο βράδυ να έχεις!
      Σε φιλώ!

      Μου αρέσει!

  7. Σε διάβαζα με ένα χαμόγελο που όλο και απλώνονταν, αν και δε θα έπρεπε γιατί το θέμα δεν είναι καθόλου ανάλαφρο και υπάρχουν πάντα οι άριστοι τύπου Σοφοκλή που αν ήταν δάσκαλος, ή καθηγητής θα εκπροσωπούσε επάξια, μη σου πω θα ήταν «σημαιοφόρος» τους, τη μερίδα εκείνων των «εκπαιδευτικών» που πίσω από βαρεμάρα, εκδουλεύσεις και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, επικροτούν όχι την ουσία της αριστείας φυσικά, αλλά το «φαίνεσθαι» και ανταλλάσσουν κατά πως τους βολεύει την εύνοιά τους!
    Συμφωνώ μέχρι την τελευταία σου λέξη και ανταπέδωσα το χαμόγελο, εδώ χωρίς ενοχές, στο χαμογελαστό μουτράκι της φωτογραφίας!
    Α…αυτό που κόλλησε η βελόνα σε μερικούς και αναμασάνε κάτι για Ολυμπιονίκες διαρκώς, γιατί έγινε;
    Από πότε ο πρωταθλητής, ο Ολυμπιονίκης, έπαιρνε σαν έπαθλο τη σημαία και μένα δεν μου το είπαμ;
    Όχι ρωτάω γιατί είχαμε στην οικογένεια πρωταθλητή και μαραθωνοδρόμο και κάτι μετάλλια και κύπελλα μας έφερνε μετά από νίκες!
    Την τίμησε τη σημαία όμως και με το παραπάνω…και την έκανε να υψωθεί πολλές φορές, αλλά έπαθλο δεν την πήρε!

    Μπορείς να μου λύσεις την απορία σε αυτόν τον άσχετο κατ’ εμέ συσχετισμό που επιχειρούν;
    Να μη σου βάλω και σήμερα μια εργασία; Δεν μπορείς να πεις όμως, δεν έρχομαι ποτέ με…άδεια χέρια!

    Φιλιά πολλά!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Το… «Δελτίον Θυέλλης #5» έχει ήδη ξεκινήσει να γράφεται, αλλά όλο και κάτι μού βγάζουν τα αντιπολιτευόμενα στην πορεία και με ξετινάζουν! 😵 (Καλά, και τα κυβερνητικά!) Περ’βόλι μας το κάνανε το καλοκαίρι μας!
      Επομένως, καλώς έκανες και μου έβαλες την… εργασία!

      Μπορώ να το φανταστώ αυτό το χαμόγελο, αν και το χαμογελαστό μουτράκι της φωτογραφίας, όπως βλέπεις, είχε το νου του στο πώς θα ποζάρει!

      Α! Ο Σοφοκλής! Μια χαρά τον έχεις ψυχολογήσει! Παρόλο που, όπως γνωρίζουμε, δεν ανήκει στον εκπαιδευτικό κλάδο, όσο ήταν εν ενεργεία «προωθούσε» τους «γλείφτες» του κι αντίστοιχα, προωθείτο από τους ανώτερούς του, γλείφτης των οποίων ήταν ο ίδιος! «Φυσιογνωμία», όχι αστεία!…

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Φιλιά πολλά πολλά! ❤

      Μου αρέσει!

      1. Έχω την εντύπωση ότι η αριστεία για την οποία κόπτονται μερικοί είναι στο γλείψιμο και στο άρπαγμα…στο στόμα τους η λέξη χάνει κάθε νόημα!
        Όσο για το χαμογελαστό μουτράκι της φωτογραφίας ήξερε λέω εγώ πως κάποια χρόνια αργότερα θα κοιταζόμαστε και θα χαμογελάμε συνωμοτικά η μια στην άλλη! 🙂 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Γιαλαντζί άριστοι, Μαρία μου…
          Υπάρχουν κι εκείνοι, βεβαίως, που δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά (κι είναι και πολλοί!)

          Το… μουτράκι σου στέλνει την καλημέρα, τα φιλιά κι ένα χαμόγελό του σαν κι «εκείνο»❣☀😉

          Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s