Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’

astro_lambro_den_me_odigei

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην Αρτίστα του Βωβού που δεν πρόλαβε να διαβάσει τ’ άστρα!

«Μα καλά, είσαι σοβαρή, αγάπη μου; Πήγες να κάνεις νέα σύνδεση με Ερμή ανάδρομο;!»

— «Δεν έπρεπε, ε;» ρώτησα χαζά, καθώς άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής τη Λουκία να πληκτρολογεί (στο γραφείο ήταν…) και να φυσάει−ξεφυσάει (για ‘μένα αυτό).

— «Εμ, δεν έπρεπε, αγάπη μου, δεν έπρεπε! Ορίστε τώρα, είδες τι τραβάς, τόσους μήνες μετά;»

— «Επειδή ήταν ο Ερμής ανάδρομος πέρσι το Δεκέμβρη που έκανα τη νέα σύνδεση, γι’ αυτό δεν ξεκουνάω τον κώλο μου να πάω να διακόψω την παλιά; Φταίει, δηλαδή, ο πλανήτης… κι όχι που, παιδιόθεν, είμαι αμελής τύπος;», ξαναρώτησα ακόμη πιο ηλίθια αφού, το… περιορισμένο –κατά τη Λουκία– μυαλό μου, αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές, πλανητικές ισορροπίες που, με ενέργειες σαν τη συγκεκριμένη δική μου, διαταράσσονται –με ασύλληπτες συνέπειες για τη συμπαντική νομοτέλεια!

— «Ε, χέσε μας ρε Λουκία!», πέρασα στην αντεπίθεση, «τη δικιά μου σκασίλα είχε ο Ερμής και το Σύμπαν! Έτσι που το πας, θα μου πεις ότι η δική μου σύνδεση, φταίει για το σεισμό στην…»
— «Και άσχετη και βέβηλη!», έσκουξε, σε μιαν απρόσμενη έκρηξη κοινωνικής ευαισθησίας, η Λουκία. «Τίποτα, εσένα, πρέπει να σε δει αστρολόγος!», απεφάνθη μετά από μεγάλη –έως ανησυχητική– παύση, είτε για λόγους εντυπωσιασμού είτε γιατί εκείνη την ώρα περνούσε ο Γενικός και, προκειμένου η φιλενάδα μου να δείξει μούρη, πέταξε το ακουστικό στο φίκο.

— «Αυτό το “πρέπει να σε δει αστρολόγος”… είναι όπως λέμε “πρέπει να σε δει ΩΡΛ”;» εκεί εγώ, το βιολί μου! Αντί να πω ένα «γλυκιά μου, σε κλείνω, θα μου κάτσει το σουφλέ» (που δεν θα το πίστευε γιατί έχω να φτιάξω σουφλέ πάνω από μια δεκαετία!), τραβούσα το σκοινί!
— «Καλά, πού ζεις;! Υπάρχει άνθρωπος σήμερα που δεν συμβουλεύεται αστρολόγο ή που, αν έχει και τον άπλετο χρόνο –σαν εσένα– δε στρώνεται να μελετήσει αστρολογία;!»

[Εδώ, να κάνω μια σημαντική σημείωση − διευκρίνιση, διότι αν πιστέψει κανείς τη Λουκία ή πάρει συστάσεις από εκείνη για ‘μένα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαι μια αργόσχολη και μισή (= μιάμιση αργόσχολη), πράγμα εντελώς λάθος αφού είναι γνωστό (ή έστω εύκολα κατανοητό) ότι οι αυτοαπασχολούμενοι ναι μεν εργάζονται στην άνεση του δικού τους χώρου (έεετσι, ακριβώς! Εμείς κι οι ‘κοπέλες’ της μαντάμ Σούλας!), ναι μεν δεν είναι υποχρεωμένοι να πρέπει να διασχίσουν επί καθημερινής βάσεως την Αττική από τη μια άκρη στην άλλη με ό,τι μέσο διαθέτουν ή κυκλοφορεί, ναι μεν δε χτυπάνε κάρτα, ναι μεν δεν τους κόψανε το 13º και 14º μισθό… αλλά… δεν έχουν ωράρια, δεν έχουν αργίες κι επίσης… ουδέποτε έπαιρναν 13º και 14º μισθό γιατί, πολύ απλά, δεν παίρνεις καν μισθόॱ πληρώνεσαι όταν και εάν έχεις δουλειά· το υπόλοιπο διάστημα, μπορείς να περνάς χάντρες ή να συλλέγεις γραμματόσημα, μόνο που μ’ αυτά, δε γεμίζει η κατσαρόλα…]
[Περισσότερες πληροφορίες περί αυτοαπασχολούμενων εδώ].

— «Ουου, ξέρω πολλούς ανθρώπους που δε συμβουλεύονται αστρολόγο, ακόμη περισσότερους που δεν πιστεύουν καν στην αστρολογία κι όσον αφορά την αφεντιά μου, υπάρχουν πολλά πράγματα που αν είχα το χρόνο θα μελετούσα –π.χ. θα μάθαινα Κινέζικα που έχουν και μια χρησιμότητα!», την αποστόμωσα –νόμιζα!…
— «Γι’ αυτό πάμε κατά διαόλου ως κοινωνία!» κατέληξε θριαμβευτικά η Λουκία –πάντα στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, από το γραφείο της!
— «Επειδή δεν προλαβαίνω να μάθω εγώ Κινέζικα, πάμε κατά διαόλου ως κοινωνία;!»
— «Όχι βέβαια, ανόητη! Συν τοις άλλοις, τα Κινέζικα σε τι θα σου χρησιμεύσουν; Αφού στο κινέζικο παραγγέλνουμε με νούμερα!»
— «Με νούμερα παραγγέλνεις εσύ, που κάνεις σαρδάμ και τ’ όνομά σου», κατίνιασα φρικτά, «και δεν θυμάσαι πώς λέγεται το πιάτο που σου γυάλισε!»
— «Νατάσσα, αλλάζεις θέμα!»
— «Α, ναι, ε;! Επειδή έχω δίκιο! Όχι, παραδέξου το, έχω δίκιο!» (Όχι, που θα μου αλλάξει αυτή το θέμα, επειδή τα κάνει μαντάρα στο κινέζικο! Χα!)
— «Νατάσσα, εάν ο κόσμος συμβουλευόταν τακτικά έναν έγκριτο αστρολόγο, η κοινωνία μας δεν θα είχε τα χάλια που έχει τώρα!»
— «Τι μου λες!…» έκανα βαθυστόχαστα.
— «Αναστασία, με ειρωνεύεσαι;!» Όταν η Λουκία αγριεύει, με προσφωνεί με το… βαφτιστικό μου!
— «Ποσώς! Για πες, για πες… Δηλαδή, αν ο Παπανδρέου συμβουλευόταν την Άση Μπήλιου, δε θα ‘χαμε την τρόικα νταβατζή πάνω από το κεφάλι μας τώρα; Αν αντί του Λοβέρδου είχαμε τη Λίτσα Πατέρα, ο πατέρας μου, που συνταξιοδοτήθηκε το ’83, δε θα χαρατσωνόταν για τα κλεμμένα του ’90 ή του 2000;!»
— «Νατάσσα» –επανήλθε–, παίρνεις το θέμα προσωπικά, παιδί μου! Γι’ αυτό δεν πάμε μπροστά ως τόπος! Εκτός αυτού, ο Παπανδρέου είναι Δίδυμος και δεν έχετε καλή συναστρία!»
— «Με τον πατέρα μου, που είναι Αιγόκερως, έχει;! ΛΟΥΚΙΑ, ΣΥΝΕΛΘΕ! Δεν πάμε να βγάλουμε γκόμενο, για τα χάλια του τόπου μιλάμε!»
— «…Επίσης, ο Παπανδρέου δεν έχει καλή συναστρία με την Ελλάδα –που είναι Παρθένος!»
— «Έχουν και οι χώρες, ζώδιο;!»
— «Ασφαλώς! Κοίτα, επειδή έχω μίτινγκ σε 5′, θα περάσω τ’ απόγευμα… ή το βραδάκι, όποτε σχολάσω τέλος πάντων, να συζητήσουμε εκτενέστερα. Ήξερα πως έχεις μαύρα μεσάνυχτα από αστρολογία, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ το βαθμό της άγνοιάς σου! Κρίμα…» και μου το ‘κλεισε στα μούτρα.

• • •

Αντί να μπει στο σπίτι σα σίφουνας, όπως συνήθιζε παλιότερα, περπατούσε με μικρά, προσεχτικά βήματα, ενώ κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, κάνοντας κάθε τόσο «τσ, τσ, τσ…»

— «Απαράδεκτο φενγκ−σούι, καλή μου. Κρίμα… Τέλος πάντων, καλά που ‘χεις κι εμένα! Έχω δικό μου άνθρωπο, που θα μεριμνήσει για όλα!»
— «Θα μου κάνει το σπίτι οικόπεδο και θα μου το ξαναχτίσει;» ρώτησα με απορία νηπίου, ενώ το μυαλό μου ήταν σε κάτι μερεμετάκια που έχουμε αμελήσει, και σε λίγο τον βλέπω το σοβά… πιάτο ημέρας!
— «Είσαι πεζή και υλίστρια! Έχεις δώσει στο πνεύμα σου άδεια άνευ αποδοχών! Δικό μου άνθρωπο, αστρολόγο − σύμβουλο φενγκ−σούι, Αναστασία!»
— «Κάνει και βελονισμό;»

Έκανε ότι δε με άκουσε. Βέβαια! Σε ό,τι δεν τη συμφέρει, έτσι κάνει πάντα, σα να μη μ’ άκουσε!
Κι εγώ δεν την άκουγα ή, μάλλον, δεν καταλάβαινα τι έλεγε –λογικόॱ μιλούσε στο… bluetooth!
(Τώρα αυτό, που περιφέρονται όλοι σα βλαμμένοι με το καβλιτζέκι στ’ αυτί και σα να μιλάνε μόνοι τους, είναι ωραίο πράγμα; Είναι καλό πράγμα; Είναι εξέλιξη να λες πόσο έχουν τα μαυρομάτικα φασόλια, στο bluetooth; Όσοι έχουν bluetooth, συμβουλεύονται αστρολόγο; Όσοι συμβουλεύονται αστρολόγο, έχουν και bluetooth ή αυτά τα δύο δεν συνδυάζονται απαραίτητα;…)

«Λοιπόν, ο Ντιν θα μας δεχτεί την επόμενη Πέμπτη! Και να λες και πάλι καλά, δηλαδή, γιατί όλα του τα ραντεβού είναι κλεισμένα μέχρι τέλος Σεπτέμβρη.»
— «Ποιος είναι ο Ντιν;»
— «Νατάσσα, συγκεντρώσου! Ο αστρολόγος − σύμβουλος φενγκ-σούι που σου έλεγα, παιδί μου! Έκανε άνω κάτω το πρόγραμμά του, ο άνθρωπος… τελικά, μας έχωσε λίγο αργούτσικα, ευτυχώς που έπεισε τον personal trainer του ότι πρόκειται για επείγουσα περίπτωση –όχι, στο λέω, για να δεις ότι ο άνθρωπος, είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος κι ο άνθρωπος, στην ανάγκη του άλλου φαίνεται!»
— «Δεν έρχομαι!»
— «Τι λες, παιδί μου; Είσαι σοβαρή; Αμάν βρε Νατάσσα, συμπεριφέρσου σαν ενήλικη κι όχι σαν 5χρονο που το τραβάνε απ’ το χέρι να το πάνε στον οδοντίατρο!»
— «Εάν ήταν οδοντίατρος, πολύ ευχαρίστως θα πήγαινα! Έχω κι ένα δόντι που με πονούσε πέρσι τέτοια εποχή που φύγαμε για Σέριφο… Μήτσος, μαγιό, αντηλιακό, Amoxil!»
— «Θα πάτε και φέτος;»
— «Όχι. Φέτος λέμε να το ρίξουμε έξω και να μείνουμε εντός!»
— «Α−πο−κλεί−ε−ται! Κατ’ αρχάς… έχεις δει το χρώμα σου;»
— «Τι έχει το χρώμα μου;»
— «Είσαι άσπρη! Και χλωμή!»
— «Παιδιόθεν! Τώρα… και άσπρη ακριβώς δε με λέει κανείς εύκολα…»
— «Παιδί μου! Είσαι πρασινοκίτρινη!»
— «Α! Πες το βρε, να ησυχάσω! Ο φωτισμός θα ‘ναι!»
— «Αηδίες! Αλλά έτσι είστε εσείς οι Κριοί! Και στα αστεία σας, ντουβάρια!»
— «Κριός είμαι εγώ;»
— «Είσαι, δυστυχώς! Λοιπόν, δεν ακούω τίποτα! Ακόμη κι αν δεν πάτε νησιά, ένα Lagonisi Grand Resort, έστω ένα Yabanaki… επιβάλλεται! Ακούς; Ε−πι−βάλ−λε−ται!»

Τώρα… σας φαίνεται εσάς η Λουκία για άνθρωπος που πλήττεται από την κρίση;! Σας φαίνεται η Λουκία για άνθρωπος που έχει –έστω– αντιληφθεί ότι ο κόσμος τριγύρω της καίγεται;!
Όχι –και ορθώς.
Καθόσον η Λουκία, 30plus − 40παρά κάτι (πολύ λίγα) ζεί ακόμη με τους γονείς της –oh, yes!– σε ιδιόκτητο σπίτι, φως−νερό−τηλέφωνο πληρωμένα, αυτοκινητάκι της εταιρείας και super μισθός —τουλάχιστον μέχρι πρότινος, αν και η Λουκία μάλλον δεν πρόκειται να πληγεί από τα νέα μέτρα.

Η Λουκία ακούει για τη γενιά των 700350 ευρώ και νομίζει ότι αναφερόμαστε στο Μπανγκλαντές!
— «Λουκία, στο Μπανγκλαντές έχουν τάκα, όχι ευρώ!»
— «Ε, βέβαια! Πώς να ενταχθούν στην Ευρωζώνη με τέτοιους μισθούς!»
— «Μα, το Μπανγκλαντές, είναι ασιατική χώρα, Λουκία! Συγκεντρώσου!»
— «Ναι, ε; Από πότε; Τέλος πάντων! Είναι κάπως σαν την Τουρκία;!»
— «Μην το συνεχίσουμε αυτό, άκρη δε θα βγάλουμε… και δε σε συμφέρει και να βγάλουμε, δηλαδή…»

Με παρόμοιους, σουρεάλ διαλόγους και με απέλπιδες προσπάθειες (μου!) να αποφευχθεί η συνάντηση με τον… σύμβουλο, κύλησε η εβδομάδα μέχρι την αποφράδα ημέρα Πέμπτη. Όταν πια η Λουκία προσπαθούσε –για να είμαι, λέει, comme il faut– να μου στουμπώσει και το δεύτερο πέδιλο−peep toe Louboutin («Δε φοράω πέδιλα, χριστιανή μου! Κι επιτέλους, αν πρέπει καλά και σώνει να σκαρφαλώσω σε πέδιλα, ας είναι τα σωστά, όχι δυο νούμερα μικρότερα!») ήταν σαφές ότι δεν υπήρχε επιστροφή.

• • •

Στη διαδρομή (οδηγούσα εγώ, διότι αν ήταν να μας πάει η Λουκία… το πιθανότερο ήταν να μας βρουν χαμογελαστές σε κανένα χαντάκι) η φιλενάδα μου είχε φρίξει: «Νατάσσα, μόλις φτάσουμε, ορκίσου μου ότι θα βγάλεις αυτά τα κλάτσαρα από τα πόδια σου!»
— «Δεν είναι κλάτσαρα, είναι ινδικά σανδάλια», έκανα θιγμένη.
— «Μμ… και μαζί με το πορτοκαλί καφτάνι που φοράς, είσαι σα θιβετιανός μοναχός!»
— «Δεν είναι καφτάνι! Είναι έθνικ!», ξαναείπα ακόμη πιο θιγμένη.
— «Ναι, ε; Σα να ‘βγαλα βόλτα την Amita, αισθάνομαι!» έκανε επιτιμητικά η Λουκία και γύρισε το καλοχτενισμένο της κεφάλι στο παράθυρο.

— «Λουκία… εκεί που πάμε… θα κρατάμε τίποτα;»
— «Σαν τι έχεις κατά νου, δηλαδή;» γύρισε και με κοίταξε λοξά.
— «Ε, να… δεν ξέρω τι συνηθίζεται… Κανένα φρουί γκλασέ, καμιά lemon pie…» συμπλήρωσα το συλλογισμό μου.
— «Αναστασία! Είσαι εκτός τόπου και χρόνου, παιδί μου! Τι lemon pie και αηδίες είναι αυτές; Πού νομίζεις ότι πηγαίνουμε;! Τι τον πέρασες τον Ντιν;»
— «Είναι Κινέζος, ο Ντιν;» εκεεί! Κόλλημα με τα κινέζικα και τους Κινέζους, εγώ!
— «Όχι βέβαια! Έλληνας είναι ο άνθρωπος!»
— «Και πότε γιορτάζει;»
— «Γιατί;»
— «Για να του στείλω μια lemon pie…»
— «Ντιν, βγαίνει από το Ντίνος… Κωνσταντίνος!»

Η υπόλοιπη διαδρομή κύλησε μέσα στην απόλυτη σιωπή –εντός. Γιατί εκτός, γινόταν πανηγύρι από μαρσαρίσματα, κορναρίσματα, σπινιαρίσματα, πράγματα που κόντευα να ξεχάσω, ζώντας στην απομόνωση και τη σιωπή των –γειτονικών– αμνών!


Τέλος Α’ Μέρους

Τα σχόλια είναι «ανοικτά» στο Β’ –τελευταίο– μέρος.

Αντί Υστερόγραφου
• Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στις 22/07/2010 (κοίτα σύμπτωση, τώρα!), στο παλιό μου ιστολόγιο «Μολύβι και Χαρτί».
• Αναδημοσιεύτηκε στις 21/11/2014 στο παλιό μου ιστολόγιο «Roula the Cat • C’est la Vie!»

Έγιναν μικρές τροποποιήσεις / αλλαγές, αλλά λόγω της ασχετοσύνης μου στο… άθλημα, δεν τόλμησα να «πειράξω» πλανητικές θέσεις ή ό,τι τέλος πάντων είναι αυτός ο περίδρομος Ερμής! (Εξ ου και οι ετεροχρονισμοί, τους οποίους, ελπίζω να μου συγχωρήσεις, αγαπητή αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη).

• Ο «Ντιν» δεν είναι ακριβώς υπαρκτό πρόσωπο (ή, κι αν είναι, δε λέγεται έτσι –απ’ όσο ξέρω), όπως και η Λουκία –στο βαθμό και το μέτρο που την παρουσιάζω στο κείμενό μου.
• Το ιερατείο, είναι επίσης φανταστικό –ή, κατ’ ακρίβειαν, υπάρχουν αρκετά τέτοια και βρίσκονται ανάμεσά μας!
• Οι τιμές είναι πραγματικές –και λίγα σας γράφω!
• Τις πληροφορίες τις έχω από πρώτο και δεύτερο χέρι!

Και τέλος,
Η σχέση με τον Μήτσο τελείωσε (όλως παραδόξως, ειρηνικά!) το 2012.
Ο πατέρας μου, πέθανε το 2016.

Image found at Pinterest | Artwork by Alphonse Mucha (1860-1939)

Advertisements

2 thoughts on “Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί! − Μέρος Α’

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.