«Πολιτικά, αδιάφορος»

ygaitis

Μικρή Ιστορία

Ο Κωστάκης ήταν, από την ώρα της σύλληψής του, φτυσμένος από θεούς κι ανθρώπους.
Δεν πήραν χαμπάρι πώς πιάστηκε, ούτε ότι πιάστηκε. «Συγχαρητήρια μαντάμ, είστε έγκυος!», είπαν της μάνας του όταν πήγε να πάρει τις εξετάσεις αίματος –είχαν θορυβηθεί, ζεύγος και πεθερικά, που είχε ζαλάδες, ναυτία, ατονία… πήγε στο κακό ο νους τους.

Και επιβεβαιώθηκαν! Όχι ότι είχαν αυτό το «κακό» στο μυαλό τους, αλλά ως τέτοιο το αντιμετώπισαν.

Ένα παιδί το οποίο κανείς δε θέλει κατά βάθος να έρθει στον κόσμο –γιατί θα επιβαρύνει ακόμη πιο πολύ την ήδη στριμωγμένη οικογένεια– συνήθως βιώνει αυτή την απόρριψη σ’ όλη τη μετέπειτα ζωή του.
Κάπως έτσι συνέβη και με τον Κωστάκη, που είχε φορέσει ρούχο του ετούτη τη γονική δυσφορία.

Πέρασαν τα χρόνια, έβγαλε κουτσά στραβά και με το ζόρι ένα τεχνικό λύκειο και στη συνέχεια πήρε σβάρνα τα φαστφουντάδικα και τα ντελιβεράδικα –δεν ήθελε με τίποτα να ζοριστεί παραπάνω, έλα μωρέ, και τι έγινε, δεν είναι όλοι πλούσιοι σ’ ετούτη τη ζωή… Καλά να ‘μαστε, την υγειά μας να ‘χουμε…

Τι πέσανε πάνω του γείτονες, έχω δικό μου άνθρωπο, ηλεκτρολόγο, πάνε σε μια σχολή να πάρεις ένα χαρτί και θα σε πάρει κοντά του…, τι πρώην συμμαθητές, ακόμα κι οι γονείς του (ξυπνήσανε!), να τον παρακινήσουν να κάνει «κάτι», έστω μικρό, έστω λίγο… αλλά κάτι!
Με τα πες − πες, όχι μόνο δεν κατάφεραν τίποτα αλλά, μια ωραία πρωία, τα μάζεψε κι έφυγε ο Κωστάκης, «τσουρέκια μου τα κάνατε», και βρόντηξε την πόρτα.

Είχε γνωρίσει τη Φωτεινή, που ‘χε ψιλικατζίδικο−μίνι μάρκετ λίγα τετράγωνα πιο μακριά απ’ το πατρικό του.
Ορφανή η Φωτεινή –η αδερφή της είχε παντρευτεί κι έμεναν κοντά στα πεθερικά της– ένα κορμί ξερό, της έφτανε και της περίσσευε το δυομισαράκι που της είχαν γράψει.

Έμειναν μαζί, λοιπόν, ο Κωστάκης με τη Φωτεινή· εκείνος, τώρα, δούλευε κούριερ κι εκείνη κρατούσε το μαγαζί. Όταν σχόλαγε ο δικός της, πήγαινε και καθόταν μαζί της, μέχρι να κλείσει.
Εκείνος έπιανε τις αθλητικές –α, όλα κι όλα! Ανέκαθεν τον ενδιέφερε το ποδόσφαιρο– κι εκείνη, τα κουτσομπολίστικα. Σε μια γωνίτσα, ψηλά, χαζόπαιζε όλη μέρα μια ξεκούρδιστη τηλεόραση –πότε έπιανε πότε δεν έπιανε, πότε έκανε χιόνια και πότε είδωλο· πάντως, απ’ το ολότελα, καλή ήταν κι αυτή.
Η χειρότερή τους ήταν όταν είχε ειδήσεις. Αμάν, αδερφάκι μου! Τι μανία κι αυτή να ‘χουν όλα τα κανάλια ειδήσεις την ίδια ώρα; Κι εκείνοι, τι θα ‘βλεπαν; Ευτυχώς, υπήρχε κι ένα κανάλι της προκοπής! Αυτό, μάλιστα! Αυτές οι ειδήσεις είχαν θέματα που τους ενδιέφεραν –κι αυτές πια, έβλεπαν πάντα.

Τους τελευαίους μήνες, η δουλειά στο μαγαζί έκοψε αισθητά. Ξέμεναν οι νεσκαφέδες, οι φρυγανιές, η ζάχαρη στα ράφια. Ξέμεναν οι μους και οι κρεμ καραμελέ στο ψυγείο.
Οι πελάτες μπαινόβγαιναν κατηφείς…

Στου Κωστάκη την εταιρεία, κάνανε περικοπές, έδιωξαν κόσμο, κράτησαν τους παλιούς μόνο. «Αρχίδια, σιγά μη βγει η δουλειά με τόσο λίγα άτομα!», έλεγε εκείνος καθώς περίμενε να του τηλεφωνήσουν και να ξαναπιάσει δουλειά, «αλλά τώωωρα… Τώρα, θα ζητήσω και παραπάνω λεφτά, δε μπορεί να τρώω το καυσαέριο στα μούτρα όλη μέρα και να κινδυνεύω απ’ τον κάθε ψυχάκια που κρατάει τιμόνι, για τρεις κι εξήντα!»

Αλλά, ούτε κι η δουλειά ήταν πια τόση, ώστε να χρειαστεί να πάρουν ξανά, έστω και μερικούς. Αρκετές εταιρείες είχαν κόψει τη σύμβαση, χρησιμοποιούσαν τους δικούς τους κλητήρες για τις εντός πόλης μεταφορές ή, το ταχυδρομείο για τις μακρινές.

Ο Κωστάκης περίμενε άδικα, αλλά δεν το ‘ξερε.

— «Τι ‘ναι κυρα-Μάρω, πέσανε τα καράβια σου έξω;» ρώτησε χαζογελώντας μια μέρα η Φωτεινή, μια απ’ τις πελάτισσές της εκείνες που ‘χανε μεταξύ τους θάρρος.
— «Ποια καράβια, Φωτεινούλα μου; Διώξανε το παιδί μου από τη δουλειά. Ποιον; Τον Αντρίκο μου, με τόση μόρφωση, τόσα πτυχία…»
— «Έχει πολλά;»
— «Πολιτικός μηχανικός, Φωτεινή μου… με μεταπτυχιακό στο δομοστατικό σχεδιασμό… και τρεις γλώσσες με χαρτί, όχι έτσι, αέρα…»

Εκείνη την ώρα μπήκε κι ο Κωστάκης στο μαγαζί. Τώρα, που δεν είχε δουλειά, πήγαινε απ’ το πρωί.

— «Τι κάνουνε οι κοπέλες; Κατινιάζουνε, κατινιάζουνε;»
— «Να, ρε μωρό… Μου λέει εδώ η κυρα-Μάρω, που διώξανε το γιο της απ’ τη δουλειά… στο Δομοκό!»
— «Καλά, τι τους έχει πιάσει όλους;» γούρλωσε ο Κωστάκης τα μάτια. «Κι εμένα, κυρα−Μάρω! Το ‘ξερες; Αλλά δε βαριέσαι! Θα βρεθεί και για το γιόκα σου και για ‘μένα κάτι άλλο, καλύτερο! Θα δεις!»

Εκείνη, τους κοίταξε θλιμμένη κι απορημένη συνάμα.

— «Αχ, και να ‘χα την αισιοδοξία σου, παιδί μου… Αλλά από ‘δω κι εμπρός, χειρότερα θα πηγαίνουνε τα πράγματα…»
— «Γιατί;!»

Εκείνη, συνέχισε σα να μην τον άκουσε… σα να μονολογούσε…

— «Και να σκεφτείς, τα ψηφίσαμε τα τέρατα… Τα πιστέψαμε και τα ψηφίσαμε…»
— «Α, καλά!» Ο Κωστάκης, πήρε αγκαλιά τη Φωτεινή και συνέχισε… σχεδόν περήφανος, «γι’ αυτό κι εμείς κλείνουμε τα μάτια, τραβάμε ένα ψηφοδέλτιο στην τύχη κι είμαστε μια χαρά! Χα, χα! Ντάξει, μωρέ! Και τι έγινε; Θα φύγουν αυτοί, θα ξανάρθουν οι άλλοι, θα ξαναφύγουν οι άλλοι και θα ‘ρθουν αυτοί…»
— «Μα, το μνημόνιο… ταφόπετρα πάνω μας, όποιοι και να βγούνε, Κωστάκη… Κι ακόμα είμαστε στην αρχή της κρίσης.»
— «Σιγά, μωρέ! Κάθε χρόνο κρίση λένε ότι έχουμε, κι όλα πάνε καλά στο τέλος! Είμαστε κωλόφαρδοι, κυρα−Μάρω, εμείς οι Έλληνες!»

Εκείνη, δε συνέχισε. Πήρε την εφημερίδα, τα τσιγάρα για τον Περικλή της, «κυρα-Μάρω, γάλα; Γιαούρτι;», ετοιμάστηκε να πάει στο ψυγείο η Φωτεινή.

Δαγκώθηκε η γυναίκα. «Ξέρεις, Φωτεινή μου… Τώρα τα φέρνουμε δύσκολα –βοηθάμε και τον Αντρίκο μας, μωρό παιδί έχουνε, τι να κάνουνε μ’ αυτό που τους βρήκε; Μη με παρεξηγήσεις, παιδί μου, αλλά κοιτάμε να κόψουμε απ’ όπου μπορούμε… και στο σούπερ μάρκετ, κάποια πράγματα τα βρίσκουμε πιο φτηνά…»
Μέτρησε τα ψιλά της, καλημέρισε μ’ ένα νεύμα του κεφαλιού κι έφυγε.

Ο Κωστάκης πήρε μια αγκαλιά αθλητικές (του τις ετοίμαζε το Φωτεινάκι του, με το που άνοιγε το πακέτο με τις πρωινές) και στρώθηκε στη μελέτη!
Η τηλεόραση, εκείνη την ώρα, είχε τα ζώδια –κι η Φωτεινή είχε προσηλωθεί στην παραμορφωμένη εικόνα.
Ένας περαστικός, μιλούσε στο κινητό του: «…και θα ‘ναι απαιτητό όλο το ποσό, ρε Μπάμπη! Γι’ αυτό σου λέω, αν μπορείς να με διευκολύνεις, ίσα να δώσω ένα μέρος απ’ τα ληξιπρόθεσμα…»

Τέλειωσαν τα ζώδια, η Φωτεινή έκανε αέρα με το χέρι της –Αμάν! Όλη αυτή τη βδομάδα είχε άπνοια…
— «Ρε μωρό; Δεν το κλείνουμε να πάμε για κάνα μπάνιο; Έσκασα!»

• • •

Υστερόγραφο

Ο Αντρίκος, είναι παλιός φίλος. Έχει ένα λογαριασμό στο Facebook, με λίγο κόσμο, φίλους και γνωστούς.
— «Ρε συ, Αντρίκο, θα με βάλεις κι εμένα, να συμπληρώσω άτομα που θέλω για τη φάρμα;» του ‘πε μια μέρα ο Κωστάκης. Ο Αντρίκος δεν παίζει φάρμα. Ούτε και πολυμπαίνει στο Facebook.
— «Έλα, ρε συ! Μπες και μην παίξεις, ίσα−ίσα να σε βάλω γείτονα», τον παρακάλεσε ο Κωστάκης.

— «Να σκεφτείς, Νατάσσα… Αυτός ο άνθρωπος… είκοσι οχτώ χρονών παλληκάρι, χωρίς δουλειά, χωρίς τέχνη –θέλουν κιόλας να παντρευτούν με τη Φωτεινή– στις πολιτικές απόψεις, στο Facebook, έχει γράψει: Αδιάφορος!…»


ΤΑ πρόσωπα της ιστορίας είναι υπαρκτά κι η ιστορία, πέρα για πέρα αληθινή.
Τα ονόματα έχουν αλλαχτεί για ευνόητους λόγους.

Πρώτη δημοσίευση: 24 Αυγούστου 2010 στο (τότε) ιστολόγιό μου: «Μολύβι και Χαρτί»
Εικόνα: Πίνακας του Γιάννη Γαΐτη (4 Μαρτίου 1923 – 22 Ιουλίου 1984)

64x64_fb_dgreyΤο Σάββατο 15.07.2017, «Το Γελοίον του Θέματος» έκλεισε ένα μήνα στη «γειτονιά» και έλαβε την απόφαση να… σοσιαλισθεί, αποκτώντας τη δική του σελίδα στο facebook. Όσοι πιστοί προσέλθετε!
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

19 thoughts on “«Πολιτικά, αδιάφορος»

  1. Μελαγχόλησα…Όταν προσπαθείς να αντιμετωπίσεις την αδιαφορία,την απάθεια,την άγνοια νέων ανθρώπων σαν τους ήρωες της μικρής ιστορίας σου,αισθάνεσαι σαν την»κυρά-Μάρω»!Απλά κουνάς το κεφάλι στο τέλος!Τους αφήνεις μακάριους στον μικρόκοσμό τους κι εσύ γίνεσαι πιο δυστυχής,γιατί επηρεάζουν τη ζωή σου,τη ζωή όλων μας!…
    (Γιούλη)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Συμπύκνωσες στο σχόλιό σου, όσα (περι)έγραψα στην ιστορία του Κωστάκη.
      Όπως έμαθα δε, ακόμη βολοδέρνουν, στην ίδια −και χειρότερη− κατάσταση βρίσκονται. Αλλά γι’ αυτούς… είναι Παρασκευή!
      Μας επηρεάζουν ποικιλοτρόπως, Γιούλη μου… Δυστυχώς.
      🌼

      Μου αρέσει!

  2. Και μετά σου «λέει», πως φταίει η πουτάνα η ζωή… 😛
    Έχει άραγε περάσει απ΄τον άδειο τους/μας εγκέφαλο, πόσες ευκαιρίες πάνε χαμένες στη ζωή μας, από τεμπελιά ή από βαρεμάρα ή απ΄τη λεγόμενη μάστιγα του αιώνα που είναι η άγνοια;
    Τι εύκολο που είναι να ρίχνουμε την ευθύνη στους γονείς ή στη πολιτεία ή στις εκάστοτε κυβερνήσεις! 😦
    Ο δικός «μου» ο ήρωας λέγεται Νίκος, τέλειωσε κακήν κακώς το σχολείο, αλλά στη συνέχεια του «έφεξε» και πήρε τη δουλειά του προπάππου- παππού- μπαμπά και έγινε υδραυλικός, αλλά καλός και σοβαρός υδραυλικός που δεν «γδέρνει», έτσι έγινε περιζήτητος, άνοιξε και μαγαζί με υδραυλικά έβαλε και την Μαρία να κρατά το μαγαζί και όλα καλά! 😉
    Ο άλλος «μου» απ’ το ψιλικατζίδικο που ήταν έτοιμο να κλείσει, έγραψε για πλάκα ένα σενάριο για σίριαλ στην TV και τώρα είναι στη τέταρτη επιτυχία! (πήρε και μεταχειρισμένο αυτοκίνητο προχθές!) 😀
    Θέλεις και άλλους; Αυτός που έγινε γιατρός, ο άλλος ιχθυολόγος, καλλιεργητής μανιταριών κλπ κλπ!
    Είμαστε ή δεν είμαστε άξιοι της τύχης μας, είναι ένα σοβαρότατο ερώτημα που θέτω πρώτα στον εαυτό μου! 😛

    ΑΦιλάκια μετ’ αιώνιων ερωτημάτων! 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Στεφανία μου,
      Είναι να «κόβει» και λίγο το μυαλό. Διότι, τα παραδείγματα που αναφέρεις δείχνουν ανθρώπους που έχουν θέληση και πείσμα και, προφανώς, κουμαντάρουν κάμποσα παραπανίσια δράμια από τον Κωστάκη και τη Φωτεινούλα!

      Σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει… Μόνη της η Αθηνά, δεν προκάμει!

      Φιλιά πολλά, Στεφανία μου!
      Καλό Σαββατοκύριακο να περάσεις❣

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Και να ήταν μόνο ο Κωστάκης και η Φωτεινή, καλά θα ήταν.
    Ή μάλλον, αλλιώς θα ήταν.
    Αλλά δεν παίρνω και όρκο.
    Είναι και που δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν φταίνε οι ίδιοι οι νεολαίοι για την αδιαφορία τους ή αν έχουν συμβάλλει σ’ αυτήν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και τα πεπραγμένα τους, που τους έχουν απογοητεύσει σε βαθμό που να αδιαφορούν πλέον.
    Τι να πω κι εγώ;
    Δεν ξέρω και πολλά…
    Πάντως φάρμα δεν έπαιξα ποτέ.
    Κάντυ κρας σάγκα παίζω και με μεγάλη επιτυχία. Είμαι στη 2.526 πίστα.

    Καλό Σαββατοκύριακο, ελπίζω να είναι αυτό που έρχεται! Δεν έχω συμβουλευτεί και τα άστρα βλέπεις και δεν ξέρω…

    ΥΓ. Όφου τι μου έκανες πάλι με αυτό το ποσθ! Και τελείωσαν και τα λουκούμια, να έτρωγα ένα, να γλυκαθώ λιγάκι…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ασφαλώς κι έχουν συμβάλει, Αρτίστα μου.
      Όμως, η αδιαφορία δεν λύνει το πρόβλημα, ούτε καν το αμβλύνει. Τα… «παιδιά» της ιστορίας μας, πάντως, μάλλον αποβλακωμένα είναι παρά απογοητευμένα.

      Έχω «κατεβάσει» το κάντυ κρας 🍬 στον υπολογιστή μου, αλλά έχω πολύ καιρό να παίξω!

      ΥΓ. Πάλι, βρε, σε στενοχώρησα;! Αχ, στο τέλος θα σε στείλω λουκούμια, να ‘χεις να πορεύεσαι κάτι τέτοιες ώρες!
      ΥΓ.2 Άστρα, είπες, ε;! ⭐ 🤔Λέω να… ξεθάψω άλλο ένα κείμενο «απ’ τα παλιά»! Έτσι κι αλλιώς, το καλοκαίρι είναι περίοδος… επαναλήψεων!

      Μου αρέσει!

      1. Όοοοοοοοχι αγάααααααπη μου!
        Να τα κρατήσεις τα λουκούμια σου!
        Πήγα στο «Ελλήνων έθιμα», που είναι ένα κατάστημα που η βασική του δουλειά είναι να αναλαμβάνει εργολαβίες μνημοσύνων, αλλά διαθέτει και ωραιότατα λουκούμια και πήρα 3/4, να έχω για τις στεναχωρημένες αναρτήσεις σου και γενικώς να τα έχω να βρίσκονται, λουκούμια είναι, δεν χαλάνε!

        Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Αλήθεια , υπάρχει ακόμα η φάρμα; [Πρόσφατα πήρα χαμπάρι πόσοι «φίλοι» παίζουν παιχνίδια στο φέις (που δεν τους κατακρίνω, το πώς χαλαρώνει ο κάθε ένας είναι δικαίωμά του) αλλά μου έκανε εντύπωση, γιατί νόμιζα ότι είχαν σταματήσει να υπάρχουν. Δεν μπαίνω που λες συχνά, οπότε οι ενημερώσεις μου είναι πάντα +99 και συνήθως δεν τις βλέπω καν, άνοιξα όμως από περιέργεια και τι να δω , ήταν γεμάτες αιτήματα από εφαρμογές. ]
    Αυτή τη φορά δεν θα συμφωνήσω με την αγαπημένη μου μαγισσούλα. Δεν υπάρχουν ευκαιρίες….ιδίως στην επαρχία. Τα πράγματα είναι πολύ άγρια, δυστυχώς! Το βιώνω. Το να μην βρίσκεις δουλειά μπορεί να μην είναι πραγματικά στο χέρι σου. Το να δηλώνεις όμως αδιάφορος για ό,τι συμβαίνει είναι το λιγότερο ανώριμο.
    Πολλά φιλιά Νατάσα μου!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αριστέα μου,
      Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη η φάρμα! Υπάρχουν, βεβαίως, άλλα παραπλήσια παιχνίδια.
      Μπορείς, πάντως, να απενεργοποιήσεις τις ειδοποιήσεις για εφαρμογές, ούτως ώστε να μην σου «φορτώνουν» τις ενημερώσεις.

      Δεν υπάρχουν ευκαιρίες, αλλά είναι τελείως διαφορετικό το να «το παλεύεις» με όποιον τρόπο μπορείς, παρά να είσαι εκτός τόπου και χρόνου (σαν τον Κωστάκη, ένα πράγμα, που νόμιζε ότι θα τον… παρακαλέσουν κιόλας!) Συν το γεγονός ότι τέτοια άτομα δηλώνουν «αδιάφορα»… ναι, είναι ανώριμο και ανόητο, συμφωνώ απολύτως!

      Φιλιά πολλά, Αριστέα μου❣
      (Τα περαστικά μου στη μανούλα σου).🌹

      Μου αρέσει!

  5. Τι είναι αυτά τα «παιχνίδια» στο fb (όχι που μ’ ενδιαφέρει!) αλλά τραγικό μου φαίνεται όλο αυτό, εδώ ο κόσμος χάνεται και λοιπά και λοιπά! 😦
    Αριστέα μου, σίγουρα τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, αλλά τα παραδείγματα που έδωσα είναι απ΄το χωριό όπου ζω και αφορούν το σήμερα… 😛

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Εφαρμογές για μοναχικούς (ή αργόσχολους) ανθρώπους! Πάντα υπάρχουν δύο όψεις, Στεφανία μου και δεν μπορώ να παραβλέψω ότι χάρη (και) στα παιχνίδια αυτά, πολλοί (εκατοντάδες χιλιάδες ηλικιωμένοι, μεταξύ αυτών) περνούν την ώρα τους ή, ακόμη, κάνουν φίλους. Είναι γεγονός ότι έχουν μεγάλη απήχηση και, τα δημοφιλέστερα εξ αυτών, εκατομμύρια παίκτες (π.χ. το Candy Crush Saga, έχει περισσότερους από 50εκ. παίκτες παγκοσμίως!)

      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, είναι και θέμα συγκυριών (π.χ. αυτός που έγραψε το σενάριο), είναι κι αυτό που λέει η παροιμία το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη (για τον υδραυλικό), ο δε γιατρός, δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Προφανώς, ο άνθρωπος, κοπίασε, προφανώς οι γονείς του (αν δεν ήταν ευκατάστατοι) στερήθηκαν πολλά για όλα αυτά τα χρόνια που απαιτεί η Ιατρική (συν αγροτικό, συν ειδικότητα… μια ζωή!)
      Όποιος ψάχνει κάτι βρίσκει στο τέλος, αλλά το θέμα είναι τι ανάγκες και τι υποχρεώσεις έχει, πόσο «γρήγορα» βρίσκει κάτι που να καλύπτει τουλάχιστον τα βασικά του έξοδα (και, πλέον, κάτω από τις παρούσες συνθήκες, δεν συζητώ καν για το αν η απασχόλησή του θα έχει σχέση με το αντικείμενο των σπουδών του ή με τις δεξιότητές του…

      Μου αρέσει!

  6. Τα πράγματα δεν είναι ποτέ απόλυτα αλλά και ο ωχαδερφισμος μου την δίνει στα νεύρα. Η φάση «περιμένω μήπως μου σκάσει τίποτα ως μάννα εξ ουρανού έχει περάσει». Πλέον πρέπει μονοι μας να ψαχνόμαστε και να ξεκινάμε από χαμηλά.
    Αριστέα μου το «η επαρχία δεν έχει ευκαιρίες» είναι πολύ αρνητικο και απόλυτο. Μπορεί στην δίκη σου περιοχή όντως να μην υπάρχουν ευκαιρίες η μπορεί απλά να μην υπάρχει κάτι που θα μπορούσες η Θα ενδιαφεροσουν να αρπάξεις . Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν νέοι που αδιαφορούν για ευκαιρίες επειδή είναι στην επαρχία η ντεμοντέ…. Δεν μπορούν ορισμένοι να καταλάβουν ότι για να κάνεις κάτι θα ξεκινήσεις από το μηδέν θα πέσεις και θύμα εκμετάλλευσης κλπ κλπ. Αλλά όλα είναι εμπειρίες και μαθήματα για το επόμενο βήμα.
    Όσο για τα παιχνίδια μαγισσουλα μου θα σου πω αυτό που λέω και στην μαμά μου πάντα.
    Για πολλούς είναι τρόπος διαφυγής. Απλά είναι περιπτώσεις που ναι ξεφεύγει το πράγμα αλλά πλέον έχει σταματήσει.
    Γιαυτους που τα κάνουν τρόπο ζωής…. Το πρόβλημα προφανώς είναι αλλού
    Καλημέρα μας με πολλά χαμόγελα

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαράκι μου,
      Συμφωνώ. σχεδόν από την αρχή ως το τέλος, με το σχόλιό σου!
      Βέβαια, σχετικά με το :
      […] «η επαρχία δεν έχει ευκαιρίες» είναι πολύ αρνητικο και απόλυτο […]
      θα έλεγα ότι «διαφωνώ» με την Αριστέα, όσον αφορά την επαρχία! Στον ευρύτερο χώρο δεν υπάρχουν ευκαιρίες!
      (Η Στεφανία, βέβαια, αναφέρεται σε −αρκετές− εξαιρέσεις που, μάλλον, επιβεβαιώνουν τον κανόνα!)

      Επιπλέον, είναι λίγο διαφορετικό να μιλάμε για «ευκαιρία» (σημαίνει ότι βρίσκουμε κάτι που ανταποκρίνεται, έστω και μερικώς, στο αντικείμενό μας) από το «οποιαδήποτε δουλειά, οτιδήποτε».
      Συν τοις άλλοις, επεισέρχεται και ο παράγοντας της ηλικίας. Όταν έχει κανείς κάποιες δεκαετίες εργασίας, προϋπηρεσίας… δύσκολο (αλλά και αναποτελεσματικό) το να ξεκινήσει από το μηδέν.
      Γενικότερα, σήμερα, αν κάποιος προσβλέπει σε καριέρα, οι ευκαιρίες είναι μάλλον ανύπαρκτες. (Άντε, πες, απειροελάχιστες).
      Αν ψάχνει «κάτι, οτιδήποτε» για να ανταποκριθεί στις βασικές υποχρεώσεις του ή/και να μην πεινάσει, ναι, υπάρχει απασχόληση (μερική ή πλήρης), σχεδόν πάντα κακοπληρωμένη και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες (με την εκμετάλλευση να ‘χει χτυπήσει ταβάνι!)

      Ο «ωχαδερφισμός» είναι, θα έλεγα, ανίατη ασθένεια! Όπως κι η εμμονή στο φθηνό, το εύπεπτο. Στην άγνοια, εν τέλει…

      Για τα παιχνίδια, υπάρχει απόλυτη ταύτιση απόψεων!

      Σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, Μαρία μου!
      Να περνάς όμορφα το Σαββατοκύριακό σου! ❤

      Μου αρέσει!

  7. Επειδή καθαρίζω ένα σπίτι για να μπορώ να βγάζω δυο φράγκα και να μην κρέμομαι (εντελώς) από τους δικούς μου και επειδή ουδέποτε κοίταξα αφ΄υψηλού καμία δουλειά (εξάλλου όταν σταμάτησα τα ιδιαίτερα στο σπίτι μου εργάστηκα τα επόμενα συνεχή, έντεκα χρόνια της ζωής μου, μέχρι που βγήκα στην ανεργία, σε δύο χώρους άσχετους εντελώς με τις σπουδές μου και χρειάστηκε να κάνω τα πάντα, χωρίς καμία ντροπή, σχολίασα…όπως σχολίασα! ☺ Γιατί και το Γιουλάκι μου (που έγραψε πρώτο πρώτο εδώ) στην ίδια θέση με μένα είναι, άνεργη εκπαιδευτικός, από την ίδια πόλη, μπορεί να επιβεβαιώσει την αγριότητα που ζούμε στα μέρη μας!

    Φανταστείτε πώς ένιωσα διαβάζοντας τα σχόλιά σας. Φυσικά υπήρχαν και υπάρχουν οι εκλεκτικοί και οι τεμπέληδες~ιδίως τα χρόνια προ κρίσης, πολλοί έκαναν καριέρα στο να απορρίπτουν δουλειές κι αγγελίες! . Όχι όμως πια. Δηλαδή δεν νομίζω ότι είναι τόσοι πολλοί ή ότι εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα! Ένι γούει, είναι άδικο για μένα, εν μέσω κρίσης να διαβάζω ότι υπάρχουν ευκαιρίες! Στους δύο πιο κεντρικούς, εμπορικούς δρόμους της πόλης μας σχεδόν τα περισσότερα καταστήματα έχουν ενοικιαστήριο. Αφού να σκεφτείς Νατάσα μου έχω σκεφτεί από καιρό να κάνω μία έρευνα, να καταμετρήσω, να φωτογραφίσω και να το κάνω ανάρτηση! Είναι άδικο για μένα όταν στη δουλειά που δούλευα (πάνω από 8ωρο) και έπαιρνα προ κρίσης 750 ευρώ, να δίνονται πλέον 300 ευρώ και να σου λένε «αν σου αρέσει». Και μετά να κατηγορείται ο κάθε νέος (ή μη νέος πια) για τεμπέλης.
    Και κάπου εδώ ένιωσα ότι ακούστηκε ο Σοφοκλής της προηγούμενης ανάρτησης να (μας) ειρωνεύεται και να (μας) εμπαίζει!
    Όχι, δεν θα συγχυστώ και θα χαλαστώ! Και μόνο από αδιαφορία δεν γίνεται η δήλωση!
    Πολλά φιλιά Νατάσα μου!

    υγ: Προκειμένου να μπορώ να είμαι καλά ψυχικά και πνευματικά -γιατί δεν βγαίνει να αυτολυπάσαι και να μαραζώνεις- προσάρμοσα που λες Νατάσα τις ανάγκες μου και τη φιλοσοφία ζωής μου. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν χρειαζόμουν πολλά για να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί η ευτυχία θεωρώ δεν κρίνεται στο πόσο καταξιωμένη είναι κάποιος επαγγελματικά, αλλά στα άλλα τα μικρά και τα απλά. Ε; Κι όταν με ρωτούν τι έγινα στη ζωή μου τελικά απαντάω : ήρεμη και χαμογελαστή!

    Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Έχω την αίσθηση ότι εγώ… διαφώνησα μαζί σου σε ένα σημείο: στο ότι στην επαρχία δεν υπάρχουν ευκαιρίες μια που, το γενίκευσα και έγραψα ότι, ευκαιρίες δεν υπάρχουν στον ευρύτερο χώρο!
        (Για να το κάνω πιο «ειδικό»: δεν υπάρχουν, πλέον, ευκαιρίες).
        Και στα υπόλοιπα, νομίζω, καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα.

        Ομοίως με τους εμπορικούς δρόμους της πόλης σου, Αριστέα μου, το κέντρο της Αθήνας (και όχι μόνο, βέβαια). Έχει «καταρρεύσει». (Γι’ αυτό θυμώνω, πλέον, όταν διαβάζω σε κάτι χιπστερίστικα sites χαζοχαρμόσυνα άρθρα του τύπου «Κι όμως, η Αθήνα είναι όμορφη!» Κι απομονώνουν γωνιές (πλέον) της πόλης, εξωραΐζοντάς τις με φίλτρα, παρουσιάζοντας μιαν άλλη εικόνα, ωραιοποιημένη.

        Μια που ανέφερες τον «Σοφοκλή» της προηγούμενης ανάρτησης… αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό σημείο [,,,] θα σε ειρωνευτεί λέγοντάς σου χαιρέκακα «ω, μα φυσικά! Είμαι ευτυχής που έχεις την πολυτέλεια να επιλέγεις δουλειές σε τέτοιες εποχές!» […] και πάνω σ’ αυτό, δράττομαι της ευκαιρίας να γράψω το εξής:
        Την εποχή που γνώρισα τον «Σοφοκλή», διένυα μια πολύ δύσκολη φάση και σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να επιβαρύνω ακόμη περισσότερο τον πατέρα μου. Ο «Σοφοκλής» εξέλαβε αυτή τη δυσκολία ως αδυναμία μου, προκειμένου να με «πατήσει» (κάνοντας τα απίστευτα παζάρια στην αμοιβή μου και ζητώντας κάθε τρεις και λίγο αλλαγές, τις οποίες δεν πλήρωνε αλλά ισχυριζόταν «μου έχεις δώσει ήδη τιμή!»). Κι ακόμη: «Όποιος έχει ανάγκη, κάνει ό,τι δουλειά βρει! Να πας στα Γκούντις να τηγανίζεις πατάτες!», γύρισε και μου είπε θρασύτατα. «Δεν θα σου πέσει η μύτη!» (Νά πώς χαρακτηρίζεται κανείς… τεμπέλης!)

        Διάβασα δε, σήμερα, κάτι εξοργιστικό. Δεν είναι ότι έπεσα από τα σύννεφα, μέσες-άκρες ξέρουμε ότι συμβαίνουν αυτά, αλλά είναι διαφορετικό να τα βλέπεις καταγεγραμμένα:

        Πάτρα: «Tσιπάρουν» εργαζόμενους όπως τα σκυλιά
        Μεσαίωνας στην Πάτρα για να παρακολουθούν τους υπαλλήλους τους

        Το έχω μεταφέρει και στο twitter και στο fb μου, όπου έχω απομονώσει τα εξής:
        […] Ο κάθε ένας από τους εργαζόμενους υποχρεώνεται να διανύει καθημερινά μία απόσταση 42 χιλιομέτρων χωρίς δικαίωμα για ξεκούραση ενώ δεν του διατίθεται ούτε ένα μπουκάλι νερό. (…)

        «Μήπως είσαι παλιοκουμούνι….»;

        […] ένας από τους εργαζόμενους (…) κατά τις ημέρες του καύσωνα ζήτησε από την εταιρεία να τους χορηγεί μερικά μπουκάλια νερό.

        Η απάντηση ενός εκ των υπευθύνων είναι αποκαλυπτική του κλίματος που επικρατεί καθώς απευθυνόμενος στον εργαζόμενο του είπε σε έντονο ύφος «Να σου πω ρε μάγκα μήπως είσαι κρυφοκουμούνι; Λες και ακούω να μιλάει ο Πελετίδης», για να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα αναφέροντάς του « αύριο που θα πηγαίνουμε για διανομή στον Πύργο, θα δεις στα φραουλοχώραφα πώς και πόσες ώρες δουλεύουν οι πακιστανοί και άμα λάχει τους ρίχνουν καμιά τουφεκιά και δεν τρέχει και τίποτα…»!!! […]

        Πώς αμοίβονται οι εργαζόμενοι;
        Αντιγράφω, και πάλι:
        Οι συνθήκες εργασίας παραπέμπουν σε εποχές γαλέρας, καθώς όταν γίνεται η πρόσληψη η συμφωνία περιλαμβάνει εργασία 5 ωρών έναντι 17.5 ευρώ μεροκάματο, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, με τους εργαζόμενους να υποχρεώνονται σε δουλειά από τις 7.00 το πρωί έως τις 9.00 με 9.30 το βράδυ.

        Ν’ αναφέρω κι άλλο ένα παράδειγμα, για το οποίο έχω ιδίαν άποψιν, από στενό φίλο της κόρης μου: απασχόληση σε catering (όποτε τους καλέσουν, δεν είναι κάτι σταθερό), αρχική συμφωνία 70ευρώ για 12 ώρες, τελικό… αποτέλεσμα: από τις 13:30 το μεσημέρι έως τις 07:00 την άλλη μέρα το πρωί (για να μαζέψουν τα πάντα), αμοιβή: 60ευρώ.

        Η ευτυχία βρίσκεται στα απλά, όπως λες. Και, σε στιγμές. (Στο εργασιακό «ζενίθ» μου, ποτέ δεν είχα νοιώσει όπως, αρκετές φορές, στο πολύ λιγότερο «άνετο» σήμερα!)

        Φιλιά πολλά, Αριστέα μου!
        Σ’ ευχαριστώ!❤

        Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Σε κανένα να μη ξεφεύγει τίποτα και καλά κάνει η Αριστέα και ξεσπαθώνει!!! 😉
    Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ, θέλω να διευκρινίσω πως προσωπικά το σχόλιο μου αφορά τον Ανδρίκο και τον Κωστάκη της παραπάνω ιστορίας που τελικά έχουν τη ζωή που αξίζουν! 😛
    Οι δυο «δικοί μου» (του χωριού μου γνωστοί) απλά δείχνουν πως υπήρξαν ξύπνιοι γιατί όταν κανείς είναι νέος και βασικά τεμπέλης, μη περιμένει απ΄τη πολιτεία να τον βοηθήσει… γιατί στη ζωή, όλοι κάποια στιγμή έχουν ευκαιρίες!
    Έχω γιο στην ηλικία της Αριστέας και πατέρα δυο παιδιών (8 & 10) άνεργο πάνω από πέντε χρόνια που άλλαξε εντελώς κατεύθυνση και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τον τουρισμό, μόνο 5 μήνες (τόσο του το επιτρέπει ο νόμος) και τον υπόλοιπο χρόνο, ζει κακήν κακώς με τα χρήματα που μάζεψε τους καλοκαιρινούς μήνες, η δε γυναίκα του (πρώην!) κάνει δουλίτσες από εδώ και από εκεί, γιατί πρέπει να φροντίζει συγχρόνως τα παιδιά τους, άρα ξέρω πολύ καλά για τι μιλώ! 😉
    Και συμφωνώ 100% με την Αριστέα πως η ζωή μας μαθαίνει να ζούμε με λίγα και ν’ αναγνωρίζουμε πως την ευτυχία τη φτιάχνεις μόνος και καμιά σχέση δεν έχει με το χρήμα! 😛

    ΑΦιλάκιαααααααααααααααα χαμογελαστά και ήρεμα!!! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ο Αντρίκος της ιστορίας, Στεφανία μου, δυστυχώς είναι ένας από τους δεκάδες χιλιάδες άξιους −πλην άνεργους− νέους (κυρίως) ανθρώπους. Με μεταπτυχιακό και τρεις γλώσσες. Απολυμένος. (Ακόμη δεν έχει βρει κάτι σχετικό με το αντικείμενό του και βολοδέρνει για να μη μείνει η οικογένειά του στο δρόμο). Όχι, δεν έχει, λοιπόν, τη ζωή που του αξίζει.
      Ο Κωστάκης είναι το… άλλου παππά ευαγγέλιο (κι ένας από τους, επίσης, χιλιάδες «άΕργους» και με απαιτήσεις!)

      Όπως βλέπω, και η περίπτωση του γιου σου είναι από μια από τις πολλές και δύσκολες…
      Τελικά, όμως, είδες πόσο σημαντικός είναι ο παράγοντας «ηλικία»;
      Τόσο ο γιος σου, όσο κι η Αριστέα κι εγώ και εκατοντάδες άλλοι, είμαστε πια «σκαρταδούρα», παλιοσειρές, παλιοσίδερα −μη σου πω…

      Χμ! Κι επειδή ανέφερες (στο αρχικό σχόλιό σου) το παράδειγμα του νέου που έγινε γιατρός… να, άλλο παράδειγμα (λίγο διαφορετικό). Είμαστε τρία… παλιόπαιδα: ο γιατρός μου, η… «αναπληρωματική» γιατρός κι εγώ. Συνομήλικοι, του ’66 όλοι. Εγώ δεν μας ενδιαφέρω, πέντε πραγματάκια, ψιλοξέρετε (δεν έχω σχέση με τον κλάδο, άλλωστε). Ο γιατρός μου (αριστούχος τόσο στο σχολείο, όσο και στο Πανεπιστήμιο) είναι επιμελητής σε ιδιωτικό νοσοκομείο, έχει και το γιατρείο του και, γενικά, είναι από τους «τυχερούς» του επαγγέλματος (αν και, εκτός από τις καθημερινές και τις εφημερίες, πηγαίνει και κάποιες ώρες και μέσα στο Σαββατοκύριακο). Η γιατρός, τώρα, δεν μπορώ να πω ότι ήταν τυχερή. Έχει ιατρείο σε μια πολύ «δύσκολη» περιοχή της Αθήνας, συχνά την επισκέπτονται ναρκομανείς προκειμένου να τους… χαρίσει σύριγγες ή να τους συνταγογραφήσει κάποια «φάρμακα», ενώ πληρώνεται με τα −γνωστά− δεκάρικα. Παιδί έκανε μετά τα 40 της, με χίλιες δυο δυσκολίες. Ποτέ, κανείς δεν σέβεται τις ώρες του επισκεπτηρίου, ακόμη και στις 23:30 όλο και κάποιος ασθενής έχει «ξεμείνει» ενώ, συχνά, δεν προλαβαίνει να πάει σπίτι της να φάει και ψευτοκοιμάται στο ιατρείο… (Τις μέρες που δέχεται και πρωί).
      Και φυσικά, δεν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει τέτοια και τόσα προβλήματα. Ο ιατρικός κλάδος νοσεί (και αυτός) αλλά, δυστυχώς, οι πιο συχνές αναφορές μας είναι σ’ εκείνους που παίρνουν τα φακελάκια ή κάποιους μεγαλογιατρούς που χρεώνουν… επίσκεψη και νεφρό, που λέει ο λόγος.

      Φιλάκια κι από ‘μένα, καλή δύναμη και καλό βράδυ!🌙⭐

      Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s