Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει;

pou_paei_i_agapi

Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει, ρωτά ο στιχουργός και άδει ο αοιδός!
Όπου θέλει πάει, κανέναν δε ρωτά και πίσω δε γυρνά! Αυτό το λέω εγώ.
Με αυτές ακριβώς τις φράσεις ξεκινούσε −πολύ− παλιά (εν έτει 2013) ανάρτησή μου σ’ ένα από τα άλλα ιστολόγιά μου. Όπως βλέπεις, λοιπόν, το ερώτημα είχε τεθεί και στο παρελθόν και ουδείς − ουδεμία − ουδέν μου απάντησε…

Έτσι, τέσσερα χρόνια μετά, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να επαναλάβω το ερώτημα και ελπίζω, αυτή τη φορά, να μη μ’ αφήσετε να βράζω στην άγνοιά μου −γιατί, ποτέ κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να ξαναθυμηθώ στο μέλλον! (Μοιάζει με απειλή γιατί… είναι απειλή!)

Το κείμενο, καίτοι μεγαλούτσικο, είναι… αλαφρύ σαν μους σοκολά και δικαιώνει απόλυτα τόσο τον τίτλο όσο και το σκοπό του παρόντος ιστολογίου.
ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ

Warning! Διώξε με τρόπο τα μικρά παιδιά μακριά από την οθόνη, διότι αυτά που θα διαβάσεις είναι λίγο «μεγαλίστικα» και καλόν είναι να μην εκτιθέμεθα!

Άκου να δεις πώς έχουν τα πράγματα:
Είναι γνωστόν τοις πάσι ότι για καθετί στη ζωή μας, υπάρχει πρώτη φορά. Πρώτη λεξούλα, πρώτο βηματάκι, πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη κοπάνα, πρώτη αγάπη, «πρώτη φορά» (αυτό–που–κατάλαβες) και πάει κορδόνι η υπόθεση.
Στη δική μου ζωή, αυτή η «πρώτη φορά»  (αυτό–που–κατάλαβες) ήρθε στα 16, με έντιμο, συνομήλικο νεανία, προερχόμενο από οικογένεια με ηθικάς αρχάς (και υψηλό το −εθνικό− φρόνημα· δεν σχολιάζουμε εδώ, σε βλέπω! Τα ετερώνυμα έλκονται, δεν το λέω εγώ, ο νόμος Coulomb το λέει! «Η ηλεκτροστατική δύναμη μεταξύ φορτίων με αντίθετο πρόσημο είναι ελκτική.» Λέει κι άλλα ο νόμος Coulomb, αλλά το θέμα μας δεν είναι η Φυσική!)
Για να μην μακρηγορώ, αλλά να σου δώσω και «στίγμα» μου, στα 16 ήμουν ακριβώς όπως σήμερα: τα μυαλά πάνω από το κεφάλι! Ο έρως δε, μού χτυπούσε τη θύρα πρωί − μεσημέρι − βράδυ και, εν ολίγοις, θα πρέπει να είχα ερωτευτεί τη μισή υφήλιο!

Κι ενώ, λίγο πριν–λίγο μετά «το μοιραίον», είχα βάλει ένα φρενάκι απαλό στην καρδιά−αγγινάρα, γνώρισα τον Stefan! Εισελθόντος του ωραίου Γερμανού «στον έκλυτο της νεότητός μου βίο», εξήλθε (μόνο εξήλθε;! Εκπαραθυρώθηκε εν μία νυκτί), ο καημένος Α.
Του έκατσε βαριά. «Πάρε μια σόδα, να ρευτείς, να σου περάσει!», εγώ, η γαϊδούρα! Μετά τον λυπόμουν. Στο κάτω–κάτω, δεν έφταιγε σε τίποτα (ή ίσως «λουζόταν» την επιλογή του! Αλλά αυτό, πώς να το λογίσεις ως σφάλμα, σ’έναν έφηβο;)
Σ’ όλους τους πειρατικούς σταθμούς¹ που «έπιαναν» στην περιοχή μας, άκουγα το…

«Ο Α. αφιερώνει στη Νατάσσα που τον πλήγωσε αλλά την αγαπάει ακόμα, και στο σταθμό μας −ευχαριστώ κι ανταποδίδω!», και το θέμα δεν είναι ότι το άκουγα, η Νατάσσα, το άκουγαν και −όλοι οι− άλλοι που ήξεραν και είτε το ‘ριχναν στο… ψιλό γαζί είτε είχαν να το λένε για το τι κουμάσι ήμουν!

«Θα σε περιμένω», άρχιζε τα αιωνιοαγαπησιάρικα. Drama queen αυτός, ψυχοπονιάρα εγώ, δεν του το ‘κοβα μαχαίρι! Άφηνα ένα «ίσως…» να περιέρχεται τη συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα.

Ο Stefan ήταν μια αγάπη για το καλοκαίρι· με το που γυρίσαμε έκαστος στην πατρίδα του, ανταλλάξαμε δύο−τρία γράμματα (τότε, το 1982, δεν υπήρχαν ούτε κινητά, ούτε διαδίκτυο. Η εξ αποστάσεως επικοινωνία διεξήγετο είτε τηλεφωνικώς –τζιζ! Άλλος πλήρωνε το λογαριασμό του ΟΤΕ!– είτε δι’ αλληλογραφίας!) and that was all, folks!
Εντούτοις, ούτε στιγμή δεν σκέφτηκα να ξαναγυρίσω στον Α. Το μπαλόνι είχε ξεφουσκώσει. Δεν ήμουν του πισωγυρίσματος, ήμουν του πάμε γι’ άλλα.

Ο Α., όμως, περίμενε… Και κάπως έτσι πέρασαν τρία χρόνια μ’ εμένα να ‘χω «δράσει»… πολυεπίπεδα και τον Α. … να περιμένει.
Δεν ήξερα. Δεν φανταζόμουν.
Συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο (μέναμε τότε στην ίδια γειτονιά, δεν ήταν και τόσο απίθανο το ενδεχόμενο, ασχέτως του ότι είχε αποφευχθεί –ευτυχώς!– μέσα στην τριετία!)
Πήγαμε για σουβλάκια και μπύρες (τρελό γλέντι!), in memoriam! Εκεί, δεν χρειάστηκε να φανταστώ απολύτως τίποτα! Κι ό,τι δεν ήξερα… το έμαθα: με ήθελε ακόμη, με περίμενε, θα με περίμενε (το έκλινε το ρήμα σ’ όλους τους χρόνους!)
Με την τελευταία γουλιά της μπύρας στο στόμα, εξαφανίστηκα! Σύμμαχοί μου το Παρίσι κι αργότερα η δουλειά και οι λοιπές δραστηριότητές μου.

30 years after

«Ξαναβρεθήκαμε» το 2015 στο (ελεεινό και τρισάθλιο! Μαρτυριάρικο!) facebook. Εντάξει, συγκινητικό ήταν, «έτσι συμβαίνει πάντα όταν καταλαγιάσουν τα μίση και τα πάθη», σκεφτόμουν η αφελής πυγολαμπίδα (στο ‘πα! Ίδια μυαλά!)
Πού και πού ανταλλάσσαμε μηνύματα (μ’ εμένα να μην είμαι καθόλου συνεπής, αφενός λόγω αποστροφής προς το μέσο κι αφετέρου λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων) και παρατηρούσα ότι σε κάθε καθυστερημένη απάντησή μου έβγαζε ένα παράπονο, μια πικρία. «Έλα, μωρέ… Παραπονιάρης ήταν και παλιά», έλεγα… και δεν πήγαινε το μυαλό μου (αυτό, το ίδιο!)

Είπαμε να συναντηθούμε, μα προφανώς είχα στιγμιαία έκλαμψη ευφυίας και, «στο παρά πέντε», το ακύρωσα. Εκνευρίστηκε, γκρίνιαξε, άστραψα και βρόντηξα, το έπαιξα θιγμένη, τον είπα ανώριμο (βγήκα κι από πάνω!). Μάλλον τα ζύγισε τα πράγματα και προτίμησε (για άλλη μια φορά) να μην κάνει πίσω(!) αλλά… να επιμείνει!

Κι επειδή οὐδεὶς γὰρ πάντ’ ἐστὶ πανόλβιος ² (αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι ευθύνεται η τύχη κι όχι το κεφάλι μου!) αφενός και πέτρην κοιλαίνει ρανίς ὕδατος ἐνδελεχείη ³ αφετέρου, στη νιοστή πρόσκλησή του… ενέδωσα!

[…] Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις) […] 4

Δεν ξέρω τι φαντ… Δεν πιστεύω να σου πέρασε από το μυαλό ότι, τέλος πάντων, «εμείς, κι οι δύο ένας, και το φεγγάρι δυο!»

Το «χρονικό» της Παρασκευής (7 Ιουλίου 2017)

— «Να συναντηθούμε νωρίς, να ‘χουμε χρόνο μπροστά μας…» [Και μη μου πεις ότι δεν ξύστηκε στη γκλίτσα του τσοπάνη, ‘ντάξει;]
— «20.30, είναι καλά ή λίγο αργότερα; Να ‘χει πέσει λιγάκι ο ήλιος [γιατί είμαι κι ευαίσθητη και… ξεβάφω!]»
— «Τι είπες;»
— «Κάτι δικά μου, άσε… Λοιπόν, 20.30; Το κλείσαμε;»
— «20.00…;»
Και για να μη στα πολυλογώ, 19.30, έλαβα sms «έφτασα και σε περιμένω!»

20.10 (και μη με πεις γαϊδούρα, διότι άλλες συνεννοήσεις είχαμε κάνει, το είδες!) έφτασα στον τόπο του ραντεβού (πλατεία, συγκεκριμένα) κι εκτός από το πλήθος παιδιών, εφήβων, νεολαίας, ζευγαρακίων, καροτσακίων με μωρά, τον πλανόδιο με το καλαμπόκι και τον πλανόδιο με το μαλλί της γριάς, δεν διέκρινα κάτι γνωστό, κάτι οικείο, (κάτι… ύποπτο, πες καλύτερα).
Ώσπου ένοιωσα την απειλή, με όψη ηλικιωμένου, σεβάσμιου κυρίου και υπολογίσιμο εκτόπισμα, να έρχεται καταπάνω μου ντυμένη (η απειλή, πάντα)… σαν γαμπρός (σχεδόν!)
Κοίταξα σεμνά και με τρόπο τα σανδάλια μου, το τζινάκι μου, τη χαριτωμένη boho πουκαμίσα μου… και προς στιγμήν, είχα την ελπίδα ότι ο καλός κύριος θα μου ζητούσε να τον βοηθήσω να περάσει απέναντι.

Αλλά, φευ!
Ο Murphy είναι μεγάλος! Τίποτα δεν είναι τόσο κακό, ώστε να μην μπορεί να γίνει χειρότερο. Α, να γεια σου!

Πριν προλάβω να την κοπανήσω ν’ αντιδράσω, ο «καλός (ηλικιωμένος, σεβάσμιος) κύριος» με είχε κλείσει στην αγκαλιά του παραληρώντας πως δεν πέρασε μια μέρα από πάνω μου (για την ακρίβεια, έχουν περάσει περίπου 11,000 μέρες, τόσο από πάνω μου όσο κι από πάνω του). Και δώσ’ του φιλιά, και δώσ’ του να με σφίγγει σαν μέγγενη και να οι περίεργοι να ‘χουν αρχίσει να πληθαίνουν, κι ο καλαμποκάς να γυρίζει και να ξαναγυρίζει με τη μασιά τα ίδια καλαμπόκια! Θέαμα!

— «Πάμε να καθίσουμε;» είπα μόλις κατάφερα να… απεγκλωβιστώ. (Μη γελάς, σε παρακαλώ, με τον καημό μου! Σε βλέπω!)
Και καθίσαμε και παραγγείλαμε και οι σκοποί του δεν ήταν καθόλου αγαθοί, καθόσον παρήγγειλε κρασί και ξαναπαρήγγειλε και «άντε κι άλλον ένα γύρο» (νόμιζε, ο αφελής, ότι θα με μεθύσει και θα με τουμπάρει! Καλέ, μεθάει ο ήλιος;!) [Ψωνάρααα! Μα, να! Κάπως έτσι σαλεύουν τα λογικά!]

Να περνά η ώρα, να θυμόμαστε τα παλιά, να μαθαίνουμε τα νεότερα, ο ένας του άλλου, κι εμένα, της κρυόπλαστης, να μη μου ξυπνά τίποτα! Απόντα τα συναισθήματα! Φλατ, εντελώς! Ποια συγκίνηση; Ποια νοσταλγία; Εν αντιθέσει με τον Α. που βούρκωνε και ξαναβούρκωνε…
— «Χαρτομάνδηλο;» [Εντάξει, αυτό μου ήρθε να πω, αυτό είπα!]
Να μου πιάνει το χέρι, να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, να με κοιτά μέσα στα μάτια κι εγώ… να ‘χω βουτήξει την πατάτα την τηγανιτή, την προτηγανισμένη και να της έχω ορκιστεί αιώνια αφοσίωση!
[Παρένθεση: Έτσι και μ’ έβλεπε ο γιατρός μου, ο οποίος τυγχάνει και γείτων, έτσι και μάθαινε την ποσότητα του αλκοόλ και της πατάτας που καταναλώθηκε εκείνο το βράδυ, μαύρο φίδι θα μ’ έτρωγε! Ευτυχώς, είναι σοβαρός άνθρωπος, δεν περιφέρεται στα καπηλειά κι έτσι ο κίνδυνος απεσωβήθη!]

Κρίμα! Πού είναι οι γιατροί όταν τους θέλουμε; Πού ήταν όταν κόντεψα να χάσω τη μιλιά, το φως και τις αισθήσεις μου;! Κι αυτό συνέβη όταν ο Α. μου είπε πως θα ήθελε «οπωσδήποτε να ξαναβρεθούμε» και «να το πιάσουμε από ‘κει που το αφήσαμε, να κάνουμε μια καινούργια αρχή» γιατί, παρόλο που «γυναίκες, γυναίκες περάσανε κι άλλες», εντούτοις, είμαι «η πρώτη του αγάπη και παντοτινή!» (Κάτι σαν την Αμυγδάλου Ίον, ένα πράγμα!)
Γκλιαξ! Όχι για τη σοκολάτα, για όλο το υπόλοιπο! (Να, κάπου εδώ ήταν που είπα να φεύγουμε σιγά σιγά και είπε να πιούμε «άλλο ένα κρασί» και ήρθε ο τρίτος «γύρος»!) Προσπάθησα να του πω με τρόπο ότι οι ξαναζεσταμένες σούπες ενίοτε είναι και ξινισμένες και χαλάνε το στομάχι, ότι «του γέρου τα παιχνίδια σα νερόβραστα κρεμμύδια», ότι «δεν πιστεύω σ’ αγάπες κι έρωτες» κι ότι, εν πάση περιπτώσει, «άσ’ το να πάει, άσ’ το» και καλύτερα να μην ζορίζουμε καταστάσεις.

love-is-in-the-air

Τον ασπάστηκα σταυρωτά –εις μάτην η προσπάθειά του να ‘χει άλλη γεύση και χροιά το φιλί του αποχαιρετισμού– τον χτύπησα στον ώμο (μάλλον δεν ήταν αυτό που περίμενε, ακριβώς) κι ανανεώσαμε (να! ζώον, εγώ!) το ραντεβού σ’ ένα αόριστο χρονικό σημείο.

Τα μηνύματα, μετά τη συνάντηση, έπεσαν βροχή! Κι άντε ξανά–μανά για το χρόνο που δεν με άγγιξε, και πότε θα ξαναβγούμε και πότε «θα ξαναγίνουμε όπως τότε»… και μάλλον (ίσως) η τελευταία μου απάντηση τον ψιλογείωσε, αλλά μαζί του ποτέ δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος.

Ερωτήσεις (αν θέλεις, απαντάς. Αν όχι, εντάξει, δεν πειράζει, καλά σου! Δώσε μου μια, δηλαδή, να πάω παρακάτω, έτσι; Όχι, έτσι είναι, μη μου τα στρίβεις!)

Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει; (Όχι, που θα τη γλίτωνες!)
Έτσι, κρυόμπλαστρος (σαν κι ελόγου μου) γίνεται ο άνθρωπος όταν μεγαλώσει;
Μάθαμε, τελικά, πόσα απίδια βάζει ο σάκος; Και πού ακριβώς;
Εγκυκλοπαιδικώς, τώρα: εσύ, τι αισθάνεσαι για την πρώτη σου αγάπη; Θέλεις να τον/την ξανασυναντήσεις; Θα σκεφτόσουν να (ξανα)κάνεις κάτι με το άτομο αυτό;
Να ποστάρω στο facebook το «Όσα η αγάπη ονειρεύεται τ’ αφήνει όνειρα η ζωή», ή ο άλλος θα το ερμηνεύσει αλλιώς;!
Ξέρουμε τι χορό χορεύουμε στο ταψί;
Τι αμαρτίες πληρώνω;

@Στεφανία (Άιναφετς) : Κατάλαβες, τώρα, γιατί έχω βάλει την καημένη Βιολέτα στο μούσκιο; Έχουμε θέματα εδώ, έχουμε!


¹ Οι ερασιτεχνικοί (πειρατικοί) ραδιοφωνικοί σταθμοί, ήταν η συντροφιά της νεολαίας, την εποχή που «νόμιμο» ήταν μόνο το κρατικό ραδιόφωνο.  Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι…
Ραδιοπειρατές «εραστές του ραδιοφώνου»
Ραδιοπειρατές

² Θέογνις ο Μεγαρεύς, Ἐλεγεῖαι
³ Χορίλος
4 Κ.Π. Καβάφης, Η Σατραπεία

16 thoughts on “Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει;

  1. Κατά αρχάς ναι σε αυτές τις ηλικίες τα ετερώνυμα όντως έλκονται. Κι εγώ είχα φουλ πέραση στα γαλάζια παιδιά…
    Στο ψητό όμως. Ο Α. μου φαίνεται πως απλώς ήταν η πρώτη σου σχέση και όχι η πρώτη σου αγάπη, διαφορετικά να είσαι σίγουρη πως θα πέταγες αν τον ξαναέβλεπες και θα ανακουφιζόσουν με την εμφάνισή του. Θα έλεγες αχ δε μου κάνει κέφι άρα καλώς χωρίσαμε.

    Η αγάπη σαν ενέργεια που είναι υπάγεται κι αυτή στο αλάνθαστο θεώρημα διατήρησης της ενέργειας, όπου παρακολουθούμε την ενέργεια να γίνεται πότε δυναμική και πότε κινητική. Στην πρακτική του εφαρμογή η αγάπη πάει από τον έναν στον άλλο. Η αγάπη που γεννήθηκε σε μία σχέση αν δεν διατηρηθεί μέσα σε αυτήν να περάσει σε άλλη σχέση και όχι κατά ανάγκη ερωτική.

    Αν ρωτάς εμένα για το αν έχω πρώτες αγάπες, είναι μπερδεμένο το πράγμα. Είχα πολλές πλατωνικές πρώτες αγάπες και μία original με όλο το γνωστό πακέτο που παραμένει και νυν. Ως εκ τούτου αφού όλες μου οι πρώτες αγάπες ήταν πλατωνικές για χ ψ μπερδεμένους λόγους ανήκουν στην κατηγορία του δεν έγινε τίποτα δεν τρέχει τίποτα.

    Μία άλλη εκδοχή πάλι της φυσικής επιστήμης είναι η κβαντική θεώρηση κατά την οποία κάθε μας επιλογή ανοίγει ένα παράλληλο σύμπαν. Άρα σύμφωνα με αυτήν έχουμε πολλές παράλληλες ζωές σε όλα αυτά τα παράλληλα σύμπαντα που έχουμε ανοίξει.

    Υπάρχει μία 3η εκδοχή όμως που με εκφράζει εξ ίσου. Η θρησκευτική εκδοχή, όπου οι ατυχείς αγάπες υπάρχουν στη ζωή μας για να κάμψουν τον εγωισμό μας μιας και ο έρωτας έχει τη δύναμη να ισοπεδώνει όλα τα στεγανά.

    Και η 4η είναι η ψυχιατρική που λέει πως μέσα από τις αγάπες αναζητούμε αυτά που δεν πήραμε από τους γονείς μας ή και αυτά που πήραμε και θέλουμε να τα διατηρήσουμε.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Με προβλημάτισες πολύ, ειδικά με την κβαντική θεώρηση. Κι αυτό γιατί αναρωτιέμαι πόσα παράλληλα σύμπαντα έχω ανοίξει και σε συνδυασμό με το θεώρημα διατήρησης της ενέργειας, θα πρέπει να σκεφτώ κάποια στιγμή πού έχει διοχετευθεί η ενέργειά μου!

      Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι με εκφράζει η θρησκευτική εκδοχή, αλλά στο γενικότερο πλαίσιο εμπειριών, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ισχύει.

      Στην τέταρτη περίπτωση, φοβάμαι ότι ισχύει το δεύτερο σκέλος και ως εκ τούτου… δυσεύρετο.

      Οι πλατωνικές, πλην δύο-τριών περιπτώσεων έρχονταν και παρέρχονταν εντός… 48ώρου (η μισή υφήλιος, που έλεγα!) Αλλά, σ’ αυτές τις δύο-τρεις περιπτώσεις, νομίζω ότι θα έδινα μια ευκαιρία να τις βιώσω και διαφορετικά.

      Χριστίνα μου, πολύ σ’ ευχαριστώ για το διαφωτιστικό σου σχόλιο, για τις σκέψεις που μοιράστηκες και για το χρόνο σου!

      Τα φιλιά μου❣

      Μου αρέσει!

  2. Το θέμα σου είναι εξαιρετικό Νατάσα μου!
    Η 4η περίπτωση που ανέφερε το Χριστινάκι είναι μία από τις εξηγήσεις που θα έγραφα κι εγώ πάντως. Η αγάπη είναι απαραίτητη στη ζωή μας, αλλά δεν είναι κατ’ ανάγκην η ερωτική αγάπη πάντα κυρίαρχη. Αν πάντως αγαπιέσαι στη ζωή σου και δεν σου λείπει ως κατάσταση και συναίσθημα, μπορείς να ζήσεις και άνευ συντρόφου!

    Εγώ θεωρώ πώς αγάπη που παύει να υφίσταται μέσα σου, που ξεχνιέται, που μετανιώνεις αργότερα στη ζωή σου για αυτήν, πολύ απλά δεν ήταν αγάπη. Σίγουρα μπορεί να ένιωθες ότι έκοβες φλέβες για εκείνον που νόμιζες ότι αγάπησες, αλλά απλούστατα: νόμιζες! Γιατί η αληθινή αγάπη δεν παύει κατ’ εμέ ποτέ! Μπορεί να ακούγομαι ρομαντική, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι πια ρομαντική. Προσγειωμένη με νιώθω. ☺ Μιλώ όμως βιωματικά.
    Η μία και μοναδική μου αγάπη -για την ώρα- εξακολουθεί μέσα μου να είναι αγάπη κι ας μην είμαι μαζί με τον άνθρωπο αυτόν. Μετά το χωρισμό διατηρήσαμε τακτική επαφή, αλλά στην πορεία κι εκ των πραγμάτων έγινε τυπική (μηνύματα μόνο κι ευχές σε γιορτές και γενέθλια). Ο καθένας έκανε άλλες σχέσεις στη ζωή του, πέρασαν χρόνια πολλά, κι όταν επιτέλους το έφερε η μοίρα (;) ή ζωή τέλος πάντων να ξαναβρεθούμε, ήταν σαν να μην είχε υπάρξει το μεσοδιάστημα της τυπικής κι εξ αποστάσεως επαφής. Τα χρόνια πέρασαν από πάνω μας, έχουμε αλλάξει κατά πολύ, αλλά εγώ όταν τον βλέπω δεν βλέπω άσχημα αυτές τις αλλαγές. Δεν θα πω σαν να μην πέρασε μια μέρα. Όμως εξακολουθεί να είναι «δικός μου άνθρωπος». Ακόμα κι όταν χαθήκαμε, η αίσθηση ότι αν του ζητούσα κάτι θα ήταν εκεί πάντα για μένα υπήρχε. Είναι κάτι που το έχουμε συζητήσει: είμαστε οικογένεια, χωρίς να είμαστε κι αυτό είναι για μένα η αγάπη! Να νοιάζεσαι για τον άλλον, να είσαι δίπλα του αν σε χρειαστεί, να χαίρεσαι με τη χαρά του. Γιατί να αναφέρω εδώ, όταν συμβαίνει κάτι πολύ καλό στη ζωή μου είναι βέβαιο ότι θα το μοιραστώ μαζί του , όπως βέβαιο είναι ότι θα χαρεί απίστευτα για μένα! Αυτό είναι βαρόμετρο για την αγάπη ε; (Δεν λέω αληθινή. Η αγάπη είναι μία. Μορφές έχει διάφορες. Στην ουσία όμως και στο βάθος αγάπη είναι κάτι μόνιμο. Κάτι που δεν χάνεται!)
    Τώρα αν θα ξαναέκανα σχέση μαζί του … μπα για την ώρα μου αρέσει να είναι ο Μαξ ο άντρας της ζωής μου! ☺ Πάντως «κάτι» έγινε και ήταν όντως σαν να μην πέρασε μια μέρα! 😉 χεχε!

    Για τα λοιπά «ευδιάθετα» ερωτήματά σου ελπίζω να βρω χρόνο να περάσω πάλι, γιατί time is over…. πρέπει να φύγω, έχω τη μαμά ξαπλωμένη με εγκαύματα β’ βαθμού (για αυτό κι εξαφανίστηκα ….δεν έχω πάει διακοπές ακόμα και μάλλον θα πάει και μια βδομάδα ακόμα μετά).

    Φιλώ σε! ♥

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αριστέα μου! Περαστικά στη μαμά σου! 💐
      Εύχομαι γρήγορη ανάρρωση!

      Με την αγάπη, τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι σε σχέση με τον (δικό μου) μεγάλο έρωτα, ό,τι ένιωσα για άλλους ανθρώπους ήταν λιγότερο έντονα; Μικρότερης διάρκειας; Όμως, για καθέναν τους, υπάρχει μια θέση στην καρδιά-αγγινάρα μου, χαίρομαι να (αν) μαθαίνω ότι είναι καλά.
      Δεν μπορώ να πω το ίδιο για τη σχέση μου, των 18 παρά κάτι χρόνων, που ήταν η απόλυτα τραυματική εμπειρία (κι έχει γίνει αναφορά παλαιότερα, στο μπλογκ μου «Ιστορίες της Μέρας και της Νύχτας», με αφορμή ένα πολύ σοβαρό θέμα που συμμετείχαμε αρκετές μπλόγκερ)… και που μέχρι τα 23-24, περπατούσα στο δρόμο και γυρνούσα κάθε λίγο να κοιτάξω πίσω μου, φοβούμενη ότι θα ξεφυτρώσει από κάποια γωνιά… Ελπίζω να είναι καλά, πια. Μόνο αυτό.
      Ακόμη και για τον Α., δεν μπορώ να πω ότι δεν χάρηκα όταν ξανα»βρεθήκαμε», όμως δεν είχα την οιαδήποτε «βλέψη» για κάτι περισσότερο. Όχι μόνο τώρα, αλλά και παλαιότερα. Μου έχει αφήσει πολύ όμορφες αναμνήσεις (η ηλικία, άλλωστε, προσέφερε τις ευκαιρίες).

      Η δική σου περίπτωση είναι ό,τι έχω στο μυαλό μου για τη «μία και μοναδική» αγάπη. Ευτυχής είσαι που έχετε κρατήσει τις γέφυρες.

      Μάλλον… μοναχικός λύκος, έχω −πλέον− συνειδητοποιήσει ότι η συντροφικότητα… δεν είναι για ‘μένα! Δεν ξέρω αν, ενδόμυχα, με φοβίζει, ξέρω όμως ότι η ιδέα σχεδόν με απωθεί! (Και ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που «μένουν» σε μία σχέση που δεν τους καλύπτει σε τίποτα, απλώς και μόνο για να μη μείνουν «μόνοι»!)

      Φιλιά πολλά, Αριστέα μου!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ❣

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ναι, εννοείται ότι γελάω κι ας με βλέπεις!
    Δηλαδή το «γελάω» δεν περιγράφει αυτό που βιώνω, καθώς έχω πάρει αγκαλιά τη οθόνη του υπολογιστή και κλαίω γοερά. Από τα γέλια!
    Και όλο αυτό εντελώς ανερυθρίαστα, αφού μου το χρώσταγες για την πίκρα που πήρα με το προηγούμενο ποστ!
    Και τώρα θα απαντήσω στις ερωτήσεις που θέτεις, με όλη τη σοβαρότητα που με διακρίνει ως άτομο, αλλά και σαν αρτίστα.
    α). Η αγάπη όταν φεύγει, πηγαίνει, προφανώς, εκεί που πάνε και τα καπάκια των στυλών όταν χάνονται.
    β). Δεν γίνεται ο άνθρωπος κρυόμπλαστος όταν μεγαλώσει. Επιλεκτικός γίνεται. Και πολύ καλά κάνει!
    γ). Εδώ δεν έχω μάθει ακόμα αν μασάει η κατσίκα ταραμά. Ως εκ τούτου δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση!
    δ). Την πρώτη μου αγάπη τη παντρεύτηκα. Από την άλλη τον πρώτο μου έρωτα, τον έχω συναντήσει, αλλά δεν μου έκανε κούκου!
    Το δε πρώτο αγόρι που είχα ολοκληρώσει τη σχέση (αν με εννοείς), δεν το έχω δει από τότε και ούτε καν θυμάμαι το όνομά του, διότι περνούσα μια περίοδο που αναρωτιόμουν αν είμαι απελευθερωμένη ή τσούλα! Αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης…
    ε). Μην το ποστάρεις. Θα το πάρει αλλιώς και θα ζήσουμε δράματα. Και έχει ζέστη και δεν μπορώ τα δράματα με τη ζέστη. Να το ποστάρεις, καλύτερα τον Δεκέμβριο, που θα του έχει καταλαγιάσει λίγο το πάθος του και θα έχει χαλαρώσει, οπότε θα δει το ποστ και θα πάθει καινούργιο ντουβρουτζά και θα περάσουμε ωραία!
    στ). Σαφέστατα καρσιλαμά της Μικράς Ασίας.
    ζ). Το φαρμάκι που με κέρασες στο προηγούμενο ποστ σου!

    Εύχομαι καλό κουράγκιο!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Το πιστεύεις ότι το σκεφτόμουν;! Πως αυτό το κείμενο θα ήταν κάτι σαν… «ένα κέρασμα από το μαγαζί και καλή καρδιά, βρε παιδιά, που σας κάψαμε τις μπριζόλες!»

      α) Το ‘ξερα, τότε που είχα σχολιάσει στη σχετική ανάρτησή σου ότι δεν ήτο απάντησις εκείνη, δεν ήτο… Εκεί πάει, λες… ε;
      β) Επιλεκτικός, σωστά! Αυτό μού ακούγεται συμφερότερο, λογικότερο και πιο εύηχο!
      γ) 🤔
      δ) Τι ωραία!…
      (Στο δεύτερο σκέλος υπάρχει μια σχετική ταύτιση όσον αφορά το −υπαρξιακό− ερώτημα αλλά, όντως, δεν είναι της παρούσης).
      ε) Λες κατά χειμώνα μεριά… Μέχρι τότε, βέβαια, δεν ξέρω τι γίνεται, διότι έχω στο μέσα μου μυαλό και στο stand by −ταυτοχρόνως− πιθανή… κουτσουκέλα με έτερο άτομο (οπότε, εάν κι εφόσον, κι αν δεν έχω αλλάξει γνώμη στο μεταξύ, μην έχουμε περίπτωση αλλού τα βόλια πήγαιναν κι άλλου κεφάλι βρήκαν.)
      στ) 👍
      ζ) Όλα εδώ πληρώθηκαν, λοιπόν!

      Σ΄ευχαριστώ, Αρτίστα μου! Ήσουν πολύ διαφωτιστική!
      Τους ασπασμούς μου!

      Μου αρέσει!

  4. Συγγνώμη,αλλά εγώ τον συμπάθησα κάπως τον σεβάσμιο κύριο!
    Ξέρω,δεν είναι και πολύ φυσιολογική η συμπεριφορά του γενικώς,
    αλλά κι εσύ,μη γίνεσαι σκληρή!
    Μην κάνεις post «Όσα η αγάπη ονειρεύεται»κτλ,γιατί σίγουρα θα το ερμηνεύσει αλλιώς,όμως με όλη αυτή την ιστορία απλά χαμογέλα!..
    Σαν γυναικείο περιοδικό β’κατηγορίας απαντάω,ε; χαχα
    Ειλικρινά δεν γνωρίζω πού πάει η αγάπη…
    Εγώ βλέποντας την πρώτη μου αγάπη τυχαία στον δρόμο δεν μπορώ να μου εξηγήσω,πού το βρήκα το γαϊδούρι!😄
    Τί να πώ;Ας κάνει η καθεμία μας ό,τι θέλει!
    (Γιούλη)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Είπα εγώ ότι τον… αντιπάθησα;! Καλός, χρυσός ο άνθρωπος αλλά να κρατάμε και τις αποστάσεις μας, μην πιάσουμε κόρεις!
      Σκληρή, Γιούλη μου, θα ήμουν αν επαναλάμβανα το λάθος του παρελθόντος, να τον αφήσω μ’ εκείνο το «ίσως», «μπορεί…» με μιαν ελπίδα που θα μείνει μετέωρη και φρούδη.

      Αα! Βλέπω μεγάλες σουξεδιές οι πρώτες αγάπες μας! 😄

      Να είσαι καλά, Γιούλη μου! Σ’ ευχαριστώ πολύ❣

      Μου αρέσει!

  5. Τώρα… Αναστασία μου, ή θα το ρίξω στη τρελή ή θα κάτσω να «γράψω» και ότι βγει και αυτό γιατί μετά από δυο γάμους και «μπολίκες» σχέσεις στο ενδιάμεσο… χοχοχο!
    Πρώτα πρώτα, το τραγούδι μ’ έστειλε στα τάρταρα (και δεν υπερβάλω) γιατί για πάρα πολλά χρόνια απ’ τα 11μου μέχρι τα 16 μου ήμουν ερωτευμένη μ’ ένα αγόρι που το έβλεπα μόνο να παίζει μπάσκετ στα διαλείμματα του σχολείου, δεν του είχα μιλήσει ποτέ, δεν μου είχε ρίξει ούτε ένα βλέμμα= Αυτό μου θύμισε το τραγούδι… ήταν μια απέραντη ανάγκη ν’ αγαπηθώ, απ΄ οποιονδήποτε όμως! αχαχα!
    Όταν συνήλθα, του έδωσα και κατάλαβε και από τότε νιώθω super καλυμμένη εσωτερικά, εξωτερικά, περιφερειακά, κβαντικά, συμπαντικά, κοσμικά, ερωτικά φυσικά! χαχα!
    Πάμε ν’ απαντήσουμε λοιπόν:
    1. • Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει;
    -Στα τσακίδια πάει Αναστασία μου, πού θέλεις να πάει, γιατί μόλις φύγει η μία, έρχεται μια πιο φρέσκια, στο εντωμεταξύ είσαι χάλια! χιχιχιχι!
    2. • Έτσι, κρυόμπλαστρος (σαν κι ελόγου μου) γίνεται ο άνθρωπος όταν μεγαλώσει;
    -Ναι, έτσι και χειρότερος, αλλά η «πείρα» αυξάνει το χιούμορ! χαχαχαχα!
    3. • Μάθαμε, τελικά, πόσα απίδια βάζει ο σάκος; Και πού ακριβώς;
    -Εννοείται και μάθαμε, αλλά μη ρωτάς το πού, γιατί έχουμε πλέον και μια… υπέροχη ηλικία!
    4. • Εγκυκλοπαιδικώς, τώρα: εσύ, τι αισθάνεσαι για την πρώτη σου αγάπη; Θέλεις να τον/την ξανασυναντήσεις; Θα σκεφτόσουν να (ξανα)κάνεις κάτι με το άτομο αυτό;
    -Η εισαγωγή στο «σεντόνι» απαντά και ΟΧΙ αρκετά μαζοχίστηκα τόσα χρόνια! απαπαπα!
    5,• Να ποστάρω στο facebook το «Όσα η αγάπη ονειρεύεται τ’ αφήνει όνειρα η ζωή», ή ο άλλος θα το ερμηνεύσει αλλιώς;!
    – Είπαμε το fb είναι merde-shit και «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε και οι κότες»… και από κότες ουυυυυυυυυυυυυ!
    6.• Ξέρουμε τι χορό χορεύουμε στο ταψί;
    -Αυτή η ερώτηση μπορεί ν’ απαντηθεί μόνο αμπελοφιλοσοφικά… άρα προς το παρόν, κράτα πως δεν ξέρουμε! χαχα!
    7.• Τι αμαρτίες πληρώνω;
    – Επειδή το 7 είναι ο αριθμός μου και αυτή η ερώτηση είναι και η τελευταία, θα σου πω, πολύ πολύ σοβαρά, πως μόνο πληρώνοντας μαθαίνεις! χεχεχε!
    Πάω τώρα σούπερ μάρκετ γιατί ο β’ σύζυγος περιμένει!

    ΑΦιλάκια πολλά μετά κατανοήσεως βεβαίως βεβαίως και χαιρετίσματα στη Βιολέτα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Α, πα, πα, Στεφανία μου! Μα, τι τα ‘θελα κι εγώ τα άσματα;!
    (Σε συνδυασμό με το 4 σου και το «ΟΧΙ», τεράστιο σαν του δημοψηφίσματος της 5/07/15, καταλήγω κι εγώ στο συμπέρασμα πως, όντως μαζοχίστηκες −ενώ, σε συνδυασμό με το 7 σου, λέω πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται και πως παθαίνοντας, μαθαίνουμε…)

    Να σου πω! Στο 1, αν έχουμε ανοίξει εμείς την… πόρτα εξόδου, λέω να μη λέμε «στα τσακίδια»!
    Στο 3, έχεις εσύ απάντηση αλλά όχι η Αρτίστα, εν αντιθέσει με το 6 που ισχύει το αντίστροφο.
    Κορίτσια, με μπερδεύτε! 🤔
    Στο fb… αφθονούν τόσον οι όρνιθες όσο και οι αλέκτορες!
    Κι όπως βλέπω από τις απαντήσεις… «ψηφίζετε Όχι»!

    Στεφανία μου, απολαυστικότατο αλλά και άκρως διαφωτιστικό το σχόλιό σου!
    Σ΄ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου❣
    (Ελπίζω να πήγες σούπερ μάρκετ!)
    Φιλιά πολλά πολλά! 💕

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Απόλαυση είσαι, αλλά επειδή αυτό το ξέρεις ήδη ας προχωρήσω στα περαιτέρω να σε διαφωτίσω!
    Να σχολιάσω όμως κάτι, όχι που θα κράταγα το στόμα μου κλειστό!

    Ο κύριος μου θύμισε λίγο τον κολλημένο με την Φερμίνα Δάσα, Φλορεντίνο Αρίσα, που όλοι θυμόμαστε από τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας…Δε λες πάλι καλά που δε σε μάντρωσε σε κανένα πλοίο να ανεβοκατεβαίνετε το ποτάμι, με τη σημαία για τη χολέρα υψωμένη; Φτηνά τη γλίτωσες και προς Θεού μην κλείσεις ποτέ ραντεβού κοντά σε τίποτα μαρίνες και λιμάνια!
    Οι εμμονές είναι αρρώστια λέμε!

    Απαντώ και διαφωτίζω!

    Η αγάπη όταν φεύγει ας πάει όπου θέλει κι ας μη μας γράφει…Αν κατσικωθεί, η ανάμνησή της δεν αφήνει την επόμενη που θα αξίζει, και αν δεν έρθει εκείνη καήκαμε θα καταντήσουμε όλοι Αρίσα, που δεν είμαι και καθόλου φαν του κυρίου, αλλά θα τον περιλάβω άλλη φορά!
    Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει γίνεται πιο λογικός!
    Ε τι θα κάνουμε δηλαδή, θα πέφτουμε τα ανάσκελα κάθε που ένας κάνει βουτιά στο παρελθόν; Η απάντηση λέμε κρύβεται στο μέλλον!
    όχι δε μάθαμε και ούτε θα μάθουμε!
    Αν ήθελα να ξανασυναντήσω την πρώτη μου αγάπη θα ήμουν ένας Αρίσα!
    Κάποια πράγματα έμειναν πίσω, στο παρελθόν εννοώ γατί δεν άξιζαν να είναι στο παρόν! Αν άξιζαν δε θα έμεναν εκεί, αλλά θα ήταν και παρόν…να δεις πως το έλεγε η Μαλβίνα…άντρας που δεν είναι τώρα δεν ήταν ποτέ!
    Μην το ποστάρεις…βλέπω τον τύπο να ναυλώνει καράβι και να ψάχνει ποτάμι!
    Δεν ξέρω, αλλά θα τολμήσω να πω ότι δεν είναι μόνο ένας
    Ούτε αυτό το γνωρίζω, αλλά αν γίνεις καθολική παίρνεις απ’ τον πάπα ένα συχωροχάρτι ναααα με το συμπάθιο και ξεμπερδεύεις με τις οφειλές!

    Ελπίζω να σε φώτισα…φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  8. Μπαναΐα μ’, μη μου λες τέτοια! 😨 (Λες να μ’εύρει το κακό σε 20 χρόνια;!)

    • Να βγάλει ένα one way ticket και να της κουνώ μαντήλι! (Πολύ τον μελετάς τον Φλορεντίνο!
    • Ελπίζω να μείνει… μεταξύ μας! Μια από τις λίγες φορές που εύχομαι για άνθρωπο να μην έχει διαβάσει βιβλίο!)
    • «Λογικός», «επιλεκτικός»… χμ! Μ’ αρέσουν αυτές οι ερμηνείες! Θα τις κρατήσω!
    • Ααα! Όλα κι όλα, μπορεί να μην μάθαμε αλλά μην το αποκλείουμε ότι θα μάθουμε!
    • Μαρία μην τον (ξανα)μελετάς!
    • Άσ’ το! Δίκιο έχεις! (Είχες δεν είχες, πάλι εκεί με πας!)
    • Λες, ε;
    • Μπα, άσ’ το! Προτιμώ να πληρώνω αμαρτίες! 😇

    Δεν με φώτισες απλώς, τα φώτα μου άλλαξες! 🙄

    Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
    Να περάσεις πολύ όμορφα το Σαββατοκύριακό σου❣

    Μου αρέσει!

  9. Έχω γελάσει τόσο πολύ που δεν φαντάζεσαι..
    Είναι λίγο αργά και δεν είμαι σε φάση να απαντήσω σε ερωτήσεις αλλά θα σου πω απλά…. ΜΑΚΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ από τον κυριούλη
    Την αγάπη μου

    Μου αρέσει!

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s