Γελάς, Ελλάς της αποφοράς;

gelas_ellas

Δελτίον Θυέλλης #3

Δεν είναι ότι θέλω ν’ αγιάσω. Διότι, αν αγιάσω, θα εκτίθενται από λιτανεία σε λιτανεία οι σαγιονάρες μου, το αγαπημένο μου πόντσο (το οποίο έχει ξηλωθεί, βαριέμαι να το μαντάρω κι αφήνει… μαύρο μίλι πίσω, την κλωστή!) και ίσως (ίσως) δυο αυγά που ‘χα βράσει πριν το Πάσχα και ξέμειναν στο ψυγείο.
Ε, όχι!
Πες, όμως, ότι ήθελα. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, με πάθη κι αδυναμίες, ποτέ δεν ξέρει κανείς αν και πότε θα καβαλήσει καλάμι. Ε, δεν μ’ αφήνουν! Αυτό, είναι άτιμο πράγμα. Να θέλεις και να μπορείς (λέμε, τώρα) και να μη σ’ αφήνουν (οι) άλλοι.

Γράφεις (σαν άνθρωπος, πάντα) μιαν ανάρτηση, και σου ‘ρχεται η επικαιρότητα και σου κάνει το πρόγραμμα τουβλάκια της Jenga!

Continue reading «Γελάς, Ελλάς της αποφοράς;»

Advertisements

Μία ιστορία της οθόνης

mia_istoria_tis_othonis

Ο Αντώνης καμάρωνε την ομορφιά του στον καθρέφτη του μπάνιου. Κόντευε να πιάσει τα σαράντα, αλλά ένοιωθε πολύ νεότερος –έμοιαζε πολύ νεότερος, σωστά;
«Σωστά, αγόρι μου!», είπε στον εαυτό του και χαμογέλασε στο είδωλό του.

Από τότε που χώρισε, το μόνο που τον στενοχωρούσε πότε−πότε ήταν που δεν είχε τον Πάρη του κοντά, όταν γύριζε απ’ το γραφείο. Όταν δεν άκουγε τη φωνούλα του να παραπονιέται για τη δασκάλα στο σχολείο κι αυτός να του λέει «με σε νοιάζει, άρχοντα! Θα καθαρίσει ο πατέρας σου!» –και καθάριζεॱ με τον τρόπο του!

Περνούσε απ’ το σχολείο, έριχνε δυο τρία γλοιώδη κομπλιμέντα στη δασκάλα –άει μωρή πατσαβούρα, από μέσα του– κι αυτό ήταν: είχε κάνει το καθήκον του.

Κατά τ’άλλα, πολύ, μα πολύ καλύτερα ήταν τώρα! Σιγά, τη Σοφία!

Continue reading «Μία ιστορία της οθόνης»

Επίδομα σίτισης και μάσησης σανού

epidoma_sanou_01
Δελτίον Θυέλλης #2

Το πρόβλημα με το χιούμορ είναι ότι συνήθως έχει στόχο κάποιον που είναι σε κακή διάθεση.
 — Lou Holtz

Ή που δεν έχει καθόλου την αίσθηση του χιούμορ. Ή που δεν έχει «αναγκαία και ικανή» ευφυία να ξεχωρίσει τη σάτιρα από το πραγματικό γεγονός. Ή που συνδυάζει όλα τα παραπάνω.

Παρεμπιπτόντως, η ετυμολογία της λέξης «σάτιρα» είναι η εξής:

σάτιρα < (ιταλική) satira < (λατινική) satira < (λατινική) επιθ. satur-satura-saturum < (λατινική) επιρρ. satis (=αρκετά)

Πρόκειται για είδος της Λατινικής Ποίησης με ποικίλο (satur), αρχικά δραματικό και εν συνεχεία διδακτικό και συνήθως σκωπτικό ή χλευαστικό, περιεχόμενο [σάτιρα].
Ουδεμία σχέση έχει δε, με το σατυρικό δράμα, το οποίο είναι είδος Δραματικής Ποίησης αποκλειστικά ελληνικό που δημιουργήθηκε αλλά και καλλιεργήθηκε παράλληλα με τα άλλα δύο είδη του δράματος, την Τραγωδία και την Κωμωδία.

Όχι, μάνα μ’, μη μου ανησυχείς, δεν θα κάνουμε μάθημαॱ ευκαιρίας δοθείσης έγινε η διευκρίνιση, διότι κάτι παθαίνουν τα –ευαίσθητα– νεύρα μου όταν βλέπω γραμμένο (και σε «έγκυρους», υποτίθεται, ιστότοπους) ότι «μα, επρόκειτο για σάτυρα», «ένα σατυρικό κείμενο…» κ.ο.κ.

Αντιθέτως, θα γελάσουμε (;) πολύ! Μα, πάρα πολύ!

Continue reading «Επίδομα σίτισης και μάσησης σανού»

Αχ, Βιολέτα! #5

violeta_new_05

Σύνδεση με το προηγούμενο

Πάνω που πήγαινε να μπει το νερό στ’ αυλάκι (η Βιολέτα Χάνου, παρόλες τις αντιρρήσεις, μάλλον θα μεταβαπτιζόταν σε Βίλυ Χουζούρη), πάτησε πόδι ο, μέχρι πρότινος, χαρούμενος παππούς (που τώρα, μόνο χαρούμενος δεν ήταν, καθώς είχε υψώσει φωνή κι ορθώσει ανάστημα) απαιτώντας από τον Περικεντέ να καμπουλευτεί τον αμπά νυμφευθεί τη Βιολέτα δόξῃ καὶ τιμῇ, με αποτέλεσμα την πρόκληση αλυσιδωτών αντιδράσεων (δυο νοματαίοι ξεροί, δυο μανάδες –μητέρα Βιολέτας και μητέρα μητέρας Βιολέτας– σε υστερία, δυο καράβια τσακισμένα απ’ τον ίδιο βράχο, μια Μέλπω να ‘χει πάρει την κατάσταση εντελώς στα χέρια της κι ένας Κουμάσης σε ρόλο Ισαάκ, μόνο που ακόμη δεν το ‘ξερε).
► Όλες οι Βιολέτες –κατηγορία μόνες τους− μαζεμένες εδώ.

«Να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…»

Για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας, ο Τόλης Κουμάσης, ο Ρένος Λιγούρης και ο Λώρης Μπεγλέρης, οι… τρεις καμπαλέρος του Φραμπαλά, του περιοδικού χάρη στο οποίο η Βιολέτα πραγματοποίησε τη φωτογράφιση που έφερε τη ζωή της τούμπα, δεν μας άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων στην πρώτη γνωριμία μας μαζί τους.
Στην πορεία, βέβαια, Λιγούρης και Μπεγλέρης έμειναν στα μετόπισθεν, ενώ ο Κουμάσης εμφανίζεται σε ρόλο… μαϊντανού, καθώς αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ο «εξ απορρήτων» (η ορντινάτσα, ούτως ειπείν) του Περικεντέ!

Continue reading «Αχ, Βιολέτα! #5»