Σώμα σου!

soma_sou_01
Με αφορμή το θάνατο της Νανάς Καραγιάννη από νευρική ανορεξία, πρόθεσή μου ήταν να κάνω ένα αφιέρωμα στην ασθένεια. Με απόψεις ειδικών, με ιστορίες ανθρώπων που, όπως η Νανά, έχασαν τη μάχη με το «θηρίo» και άλλων, που επέστρεψαν, ένα βήμα πριν περάσουν στην άλλη όχθη.
Αντ’ αυτού, τελικά, προτίμησα να αναδημοσιεύσω ένα δικό μου κείμενο, από παλιό μου ιστολόγιο που, πλέον, δεν είναι ενεργό.
(Σημ. Όσοι με ξέρετε ήδη, από εκεί, δεν θα ξαφνιαστείτε όπου βλέπετε «γάτα» και «Roula»!)

Κείμενο από το παλιό μου ιστολόγιο: Roula the Cat • C’est la vie! | 17.Οκτ.2014

Φυσούσε και ξεφυσούσε σαν ατμομηχανή. Η Γιάννα. (Όχι “η Γιάννα η ατμομηχανή”, μη μου μπερδεύεσαι). Κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές στα τζάμια και τους καθρέφτες του σπιτιού. Έσιαχνε λίγο τα μαλλιά της, άλλαζε πλευρά, σα να προσπαθούσε ν’ αποφασίσει ποια ήταν η καλή της. Δεν ικανοποιούνταν. Ξαναβούταγε τον μεταλλικό σωλήνα, πατούσε το κουμπί και δώσ’ του, πάλι, να τσακώνεται με τη σκόνη.
«Το ‘κανες εκεί…»
— «Α, ναι;»
— «Δυο φορές… Αυτή, είναι η τρίτη…»

Πάτησε ξανά το κουμπί —στο off. Έβαλε τα χέρια στη μέση, «άρχισα δίαιτα»…

Η Γιάννα είναι γλυκιά, αλλά υπέρβαρη. Στα τριάντα δύο, μανούλα δύο παιδιών, ευτυχισμένη σύζυγος και σκληρά εργαζόμενη. (Αν σκεφτείς ότι βάζει σε σειρά και τάξη το σπίτι της γάτας, το οποίο το ‘χω ο Ηρακλής με τα κουβάρια του, ε!…)
— «Χαζεύαμε προχθές, με την ξαδέρφη μου, το άλμπουμ του γάμου μου… Κοίτα πώς ήσουν στα δεκαεννέα σου, μου ‘πε… Και μου πέσανε τα μούτρα. Μισή, Roula μου, μι−σή!»

Χα! (Διαβάζεται και “Αχ!”) Πού να δεις, Γιάννα μου, πώς ήταν η Roula, στα αντίστοιχα −γατίσια− δεκαεννέα της, «γεια σου, τσολιά μου!» οι αναιδείς, «πάρε τη βόλτα σου, φύγε μακριά μου» η γάτα−παράλλαξη, ωραία χρόνια κι εκείνα, «έλα εσύ, μέσα εσύ, ναι κι εσύ, όξω εσύ με το μαλλί−καπέτα!»
Σ’ αυτή την ηλικία –αν δεν νυμφευθείς όπως η Γιάννα– ο κόσμος είναι στα χέρια σου μια σβούρα ζωγραφισμένη με τα χρώματα που εσύ διαλέγειςॱ εσύ κρατάς και τον σπάγκο, εσύ την κουμαντάρεις, εσύ την ορίζεις.
Σ’ αυτή την ηλικία είσαι είσαι όμορφη, έτσι κι αλλιώς. Όχι επειδή είσαι ξανθιά, μελαχρινή, καστανή ή κοκκινομάλλα, όχι επειδή τα μάτια σου είναι καφέ ή γκρίζα, πράσινα ή μπλε, όχι γιατί είσαι τσουπωτή ή λαμπάδα. Αλλά επειδή είσαι δεκαεννέα. Επειδή λες «καλημέρα» κι ανατέλλει μ’ εσένα ο ήλιος. Δεν χρειάζεται φως η όψη σουॱ είσαι φως. Κι είσαι πακέτο ερωτεύσιμο. Ολόκληρη.

Ξαπλώνεις στο μαξιλάρι σου, ξυπνάς… κι είσαι εικοσιπέντε. Ο σπάγκος δεν έχει ξετυλιχτεί, ακόμη, τελείως. «Με βαραίνει ένα τέταρτο του αιώνα», είχα πει τότε, η γάτα. Ε, και; Αδιαφορείς για «τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια» και τις βλαβερές τους συνέπειεςॱ ξώφαλτσα περνούν και δεν σε σημαδεύουν. Έχεις –ακόμη– ένα πρόσωπο όμορφο κι έχεις και τέσσερα άκρα γερά και δυνατά, να πιάσουν την πέτρα να τη στύψουν. Νοιώθεις αφέντης της ζωής, θριαμβευτής του έρωτα, κυρίαρχος του κόσμου.

Κι αυτή είναι, νομίζεις, μια εποχή δίχως τέλος, μόνο που και πάλι… άξαφνα ξυπνάς, βλέπεις τη σβούρα σου στη γωνιά, τον σπάγκο ξετυλιγμένο και ξαναμαζεμένο με σπουδή, μην τυχόν και μπουρδουκλωθεί σ’ αυτόν το μωρό που του ‘δωσες ζωή με λαχτάρα και κόπο απίστευτο. Να σηκώνεσαι απ’ την καρέκλα σου με λίγο ζόρι –ήταν πολλά τα κιλά, μάνα μου!– να σκουντουφλάς απ’ τη νύστα, «πάλι ξενύχτησες; Φαίνεται!»
Φαίνεταιॱ πώς όχι; Τριάντα πέντε «πλας»! Η γάτα στο διάδρομο, στο ποδήλατο, να ξεφυσάει σαν ατμομηχανή (πού ‘σαι Γιάννα!), διανύοντας χιλιόμετρα ατέλειωτα, επιτόπου!

Βγαίνεις στο δρόμο και δεν αισθάνεσαι πια τσολιάς, αλλά ταξίαρχος εν αποστρατεία! Κούρασις! Μόλις έχεις καβατζάρει τα σαράντα κι είσαι, σαφώς, μια γάτα με πάθος (όχι ένα, πολλά!) και «ειδικό βάρος». Μόνο που, να, βλέπεις πως το πρόσωπό σου είναι ξερό, οι χυμοί του κορμιού σου έχουν στερέψει, τα χέρια και τα πόδια σου κουράζονται ευκολότερα κι ο ύπνος που μέχρι πρότινος δε σ’ ένοιαζε κιόλας, σου επιβάλλεται καθώς τα βλέφαρά σου βαραίνουν και το κεφάλι σου μουδιάζει.

Η σβούρα δεν σου λέει τίποτα, έχει ξεθωριάσει, μωρέ, κιόλας… Αλλού είναι το νόημα. Το τρυγάς σαν μέλισσα. Δίψα που ‘ναι η ζωή!… Κοίτα, τώρα, που ‘πεσαν οι ταχύτητες, πόσα πράγματα άφησες να σου ξεφύγουν από τη φούρια σου… Κοίτα που δεν έχει, τελικά, ταβάνια ο ουρανός! Κοίτα μπροστά σου και λίγο παραπέρα –έλα, βάλε τα γυαλιά σου, το ξέρω ότι τα βλέπεις λίγο… blurry, μην ανησυχείς, της ηλικίας είναι! Έχεις αφήσει πίσω τα σαράντα πέντε, μην πας να το παίξεις παιδούλα, δεν είσαι –α, το ξέρεις. Ευτυχώς. Τότε; Τότε, γιατί χαμογελάς;

Χαμογελάς στο χρόνο. Σ’ αφήνει να προχωράς μπροστά κι εκείνος μένει πίσω, περιμένοντας να κρατήσει άλλα χέρια, οδηγώντας άλλα βήματα πάνω στα δικά σου που ‘χουν κιόλας αρχίσει να σβήνουν.
Χαμογελάς και μέσα απ’ τα μισόκλειστα μάτια σου φανερώνονται άνθρωποι που πέρασαν απ’ τη ζωή σου, στάθηκαν για λίγο ή πολύ, ή προσπέρασαν. Θυμάσαι τις επιτυχίες σου, τις νίκες σου –πολύ ή λιγότερο σημαντικές– και τις μεγάλες σου ήττες. Τις νύχτες που ο έρωτας έπαιρνε τροχιά συμπαντική… αλλά και τις άλλες, τις λευκές, που κάθε τόσο γύριζες το μαξιλάρι σου γιατί είχε μουσκέψει.
Χαμογελάς για τις επαναστάσεις σου και τα επιτεύγματά σου, αλλά και για εκείνη τη στιγμή που άστραψες και βρόντηξες (ποιος είδε τη γάτα και δεν τη φοβήθηκε!), άνοιξες μια μαύρη σακούλα, πέταξες καλλυντικά, κρέμες, χάρισες τα καλά σου ρούχα κι έκοψες τα μαλλιά σου με τη μηχανή, μια σκάλα πριν την ψιλή και βρυχήθηκες «αυτή είμαι!»

Roula, μαζέψου!
Μαζεύομαι. Όσο μπορώ. Όσο μ’ αφήνουν μπόσικη οι ονειροπολήσεις μου. Τελικά, με προσγειώνουν σαν αερόστατο, σ’ έδαφος στέρεο …και στεγνό.
Μπροστά μου ο δρόμος. Ευθύς. Στέρεος …και στεγνός. Πλήξις!
Πιο ‘κει, στο πλάι, ένα χορταριασμένο μπάλωμα γης. Παραπίσω, βλάστηση και πιο πέρα, δάσος!
Στροφή.
Τι έχω να φοβηθώ; Έτσι κι αλλιώς, οι γάτες έχουν εφτά ζωές.

Υστερόγραφο

«Το υπέροχο γυναικείο σώμα» :
Ενα τρυφερό animation με το οποίο θα ταυτιστεί κάθε γυναίκα.
To SIDEWALK σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε
από την Celia Bullwinkel.

soma_sou_02

Το γυναικείο σώμα διαρκώς αλλάζει και οι αλλαγές αυτές τρομάζουν τις περισσότερες γυναίκες. Από τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία, μέχρι την ενηλικίωση και τα γηρατιά οι γυναίκες έχουν πάντα ανασφάλειες για το σώμα τους, τις οποίες κουβαλούν σε όλα τα στάδια της ζωής τους. Κι όμως, το γυναικείο σώμα παραμένει πάντα υπέροχο και κυρίως όταν η γυναίκα αγαπήσει τις αλλαγές που της συμβαίνουν. Και μην ξεχνάτε ποτέ. Από το πρώτο μεγάλωμα του στήθους στην αρχή της εφηβείας, μέχρι και την πρώτη ρυτίδα η κάθε ηλικία έχει τις ομορφιές της!

Πηγή: InVitro Magazine

Advertisements

28 thoughts on “Σώμα σου!

  1. Πολύ καλά έκανες Αναστασία μου και αναδημοσίευσες ένα απ΄τα «παλιά» σου κείμενα, πρώτα γιατί τότε δεν το είχα διαβάσει ή αν το είχα, δεν το θυμάμαι και δεύτερο γιατί μου θύμισε το γνωστό ύφος γραψίματος σου! 😉
    Τεράστιο θέμα, το θέμα «σώμα» και νομίζω πως πρέπει κανείς να φτάσει τα σαράντα ή και να τα ξεπεράσει (κατά πολύ, όπως η ίδια!) για να έχει την ωριμότητα- σοφία ν’ αρχίσει ή τουλάχιστο να συνεχίσει τη ζωή του, βάζοντας σε πρώτη μοίρα το πνεύμα του. Αν δεν το κάνει, το σώμα του γρήγορα θα πάρει την κατιούσα… και ψυχολογικά θα είναι ανίκανος ν’ αποδεχτεί-αγαπήσει τον εαυτό του! 😛
    Το video εξαιρετικό και τόσο «έτσι», ελπίζω να το δουν πολλοί! 👫 👭
    Η παθολογική ανορεξία όπως και η βουλιμία είναι αρρώστιες που ταλαιπωρούν χρόνια τώρα πολύ κόσμο και πολλά τα ψυχολογικά αίτια! 😉
    Δεν ξέρω αν είναι θέμα DNA αλλά το σώμα μου, δεν άλλαξε τόσο ώστε να μου δημιουργήσει την παραμικρή ανησυχία, ίσως γιατί από πολύ νέα (και ας ήμουν μαμά απ΄τα 24) είχα μάθει να το ακούω! 🎧

    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά και πολύ καυτά και λόγω θέματος! 😊 😜

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Στεφανία μου,
      Καταρχάς σ’ ευχαριστώ πολύ! ❤

      Πόσο συμφωνώ! Πράγματι είναι θέμα σοφίας (που έρχεται στάλα-στάλα, κάθε χρόνο που ωριμάζουμε) το να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας και να φέρουμε στην πρώτη γραμμή το πνεύμα που, ειδικά στα χρόνια της νιότης αφήναμε στα «μετόπισθεν»! (Άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο).
      Κάποιοι άνθρωποι, ωστόσο, αρνούνται ν’ αποδεχτούν τις αλλαγές κι έχουμε, σήμερα, ολοένα και περισσότερες περιπτώσεις αισθητικών επεμβάσεων που, αν όχι στην πλειονότητά τους αλλά πάντως σε μεγάλο ποσοστό, φτάνουν ή ξεπερνούν τα όρια της υπερβολής και καταλήγουν στην (αυτο)γελοιοποίηση.

      • • •

      Εξ αφορμής του δεύτερου σκέλους του σχολίου σου, δράττομαι της ευκαιρίας να μεταφέρω εδώ απόσπασμα από άρθρο της κ. Τζένης Σουμάκη, Παιδοψυχιάτρου – Ψυχαναλύτριας, το οποίο είχα ζητήσει και μου είχε σταλεί από το Κ.Η. «ΑΝΑΣΑ». (Η κ. Σουμάκη ήταν τότε Επ. Υπεύθυνη).
      Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο γυναικείο portal 4women.gr (δεν είναι πλέον ενεργό), στις 28/09/2011.

      Βουλιμία: σύμπτωμα ή νόσος;

      Η επιδίωξη της λεπτής σιλουέτας μοιάζει να είναι για τη γυναίκα ένα μέσο επιβεβαίωσης της οντότητάς της, μια απόλυτη αξία που πλησιάζει σε μια «ηθική τελειότητα» και αποτελεί ένδειξη παντοδυναμίας.

      Ποιο είναι όμως το κόστος μιας τέτοιας αντίληψης;

      Αν η βουλιμία είναι σύνδρομο –νόσος ή σύμπτωμα που παραπέμπει σε ειδικές νοσολογικές οντότητες, αποτελεί δίλημα τόσο για την ψυχοπαθολογία όσο και για την ψυχιατρική νοσολογία. Η κλινική πρακτική αναδεικνύει τη μεγάλη ποικιλία των περιπτώσεων όπου η οικονομική αξία του συμπτώματος διαφοροποιείται ανάλογα με την υπάρχουσα δομή προσωπικότητας και τις συνθήκες έκλυσης της διαταραχής.

      Ο Ph Jeammet επισημαίνει ότι πέρα από τον επαναληπτικό και ταυτόσημο χαρακτήρα του συμπτώματος, οι διαταραχές διατροφής αναδεικνύουν μια ειδική δυναμική των σχέσεων και των επενδύσεων.

      Ψυχογενής Βουλιμία (bulimia nervosa)

      Πρόκειται για σοβαρή ασθένεια, που χαρακτηρίζεται από ένα κύκλο συμπεριφορών, που συνήθως ξεκινούν με επεισόδια ανεξέλεγκτης και υπερβολικής πρόσληψης τροφής. Παρατηρείται συχνότερα σε νεαρές γυναίκες φυσιολογικού βάρους ή ελαφρά υπέρβαρες και σε συχνότητα 2-4% στους εφήβους.

      Τα χαρακτηριστικά στοιχεία στη συμπεριφορά του ασθενούς με ψυχογενή βουλιμία είναι τα επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας και η απώλεια αυτοελέγχου κατά την κατανάλωση της τροφής, καθώς μεγάλη ποσότητα τροφής καταναλώνεται γρήγορα και το άτομο αισθάνεται ότι δεν μπορεί να σταματήσει να τρώει ούτε και να ελέγξει τι, και πόσο, τρώει. Προκειμένου να αποτραπεί η αύξηση του βάρους ο ασθενής καταλήγει σε πρόκληση εμέτου, λήψη καθαρτικών, διουρητικών ή άλλων φαρμακευτικών σκευασμάτων, νηστεία ή υπερβολική άσκηση.

      Η παγκόσμια βιβλιογραφία αναφέρει ότι στα άτομα με ψυχογενή βουλιμία υπάρχει αυξημένη συχνότητα καταθλιπτικών συμπτωμάτων όπως και Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής και Δυσθυμικής Διαταραχής που μπορεί να εμφανίζονται ταυτόχρονα ή να προηγούνται της διαταραχής.

      Τα άτομα που εμφανίζουν τη διαταραχή έχουν ιστορικό δυσκολιών αποχωρισμού και χαρακτηρίζονται από έντονη αμφιθυμία σε σχέση με την ανάγκη τους για συγχώνευσή και παράλληλα την ανάγκη τους για αποχωρισμό.
      Στην οικογένεια οι σχέσεις είναι συγκρουσιακές και τα άτομα παρουσιάζουν συναισθηματικές διαταραχές.

      Επιπλοκές

      Με το πέρασμα του χρόνου, η πρόκληση εμέτου , η κατάχρηση καθαρτικών και διουρητικών προξενούν διαταραχές στον μεταβολισμό, γενική κόπωση, εξασθένιση των πνευματικών επιδόσεων, μυϊκές κράμπες, νευρικές κρίσεις, δυσμηνόρροια. Οι βουλιμικές ασθενείς υποφέρουν επίσης από φλεγμονές του στομάχου και του οισοφάγου, από εντερικές διαταραχές, τα ούλα τους υποχωρούν, τα μαλλιά τους πέφτουν . Οι απότομες μεταβολές βάρους προκαλούν συχνά δερματικά προβλήματα. Η καταθλιπτική κατάσταση, συχνή στις βουλιμικές, ευνοείται από τη σωματική εξασθένιση. Σε ένα άλλο επίπεδο το άτομο περιθωριοποιείται κοινωνικά και παρουσιάζει στο σύνολο κακή ποιότητα ζωής. […]

      • • •
      Φιλάκια πολλά, Στεφανία μου❣
      Να έχεις όμορφο και, όσο το δυνατόν, δροσερό βράδυ!🌛

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ευχαριστώ πολύ Αναστασία μου, για το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Τζένης Σουμάκη γιατί έρχεται να συμπληρώσει τα όσα είχα διαβάσει γι αυτές τις ψυχικές ασθένειες…
        Εύχομαι να αποδεχτούμε και ν’ αγαπήσουμε το σώμα μας γιατί είναι ο καθρέπτης της ψυχής μας! ❤

        Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Χα!
    Που θα μπορούσε να γίνει και «Αχ», βλέποντας το σώμα μου να είναι χοντρό και να κρεμάει ολούθε στα 56 και 8/12 έτη μου!
    Αμ δε, όμως, που θα γίνει «Αχ»!
    Θεάρα είμαι η αρτίστα!
    Ή, τουλάχιστον, έτσι αισθάνομαι. Καλώς ή κακώς, δεν ξεύρω!
    Πάντως στα θέματα ανορεξίας-βουλιμίας (σ.σ. που για μένα είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος), θαρρώ, κανένας ποτέ δεν έκατσε μια μέρα να πει: «Είμαι πολύ ευτυχής, δεν αρχίζω να παχαίνω ή να αδυνατίζω μέχρι θανάτου;»
    Οπότε, ας το έχουν υπόψη τους κάτι ρατσιστές του είδους.
    Και λίγη σκέψη δεν θα τους έβλαπτε!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μα, φυσικά Αρτίστα μου και δεν θα γίνει «Αχ» (άντε κάνα «αχ, πού ‘σαι νιότη» και μέχρι εκεί! Point finale!)
      Πλέον, άνω των -ήντα, -θέλω να- πιστεύω ότι όλες νιώθουμε θεές. (Μια σοφή φίλη μου, αρκετά χρόνια πριν, στην ηλικία που έχω σήμερα τότε, πάνω σε σχετική συζήτηση είχε πει πως τα κορμιά έχουν ιστορία και ως τέτοια πρέπει να τα λατρεύουμε. Πόσο δίκιο είχε!)

      Σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές, εκτός από το εκτενές απόσπασμα του άρθρου της κ. Σουμάκη (στο πιο πάνω σχόλιο), θα μεταφέρω εδώ λίγα λόγια για ένα βιβλιαράκι-κατάθεση ψυχής της Κατερίνας Σάπαρη, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2011 από το «My Edition | Γκιούρδας Εκδοτική».

      Τίτλος: Πεινάς; Άσ’ το καλύτερα – 25 ημέρες με τις διατροφικές διαταραχές

      Πρόκειται στην ουσία για ένα είδος ημερολογίου, όπου η ηρωίδα, η Νιόβη, περιγράφει καθημερινά τον αγώνα της για ζωή μακριά από τις διατροφικές διαταραχές, τους καβγάδες με τους γονείς της, τις περιπέτειές της και τα όνειρά της για ένα μέλλον γεμάτο υγεία και χαμόγελα.

      Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μέσα από τη δική της περιπέτεια με τις κακές της «φίλες», όπως τις αποκαλεί μέσα στο βιβλίο, και στην ουσία αποτελεί κομμάτι του προσωπικού της ημερολογίου. Στόχος του βιβλίου αυτού είναι αφενός η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση όλων απέναντι στις νόσους αυτές, μέσα από ένα ταξίδι με πολλές φουρτούνες και αφετέρου να μεταφέρει ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας σε όσους δίνουν τον δικό τους αγώνα για ζωή χωρίς Διατροφικές Διαταραχές.

      Πρόλογος

      Ψυχογενής ανορεξία, νευρογενής βουλιμία, επεισοδιακή υπερφαγία. Τρεις όροι που για τους περισσότερους από εμάς φαντάζουν γνώριμοι και κατανοητοί, αλλά την ίδια στιγμή μας είναι «ξένοι». Πιστεύουμε πως ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει ο καθένας από αυτούς, αλλά πως τάχα δεν μας αφορούν.

      Στην πραγματικότητα όμως, κάπου βαθιά μέσα μας τους φοβόμαστε και τρομάζουμε στην ιδέα πως μια τέτοια ασθένεια θα μπορούσε να χτυπήσει και το δικό μας σπίτι.

      «Ασθένεια;» ίσως να ρωτήσει τώρα κάποιος. «Μα δεν είναι ασθένεια, εμμονή είναι! Το άτομο που πάσχει από μια τέτοια διατροφική διαταραχή απλά βλέπει κιλά και λίπη εκεί που δεν υπάρχουν ή τρώει μέχρι σημείο σκασμού», θα υποστηρίξει. Κι όμως δεν πρόκειται για κάποιο είδος εμμονής. Είναι τρεις ασθένειες που πηγάζουν από την ψυχή και βλάπτουν το σώμα. Τρεις ασθένειες που δεν νωρίζουν ηλικία, φύλο, χρώμα, κοινωνική ή οικονομική κατάσταση. Τρεις ασθένειες που μας αφορούν όλους, μικρούς και μεγάλους, άντρες και γυναίκες!

      Τι κι αν την ηρωίδα της ιστορίας αυτής τη λένε Νιόβη; Το όνομα δεν έχει καμία σημασία. Θα μπορούσε κάλλιστα να τη λένε Μαρία ή Αννα και να είναι ένας δικός σου άνθρωπος, η δική σου φίλη, το δικό σου παιδί. Το Νιόβη είναι ένα όνομα φανταστικό, όμως η περιπέτεια της κοπέλας αυτής είναι πέρα για πέρα αληθινή. Τα περιστατικά, οι σκέψεις και τα συναισθήματα που αποτυπώνονται μέσα σ’ αυτό το βιβλίο, είναι στην ουσία κομμάτια της ζωής της, αποσπάσματα του προσωπικού της ημερολογίου, στιγμές του καθημερινού της αγώνα ενάντια στις κακές της «φίλες», οι προσπάθειές της να αντιμετωπίσει και να νικήσει την ανορεξία και τη βουλιμία.

      Ίσως ορισμένα από τα περιστατικά αυτά να φαντάζουν εξωπραγματικά, κι όμως δεν είναι… Αυτό είναι το σκληρό πρόσωπο των διατροφικών διαταραχών.

      Ο αγώνας για επιβίωση της κοπέλας αυτής είναι καθημερινός, ψυχοφθόρος και επίπονος. Κάθε φορά που πιστεύει πως τα έχει επιτέλους καταφέρει, πως έχει δώσει την τελική μάχη και είναι πλέον νικήτρια, πως θα επιστρέψει και πάλι σε μια πιο φυσιολογική ζωή, τότε είναι που για ακόμη μία φορά οι προσδοκίες της διαψεύδονται, γκρεμίζονται και βρίσκεται ξανά εγκλωβισμένη μέσα στην κακή αυτή «παρέα». Παλεύει, προσπαθεί να τα καταφέρει, πολλές φορές νικάει, ενώ άλλες χάνει, λυγίζει, φωνάζει, κλαίει, απογοητεύεται, μα δεν τα παρατάει.

      Κάνει μια νέα προσπάθεια που αυτή τη φορά φαίνεται να πετυχαίνει, όμως λίγο καιρό αργότερα η ζυγαριά παίρνει και πάλι την κατιούσα. Τσακώνεται με τους γονείς της, κρύβει τα φαγητά, φεύγει από το σπίτι. Ξυπνάει και κοιμάται με τη σκέψη της τροφής να βρίσκεται διαρκώς στο μυαλό της. Ζητάει βοήθεια, αγωνιά, φοβάται. Διαισθάνεται τον κίνδυνο, γνωρίζει τη σοβαρότητα και την επικινδυνότητα της κατάστασής της, αλλά αυτό δεν την πτοεί. Προσπαθεί, αλλά δεν είναι εύκολο να ξεφύγει από τις διατροφικές διαταραχές.

      Πιστεύει πως θα τα καταφέρει, ελπίζει, επιμένει και ονειρεύεται μια ζωή μακριά από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Μια ζωή χωρίς εμετούς, χωρίς κρυψώνες φαγητού, χωρίς υπερεντατική γυμναστική, χωρίς τσακωμούς, αλλά γεμάτη χρώμα, γέλιο, χαρά, αγάπη, φίλους. Μια ζωή γεμάτη υγεία! Η θεραπεία είναι δύσκολη, επίπονη, ψυχοφθόρα.

      Η διαδρομή προς την ίαση είναι μεγάλη, όμως έχει ένα τεράστιο έπαθλο, την ίδια τη ΖΩΗ!

      Αξίζει, λοιπόν, μια προσπάθεια!

      • • •

      «Ας το έχουν υπόψη τους κάτι ρατσιστές του είδους», όπως πολύ σωστά επισημαίνεις στο σχόλιό σου!

      Σε καληνυχτώ και σε ασπάζομαι, Αρτίστα μου!
      Ελπίζω στα μέρη σας, το βραδάκι να είναι κάπως δροσερό… 🌛

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Ω! Ευχαριστώ πολύ γι αυτή την τόσο εκτενή απάντηση!
        Θα το προτείνω σε μια μικρή μου φίλη αυτό το βιβλίο, η οποία έχει κάτι θεματάκια διατροφικά, του τύπου έχει πολύ δουλειά και δεν προλαβαίνει ούτε να φάει και κάτι τέτοια.
        Εκείνη, βέβαια, τα θεωρεί άνευ σημασίας και μπορεί και να είναι έτσι, αλλά εγώ επειδή λίγο ανησυχώ, θα της το προτείνω. Διακριτικά φυσικά. Θα της πω να μου το χαρίσει, μήπως και με βοηθήσει να απεξαρτηθώ από τα γλυκά και μετά θα της το δώσω να το διαβάσει κι αυτή, μήπως και φάει κανένα γλυκό!

        Το βράδυ μας θα είναι απίστευτα καυτό, όπως ήταν και η ημέρα μας!

        Και έχω νεύρα, από τη ζέστη!

        Γι αυτό, παρακαλέστε κάπου, οπουδήποτε, να δροσίσει!

        Αρέσει σε 2 άτομα

        1. Αρτίστα μου,
          Ελπίζω η φίλη σου να μην έχει τέτοιου είδους θέμα αλλά και αν αυτό συμβαίνει, να βοηθηθεί και να «φύγει» το συντομότερο δυνατό από αυτό.
          Μακάρι το βιβλιαράκι της Κατερίνας να της δώσει ερεθίσματα για να δει την κατάσταση διαφορετικά (και κυρίως, να την προβληματίσει το πόσο εύκολα γίνεται ανεξέλεγκτη).

          Από Δευτέρα δροσίζει, Αρτίστα μου… Το Σ/Κ θα είναι βραστή πατάτα!

          Σε καληνυχτώ και σε ασπάζομαι❣

          Μου αρέσει!

  3. Πόσο συμφωνώ με το σχόλιο της μαγισσούλας!
    Πρέπει να φθάσει ίσως στην ωριμότητα η γυναίκα για να αγαπήσει το σώμα της πραγματικά.

    Περίμενα μικρότερη ότι οι αλλαγές μεγαλώνοντας θα με έθλιβαν. Ότι η κλιμακτήριος θα μου κόστιζε. Βλέπεις μικρότερη είχα πολλές ανασφάλειες. Όχι του τύπου να αρέσω σε όλους, ή ότι δεν είμαι καλή, αλλά να, πρόσεχα να είμαι στην τρίχα, πάντα βαμμένη, πάντα κοκέτα. Πολύ κουραστικό και ψυχοφθόρο κάποιες φορές.
    Πραγματικά νιώθω γαλήνη που αποδέχομαι τις αλλαγές. Τις παρατηρώ αλλά δεν με εξουσιάζουν. Και η μεταστροφή είχε αρχίσει σταδιακά στα 40-42, αλλά η κορύφωση ήρθε στα 45!

    Πριν κάτι μήνες ήμουν αποκλειστική στον άρρωστο ανιψιό μου κι όπως καθόμουν χυμένη στην καρέκλα, πετούσε η κοιλιά μου, μου λέει πειράζοντάς με «Αριστέα μου λέει η κοιλιά σου έχει γίνει τραπέζι, μπορείς να ακουμπάς το πιάτο σου και να τρως! » και γέλασα τόσο πολύ με τη ψυχή μου που συνέχισα το αστείο (και άλλες χρήσεις της κοιλιάς-τραπέζι! ☺)

    Η αποδοχή ή όχι της εικόνας μας έχει να κάνει με την αυτογνωσία. Δεν γίνεται εύκολα σε νεαρή ηλικία να υπάρχει η ωριμότητα που απαιτεί το θέμα. Γίνεται συν τω χρόνω νομίζω. Φυσικά υπάρχουν και οι ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές -κι εκεί κολλάει η ανορεξία-βουλιμία- που έχουν περισσότερο να κάνουν με την προσωπικότητά μας, πώς μεγάλωσαν οι γονείς μας, τι ψυχικά εφόδια έχουμε. Μεταφέρω εδώ ένα σχόλιο που έγραψα σε μια ανάρτηση στο φέις, με αφορμή τον θάνατο της Νανάς. Στα σχόλια είδα ότι τα έβαζαν με την τηλεόραση και τα πρότυπα. Εγώ έχω μια διαφορετική στάση-αντίληψη του θέματος:

    «Δεν είναι θέμα της κοινωνίας, της τηλεόρασης, του ρατσισμού…
    Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις πραγματικές μας ευθύνες; Αν είμαστε δίπλα στα παιδιά μας και δίνουμε απλόχερα αγάπη, χωρίς εγωισμούς, αν βοηθάμε να έχουν ισχυρό ψυχικό σύστημα, τότε κι αυτά δεν επηρεάζονται από τα πρότυπα που μας επιβάλλουν τα μέσα. Μια δυναμική προσωπικότητα δεν κλονίζεται από τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Ένας άνθρωπος κλονίζεται αν μεγαλώσει με σύνδρομα και ελλείψεις στο συναισθηματικό επίπεδο από την οικογένεια. Ας δούμε επιτέλους το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις. Αν περιμένουμε να αλλάξει η νοοτροπία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται να γίνει κάτι.. Η μόνη ελπίδα είναι στο να μεγαλώνουμε υγιείς ανθρώπους!

    Πολλά φιλιά :))

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Να συμπληρώσω κάτι ακόμα … Θεωρώ πως οι δικές μου ανασφάλειες λειάνθηκαν και με τον καιρό χάθηκαν, όταν τα βρήκα με τη μαμά. Που σημαίνει ότι η ανάγκη μου να είμαι ωραία και αποδεκτή είχε να κάνει με τα θεμετάκια που είχα με τη μαμά μου.
      Για αυτό κι επιμένω ότι μέσα στην οικογένεια θωρακίζεται σωστά το παιδί ή βγαίνει στη ζωή με ελλείψεις και απωθημένα!

      (επίσης , φτου! πάλι μου ξέφυγαν λάθη στο προηγούμενο σχόλιό μου! ☺)

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Απάντηση και στα δύο σχόλιά σου, Αριστέα μου (μια που, πιο πάνω, έγραφα κι άπλωνα τα… σεντόνια μου και δεν πρόλαβα να απαντήσω).

        Πραγματικά, η εικόνα μας κι ενασχόλησή μας μ’ αυτήν ώστε να ‘ναι πάντα άψογη, είναι ψυχοφθόραॱ η αποκαθήλωσή της είναι, μάλλον, κάτι που συμβαίνει μετά τα δεύτερα -άντα. (Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ τότε άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πολύ λίγο με νοιάζει. Τότε άρχισε κι η δική μου μεταστροφή).
        Στ’ αλήθεια, τότε αρχίζουμε ν’ απελευθερωνόμαστε από αυτήν αλλά, όπως επισημαίνεις -όπως κι η Σταφανία, πιο πάνω- είναι θέμα ωριμότητας και αυτογνωσίας.
        Περί κλιμακτηρίου… μύθος! Αισθάνομαι ότι δεν επηρεάστηκα στο παραμικρό, δεν κατάλαβα να «τρελαίνονται» οι ορμόνες μου, δεν έπεσα σε… βαθιά μελαγχολία. (Κάποια στιγμή, βέβαια, αναρωτήθηκα αν κάποια -σοβαρά- προβλήματα υγείας που αντιμετώπισα οφείλονταν και στην κλιμακτήριο, αλλά τελικά δεν ευθυνόταν, η καημένη, για τίποτα απ’ αυτά)

        Όσον αφορά τις διατροφικές διαταραχές, είναι σαφές ότι αφετηρία (και βάθος) τους είναι η οικογένεια. Είτε η πολύ (κατα)πιεστική είτε η (σχεδόν) αδιάφορη.
        Γνωρίζω άτομο (και, δυστυχώς, για ευνόητους λόγους, δεν μπορώ να επεκταθώ) που πέραν του προβλήματος της νευρικής ανορεξίας (το κορίτσι νοσηλεύτηκε και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα) προέκυψαν στην πορεία κι άλλα θέματα (αλκοόλ, ουσίες) και στην περίπτωσή της, μοιάζει να υπάρχει μια διαρκής ανακύκλωση, το ένα επιτείνει το άλλο… Φοβάμαι πολύ γι’ αυτό το παιδί, πλέον η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη…
        Θα ‘λεγε κανείς ότι η ανάρτησή σου στο fb «κουμπώνει» με το περιστατικό αυτό! Απλώς, πιστεύω ότι και τα μέσα κάνουν ζημιά (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό), μια που, πολλές φορές, κι οι ίδιοι οι γονείς εγκλωβίζονται από αυτά. (Άλλη, πάλι, περίπτωση… Μαμά που τάιζε το κοριτσάκι της, στο δημοτικό, σχεδόν αποκλειστικά με βραστά λαχανικά «για να ‘χει μούτρα, όταν μεγαλώσει, να πάει στο next top model»!!! Ακραίο, ίσως, παράδειγμα αλλά μάλλον δεν είναι το μόνο).
        Από την άλλη, έχουμε και τη «δικτατορία της μόδας», με τα μεγέθη των ρούχων να ‘χουν απειροελάχιστες διαφορές από το xs στο s, από το s στο m και από το m στο l… Να βλέπεις κοπέλα, 1.70+, 52 κιλά και να θέλει… large! (Επειδή, π.χ., δεν έχει στήθος-πλάκα!)
        Στο e-shop πολύ γνωστού brand, τα μοντέλα μοιάζουν (ή, δεν αποκλείεται και να ‘ναι) ανορεξικά! Κλαράκια! (Μα, να βρω να σου στείλω στο fb φωτο, να δεις για τι ακριβώς μιλάω!)

        Αριστέα μου, πολύ σε ευχαριστώ και για τα δύο σχόλιά σου! Κλείνοντας το (και εδώ!) σεντόνι, συνοψίζω στο ότι με βρίσκεις σύμφωνη μέχρι κεραίας!

        Τα φιλιά και την καληνύχτα μου, μπουκλωτό μου! 😘😊🌛

        Μου αρέσει!

      2. Ναι Αριστέα μου, έχεις δίκιο… πολλά έχουν σχέση με το πώς μεγαλώσαμε, με το DNA μας, αλλά πιο πολύ με τον χαρακτήρα που δημιουργήσαμε για ν’ αντέξουμε ένα «περίεργο» μεγάλωμα… και επειδή «ξέρεις» πώς μεγάλωσα και «ξέρω» και η ίδια ποια ήταν η σχέση σου με την μητέρα σου, μπορώ να σου πω ένα μεγάλο μπράβο που πρώτα την συγχώρεσες (όπως έκανα και η ίδια) και δεύτερο, πως περνάς τη κλιμακτήριο σου, ήρεμα και με επίγνωση. Θα δεις στη συνέχεια πως τα επόμενα χρόνια της ζωής σου, μόνο μεγαλύτερη ωριμότητα, χαρά και δημιουργηκότητα θα σου φέρουν! 😀
        Συγνώμη Αναστασία για την «παραπομπή» αλλά θεώρησα σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε μερικά μερικά κακώς κείμενα της παιδικής ηλικίας! 😉

        Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Αναστασία μου, το παλαιότερο κείμενό σου που δημοσίευσες είναι πολύ αξιόλογο και τα λέει όλα σε λίγες γραμμές. Μπράβο, κοπέλα μου, αυτό ακριβώς σημαίνει να έχεις καλή πένα. Αγάπησα και το βίντεο! Υπέροχο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Γεια σου Αναστασία μου!
    Χαίρομαι που αναδημοσίευσες το κείμενό σου,να σε γνωρίσω κι εγώ καλύτερα!
    Να αγαπάμε το σώμα μας,άλλωστε είναι κληρονομιά μας!
    Μ’αρέσει να μου λένε:»μοιάζεις στη γιαγιά σου!»
    Δεν θα ήθελα να μοιάζω με μια κούκλα πλαστική και κοινή…
    (Γιούλη)

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Αναστασία μου νομίζω ότι το λάθος του κόσμου είναι ότι δεν μας μαθαίνει να αγαπάμε από μικροί τον εαυτό μας! Κι όχι μόνο να τον αγαπάμε, αλλά και να τον αποδεχόμαστε και να τον σεβόμαστε.
    Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής, λατρεύω που βρίσκω λόγους να με αγαπώ κάθε μέρα και λίγο πιο πολύ και αν έβρισκα έναν τρόπο να το μεταδώσω αυτό και να το μάθω και στους άλλους θα ένιωθα ευλογημένη!
    Πολύ μου άρεσε που διάβασα ένα κείμενο από τα παλιά. Ήταν πολύ ουσιαστικό και ενδιαφέρον.
    Σου στέλνω ένα μεγάλο φιλί, για μια όμορφη συνέχεια στην ημέρα σου! 💋

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πόσο καλά κάνεις, διπλανούλα μου, που σε αγαπάς και βρίσκεις λόγους να σε αγαπάς ακόμη περισσότερο!
      Θα γράψω το κλισέ, ότι οι άνθρωποι είμαστε σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα, μοναδικοί. Πως καθένας μας μπορεί να είναι αξιαγάπητος για τις αρετές αλλά και τα ελαττώματά του. Γιατί, απ’ αυτό το «πακέτο» προκύπτει η μοναδικότητα.

      Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο (θυμηθήκαμε, μωρέ, και την καημένη τη Ρουλίτσα!)

      Πολλά φιλάκια, Μαρίνα μου❣
      Όμορφο και δροσερό Σαββατοκύριακο να περάσεις! 🌴🏖🏝

      Μου αρέσει!

  7. Στενοχωρήθηκα όταν μου είπαν για την κοπέλα!
    Πέρασε πολλά, ταλαιπωρήθηκε πολύ, ας βρει την ανάπαυση και τη γαλήνη…

    Κοίτα να δεις όμως που παρότι δε φημίζομαι για τη μνήμη μου, θυμόμουν και το εξαιρετικό σου κείμενο, αλλά και το βίντεο!
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα να έχουμε..αν είναι δυνατόν και δροσερό!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλό μήνα, Μαρία μου❣
      Δροσίζει, λέει, από Δευτέρα. Ε, τι έμεινε; Ιούλιος, Αύγουστος, πάει το καλοκαίρι! (Η Αρτίστα έχει βάλει και αντίστροφη μέτρηση στη σημερινή της ανάρτηση).

      Με συγκινείς που θυμάσαι το κείμενο και το βίντεο! Ήταν από τις πρώτες αναρτήσεις στο Roul-ο-blog και, πολύ λίγοι οι επισκέπτες, ακόμη.

      Φιλιά πολλά❣

      ΥΓ. Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα, τι είναι ο Αύγουστος; Ένα μήνα δρόμος! 😊

      Μου αρέσει!

  8. Συνηθισμένη από το παλιό σου ιστολόγιο πήγα να σε αποκαλέσω Ρούλα. Η ομορφιά δε μπορεί να φυλακιστεί ούτε σε ένα μέγεθος, ούτε σε μία ηλικία. Κι όπως το αποδεικνύει και η φύση της νευρική ανορεξίας, η ζημιά γίνεται πρώτα στο μυαλό κι ύστερα επεκτείνεται στο σώμα. Εγώ θέλω να θίξω ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα της μη ασφαλιστικής κάλυψης των ψυχοθεραπειών. Πραγματικά η μέριμνα στις ψυχιατρικές παθήσεις και την ψυχολογική υποστήριξη είναι μηδαμινή και το κόστος της θεραπείας υπέρογκο. Μην απορούμε που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πάσχει και από κάτι. 😦 πφφ

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλημέρα, Χριστίνα μου!
      Δεν πειράζει, «ακούω» και στα δύο! 😊
      Όσον αφορά την ασφαλιστική κάλυψη, όπως πάμε θα γίνει «ανέκδοτο» σε λίγο. (Η κάλυψη).
      Το συγκεκριμένο κομμάτι δε, ανέκαθεν αποτελούσε ταμπού (τόσο για τον ίδιο τον πάσχοντα όσο και για τους οικείους του) μια που η άγνοια οδηγεί σε αυθαίρετους και «περίεργους» συνειρμούς…
      Τεράστιο, πράγματι, το πρόβλημα −και πολυδιάστατο…

      Καλή δύναμη και καλή συνέχεια στην ημέρα σου, Ανδρομεδούλα μου!
      Σε φιλώ❣

      Μου αρέσει!

  9. Υπεροχο κειμενο, και συγκινητικο βιντεο. εχω απολυτη γνωση πανω στο θεμα μια και επαθα ανορεξια το 2007 με ολα τα επακολουθα. η παρεμβαση των δικων μου με εσωσε ..με πηγανε σηκωτη (κυριολεκτικα γιατι λιποθυμουσα συνεχεια) στους γιατρους…με τη βοηθεια ψυχολογου καταλαβα γιατι μου συνεβενε ολο αυτο,,,και εκανα μια ωραιοτατη αναδρομη στα παιδικα μου χρονια να δω τι φταιει..υπερευαισθησια-πεπειθηση οτι δεν σε αγαπαει η μαμα σου-χαμηλη αυτοεκτιμηση ηταν οι ριζες του κακου…προ υπηρχε η κακη σχεση με το φαγητο απο μικρη ηλικια,,και η χαμηλη αυτοπεππιθηση και το αισθημα κατωτερωτητας με εκαναν να μισω την εμφανιση μου…ολο αυτη η χρονια κατασταση καπου επρεπε να ξεσπασει…και ξεσπασε…ξεκινησα εξαντλητικες διαιτες γιατι πιστευα οτι αν αλλαξω την εμφανιση μου θα αλλαξει η τυχη μου..πιστευα οτι για ολα μου τα προβληματα(ανεργια, χωρις σχεση για πολυ καιρο κτλ) εφταιγε η εμφανιση μου. ημουν 85 κιλα αλλα επειδη ημουν κοντουλα πραγματικα φαινομουν πολυ παχουλη…και ξεκινησα τις διαιτες… πεινα λιμοκτονουσα αλλα δεν το εβαζα κατω..και εχανα με γρηγορους ρυθμους κιλα και οσα περισσοτερα κοπλιμεντα μου εκαναν για τη νεα μου εμφανιση τοσο πιο πολυ προσπαθουσα ,,στερουσα τα παντα απο τον οργανισμο μου,,ζητημα αν επαιρνα 500 θερμιδες τη μερα..το 2012 αρχισα να εχω λιποθυμικα επεισοδεια κια με αναγκασαν να κανω εξετασεις,,,με ειχε χτυπησει ο θυροειδης…οι ιδιοι οι γιατροιμαζι με την οικογενεια μου με στειλανε σε ψυχολογο να με σωσουν,,πηγαινα ενα χρονο..με εσωσε…απο 35 κιλα πηγα 48..με εσωσε…η διαγνωση ηταν ανορεξια στα ΠΡΩΤΑ ΣΤΑΔΙΑ (αν προχωρουσε στα επομενα σταδια τωρα θα ημουν σαν τη νανα καραγιαννη) με εξαρσεις βουλιμιας(ετρωγα σοκολατα)….το κολπο που βρηκε το μυαλο μου να ξεγελασσει αυτο το ελεεινο τερας την ανορεξια ηταν να μετραω τις θερμιδες …ετσι νιωθω οτι ελεγχω τη κατασταση…και αφου δε φοβαμαι οτι θα παχυνω ολα ειναι υπο ελεγχο…..τωρα ειμαι καλα…και εχω αλλαξει το τροπο που σκεφτομαι…..αυτοεκτιμηση αυτοπεποιθηση αγαπη για τον εαυτο μας…αυτα χρειαζομαστε…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαρία μου, σε καλωσορίζω.
      Και σ’ ευχαριστώ για την «κατάθεση ψυχής» που μοιράστηκες εδώ…
      Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σχολιάσω / γράψω οτιδήποτε, ήσουν «ποταμός» στην περιγραφή της προσωπικής σου εμπειρίας.
      Μένω (κι επαναλαμβάνω) αυτό:
      αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, αγάπη για τον εαυτό μας…

      Να είσαι καλά! 🌹

      Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Σε ευχαριστω πολυ…με συγκινησε πολυ το κειμενο σου και γι αυτο μου βγηκαν αυτα τα λόγια…μονο να ηξερε καποιος τι μαχη δινει ενα ατομο που υποφερει απο ανορεξια κι αλλες διατροφικες διαταραχες…αλλα ημουν τυχερη και με βοηθησαν οι γυρω μου…μακαρι να σταθουν κι αλλου που υποφερουν τυχεροι οσο εγω….σε ευχαριστω πολυ….οσα κειμενα σου εχω διαβασει τα εχω απολαυσει…

        Αρέσει σε 1 άτομο

Πες κι εσύ τα δικά σου...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s