Αχ, Βιολέτα! #1

violeta_new_01

Τα πρώτα χρόνια

Η Βιολέτα, ήταν και γλάστρα.
Όχι στο περβόλι, όχι στο μπαλκόνι, όχι με ζουμπούλι και βασιλικό −πώς θα μπορούσε, άλλωστε− αλλά σε tv show!

— «Διάβασε, μωρή, να μπεις πουθενά!» , την έτρωγε η μάνα της… Διάβαζε, πώς δε διάβαζε η μικρήॱ αλλά δεν μπήκε, βγήκε —κλωτσηδόν— από την τάξη, μια που ‘γραψε απάντηση σε διαγώνισμα: Cosmopolitan, σελίδα 86!

— «Διάβασε, μωρή! Κομμώτρια θα γίνεις, να τι θα γίνεις!»
— «Άσχημα είναι;» τσαφ! −η φούσκα από διπλή Bubblicious− «ξέρεις τι λεφτά βγάζουν οι κομμώτριες;». Tσαφ!

Violeta_01_img1

— «Διάβασε, μωρή! Σκάλες θα καθαρίζεις!», η δόλια μάνα − σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού, έχοντας εξετάσει διεξοδικά τα… ταλέντα της θυγατέρας της κι έχοντας εξαντλήσει την ανύπαρκτη γκάμα προοπτικών.
Η Βιολέτα έσκασε άλλη μια φούσκα, «δεν μπορώ, κάνω νύχια τώρα!»

Στο σχολείο είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, «δεν είναι μόνο που δε διαβάζει, δεν εμβαθύνει κιόλας! Μήπως να μην το βασανίζετε άδικα το κοριτσάκι;»
Και δεν−το−βασανίσανε−άλλο−πια−άδικα−το−κοριτσάκι, του ‘πανε «φτάνει, πουλάκι μου, ως εδώ ήτανε, πάνε να γίνεις κοπτοραπτού!».
— «Α! Ωραία!», είπε το ζαβό, «λέω να πάω για μοντέλο!».

Στα δεκαεπτά της, η Βιολέτα πήρε το τίτλο της Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19… και, μαζί με τον τίτλο:
• μια γκλιτεράτη τιάρα που την επέστρεψε μόλις έφυγε ο κόσμος κι άρχισαν να σφουγγαρίζουν την αίθουσα του ξενοδοχείου όπου έλαβε χώρα το… γκαλά (έπρεπε ν’ αρχίσουν να ετοιμάζουν και πρωινά!),
• μια… ανθοδέσμη−σαλάτα με γλαδιόλες (που ‘ναι και φτηνές και “βαστάνε”),
• μια κορδέλα  μωβ, αγνώστου προελεύσεως (καθώς την καμάρωνε, κάτω από το Γλυκό, σαν να φαίνονταν ψιλοξεβαμμένα κάτι… στον πολυαγαπ− κι από κάτω −νάση και πιο κάτω −μόμαστε πάντ−… Ακόμη ψάχνει να… αποκωδικοποιήσει το κρυμμένο μήνυμα!),
• μια δωροεπιταγή από τον Κωτσόβολο και
• έναν αποχυμωτή!

Πήρανε χαρά μεγάλη στην οικογένειαॱ η μαμά, ο μπαμπάς, ο παππούς, η γιαγιά, κι ο Κούλης −ο αδερφός της ο μικρός, ιδιαιτέρως ευτυχής, διότι όταν είσαι αδερφός εστεμμένης, μπορεί και να χτυπήσεις καμιά καλή γκόμενα. Η Μέλπω, πάλι −η αδερφή της η μικρή-μικρή− καθόλου δε χάρηκε γιατί, αν στη Βιολέτα οι Μοίρες είχαν δώσει χάρες, σ’ αυτήν είχαν δώσει… κατάρες! Λες και το μουντζώσανε, βγήκε!

Η Βιολέτα, δεν πατούσεॱ πετούσε!
«Να πας και στα κανονικά τα Καλλιστεία», της λέγανε φίλοι και… αυλικοί.
Οι πιο συνετοί την παρότρυναν μεν, αλλά… «σπρώξε λίγο κι εκείνα τ’ Αγγλικά σου, βρε ‘συ», τη συμβούλευαν δε…

[— «Hey, Violette, how are you?», της φώναξε μια μέρα από μακριά ο Σάιμον (ο Συμεών της κυρα−Ευθαλίας από απέναντι, που ‘χε πάει πριν χρόνια στην Οστρέιλια και… ξέχασε τα Ελληνικά, άσε με τώρα μην ταραχτώ!)
— «Yes, yes, Βιολέτα!», έκανε μέσα στην τρελή χαρά, η μικρή −άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!]

«Άσ’το!…», απεφάνθησαν οι πιο ψύχραιμοι.

• • •

Πέρασε όμως το γλυκό καλοκαιράκι και μαζί μ’ αυτό μαράθηκαν (επιτέλους!) οι γλαδιόλες. Με τη δωροεπιταγή από τον Κωτσόβολο αγόρασαν έγχρωμη τηλεόραση (plasma ούτε σε πειραματικό στάδιο, τότε!), ένα πολυμίξερ κι ένα walkman του μικρού (όχι, ούτε iPod υπήρχε!), τον αποχυμωτή τον έκαναν δώρο στην Πίτσα −την ξαδέρφη που παντρεύτηκε άρον-άρον με την κοιλιά τούρλα!− κι όσο για την κορδέλα, είχε αρχίσει να ξεφτίζει από το δίπλωσε−ξεδίπλωσε να τη δει όλη η γειτονιά!
Σαν την κορδέλα, άρχισε να ξεφτίζει κι ο τίτλος, κι η Βιολέτα ανασκουμπώθηκε να τον εξαργυρώσει, όσο ήταν καιρός.

Άρχισε να παίρνει τηλέφωνα από ‘δω κι από ‘κει, «γεια σας, Βιολέτα Χάνου εδώ, Μις Γλυκό Καλοκαιράκι!»
— «Λάθος κάνετε, εδώ είμαστε εφημερίδα!»
— «Ναι, το ξέρω! Σας πήρα για να σας δώσω συνέντευξη!»
Τη συνέδεαν με Κάιρο, περίμενε… περίμενε… και, μόλις περνούσε το μεσημέρι, το ‘κλεινε.

Από το σπίτι, πλάκωσαν τα ζόρια.
— «Ορίστε, το σχολειό το παράτησες…»
— «Εσείς με πιέσατε, εγώ δεν ήθελα!» [Κλάμα η Βιολέτα, κλάμα και στο CERN!]
— «Σου ‘πα να γίνεις κοπτοραπτού, θα ‘χες ένα χαρτζιλίκι, τώρα!», η μάνα της.
— «Έγινα μοντέλο!»
— «Μοντέλο δεν έγινες, τον κώλο σου πήγες κι έδειξες στα Καλλιστεία!», η φαρμακιάρα η Μέλπω!
— «Άντε ρε μπασμένο, από ‘δω!»

Violeta_01_img2

Ντρρνν…ννν…
— «Η δεσποινίς Βιολέτα;»
— «Χάνου!»
— «Η ιδία, η Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19…;»
— …
— «Είστε, ή δεν είστε;»
— «Είστε!»
— «Όχι, εσείς είστε −μάλλον! Εγώ, λέγομαι Κουμάσης και σας τηλεφωνώ από το περιοδικό Φραμπαλάς».
— …
— «Δεσποινίς Βιολέτα… Χάνου!, εάν είστε εσείς, η Μις Γλυκό Καλοκαιράκι, παρακαλώ περάστε από τα γραφεία του περιοδικού μας…», είπε τη διεύθυνση, «για μια σούπερ φωτογράφιση!»

— «Θα πετάξει και βυζί;!», ραπανάκι, ξανά, η Μέλπω που ‘χε σηκώσει το ντούπλεξ* (κατασκόπευε για άλλους λόγους −να μάθει ποιον είχε γκόμενο η αδερφή της− αλλά έβγαλε μεγαλύτερο λαβράκι!)
— «Σας παρακαλώ, δεσποινίς Χάνου!»
— «Δεν ήμουν εγώ», πήρε το λόγο η μεγάλη, για να συμπληρώσει με παράπονο, «το βλαμμένο, η αδερφή μου!»
— «Δεσποινίς Βιολέτα, εμείς είμαστε σοβαρό έντυπο, να ξέρετε…»
— «Κοιτάξτε, εμένα δε με νοιάζει και βυζί να πετάξω, και μπούτι, κι ό,τι μου πείτε. Όλα για την τέχνη, που λένε;»
— «Πολύ ωραία! Πολύ ωραία! Έκτακτα! Να πούμε αύριο; Στις 11 το πρωί;»
— «Αχ, όχι 11… Κάνω μάσκα − αγγούρι μέχρι τις 12 και μετά περνάω και γιαούρτι!… Όλα για την τέχνη κύριε Κουμάρη μου!»
— «Κουμάσης!»
— «Χάνου…»
— «(Άντε πάλι!) Χάρηκα…»
— «Αμ, εγώ;»
— «Εννοώ, χάρηκα γι’ αυτή την πρώτη, έστω και τηλεφωνική γνωριμία… Και, σας περιμένουμε αύριο στις 11!»
— «Και το αγγούρι μου;!» Η Βιολέτα κοίταξε τ’ ακουστικό που… κάτι της είπε, το γύρισε κι ανάποδα, το ξαναγύρισε ίσια… τουτ τουτ τουτ…
«Ουφ, τι ήθελα και το γύρισα ανάποδα;! Ορίστε, έπεσε η γραμμή…» (Καλού−κακού, έριξε μια ματιά κάτω απ’ το χαλάκι… μήπως είχε πέσει εκεί… αλλά δεν τη βρήκε!)

• • •

Από εκείνη τη στιγμή, τα πάντα έμοιαζαν να κινούνται σε fast forward! Ο Κούλης είχε πιάσει το τηλέφωνο κι ενημέρωνε ότι η αδερφή του “έκλεισε” καλλιτεχνική φωτογράφιση, η μάνα ζαλώθηκε αγγούρια για της επομένης τη φρεσκαδούρα της θυγατέρας, η Μέλπω πήρε ψαλίδι κι ανέβηκε ντουγρού στη ντουλάπα της Βιολέτας −στο τσακ την πρόλαβε η μεγάλη, που πήγε να της κάνει κρόσσια το μινάκι το κλος το αυγουλί− ενώ ο παππούς κι η γιαγιά άρχισαν να στολίζουν με σημαιάκια το μπαλκόνιॱ κάπως έπρεπε κι αυτοί να εκδηλώσουν τη χαρά τους.

— «Μάνα! Ξύπνα με χαράματα, ναι;»
— «Έχει αγώνα, αύριο!», πετάχτηκε −ξανά− η Μέλπω [λέγεται πως σε αυτήν αποδίδεται το γνωστό σλόγκαν αφού, μια 15ετία περίπου αργότερα, θα βρούμε τη Μέλπω σε μεγάλη διαφημιστική −αλλά τόσο το στοιχείο αυτό όσο και το σλόγκαν, μας είναι παντελώς αδιάφορα, τουλάχιστον στην παρούσα φάση].

. . . . . . . . . . . . . . . . .
*ντούπλεξ: Περισσότερες από μία τηλεφωνικές συσκευές, με διακλαδώσεις από το κουτί του ΟΤΕ στα αντίστοιχα δωμάτια του σπιτιού. Σύστημα προ ψηφιακής και κινητής τηλεφωνίας!

— Συνεχίζεται —


H Βιολέτα καθώς και όλα τα πρόσωπα της ιστορίας της είναι… επινόηση της γράφουσας.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική.

► Όλες οι Βιολέτες –κατηγορία μόνες τους− μαζεμένες εδώ.

Advertisements